Dat klinkt nogal als een kitscherige "oost west thuis best" tegeltjeswijsheid. Ben dan ook superblij weer terug te zijn in mijn kneuterig knusse huisje aan het water. Zeker als de zon schijnt! Na 4 weken terug in eigen land begint de rest ook wel weer een beetje te wennen.... meestal.... en begin ik hier weer een beetje braaf ingeburgerd te raken.... Mee te lopen in de mallemolen.... terwijl ik soms heen en weer geslingerd word tussen momenten van zware melancholie en bitterzoete herinneringen, heftige aanvallen van heimwee weerstaand en alweer verlangend naar een volgend reisavontuur.... Maar verder gaat het best wel hoor. En ook in Nederland kun je salsa dansen aan de kust! :-)
Even terug dan maar naar Huanchaco, aan de kust van een ander continent. Om een indruk te krijgen van mijn vrijwilligerswerk bij Mundo de Niños kun je via onderstaande link het SBS6 filmpje van "Namens Nederland" bekijken. Het gaat over andere vrijwilligers en een ander project (CEP, waar ik overigens ook bijna voor gewerkt had), maar het geeft een heel goed idee van hoe het er bij Mundo de Niños aan toe ging. Peter den Hond, die in het filmpje aan het woord komt, is één van de oprichters van vrijwilligersorganisatie Otra Cosa. Via Otra Cosa heb ik mijn project bij Mundo de Niños gevonden. Vanaf minuut 4 (na Ruud Lubbers/Ali B) komt Peru/Huanchaco en het CEP project: http://www.sbs6.nl/web/show/id=129812/langid=43. Ik ben blij en trots dat ik als vrijwilliger ook wat heb kunnen betekenen voor 'mijn' niños!!
Het geld dat ik voor vertrek middels donaties en het benefietfeest "Una Fiesta Fabulosa" ingezameld heb, zal besteed worden aan de bouw van een eigen huis voor Mundo de Niños (het huis waar de jongens nu nog wonen is gehuurd en begint redelijk uitgewoond te raken). Alle gulle gevers nogmaals bedankt!!!
Veel kijk- en luisterplezier!
Jantine
woensdag 23 juli 2008
dinsdag 24 juni 2008
Het laatste lood en de buena onda
Vandaag is dan echt de laatste dag aangebroken van mijn reis..... ik zit in regenachtig Lima, mijn vliegtuig gaat pas over een paar uur en ik heb maar een Cybercafé opgezocht. Om jullie nog één keer te verhalen van mijn avonturen in Zuid Amerika. Dit keer een sandwich van 2 zonnesteden met een donkere episode daartussen....
Ik weet niet of het nou door de hoogte kwam (meer zwaartekracht en minder zuurstof? of wordt de zwaartekracht juist minder op grote hoogte?) of doordat ik het einde van mijn reis al voelde naderen, maar het waren een paar loodzware dagen daar in de hooglanden van Bolivia, waar ik een bergtripje van 3 dagen dacht te gaan doen in de Cordillera Real, met 2 franse meisjes. Het hele idee was echter niet onder een gelukkig gesternte geboren.... De dag van vertrek sneeuwde het in La Paz, en de françaises hadden afgezegd. Hmm, het plan was juist om gezellig met anderen samen de bergen in te gaan, en aangezien mijn Boliviaanse gids compleet incomunucado bleek te zijn, was dat geen overbodige luxe geweest! Ik probeerde er nog de moed in te houden, en ging dapper op weg met de gids, een muilezel met onze spullen en een drager. De gids en de drager praatten Quechua of Aymara samen (ik hoor het verschil niet tussen die indianentalen maar ben ze beide niet machtig), en keken af en toe achterom of ik nog braaf achter ze aan liep. Na een paar uur lopen, tenten opzetten, in mijn eentje cocathee drinken en eten in mijn tentje (het was te koud om buiten te eten), lieten ze me achter zonder iets te zeggen. Er was nog een ander gedeelte van de camping met meer tenten, dus ik besloot daar maar eens een kijkje te gaan nemen. Uit een grotere tent klonk gezang in het frans, yes! medemensen!! ik was nog even huiverig om daar zomaar aan te kloppen maar mijn gezelligheidsdrang overwon en ik trof een gezelschap van 14 wat oudere (56-72 jaar!) fransen aan, die zichzelf warm aan het zingen en dansen waren rond een grote tafel, hahaha! Ze waren zeer verbaasd om me te zien, maar nodigden me uit om mee te eten en te drinken (een soepje en een gluhweintje gingen er nog best wel in!). Ze kwamen uit de Elzas en aangezien mijn Frans verdwijnt naarmate ik meer Spaans spreek, werd het een mengelmoesje van Duits, Spaans en na een tijdje gelukkig ook weer wat Frans. Het bleken uiteindelijk de gezelligste uurtjes van de hele trip, want na een slapeloze en zeer koude nacht barstte mijn hoofd zowat uit elkaar van de hoogteziekte en besloot ik dat ik maar beter terug kon gaan naar La Paz in plaats van het risico te nemen nog hoger te gaan (we zouden die dag een pas van 4900 en één van 5200 meter moeten beklimmen, met de camping op 4400 meter). Zo gezegd zo gedaan, nadat de gids ervan overtuigd was dat ik echt niet verder kon, ben ik in een uur of 3 achter de muilezel en de gids aan terug gesjokt naar het beginpunt (na onderweg medicijnen en medeleven van de franse dames gekregen te hebben, zij hadden een wat socialere en beter voorbereide gids), waar gelukkig net een andere groep arriveerde en we met hun taxi een snelle terugtocht naar La Paz hadden. Daar sliep ik de rest van de dag, de hoofdpijn verdween daarmee, maar het duurde een paar dagen voor mijn maag en darmen ook weer helemaal happy waren.....
Het begon juist in Bolivia nog superzonnig en relaxed in Sucre (wat mij betreft de mooiste stad van het continent, een heerlijke plek om een paar dagen door te brengen!). Waar ik op zaterdag bij aankomst direct met m'n neus in de boter viel: de studenten vierden het begin van het academisch jaar met een optocht die de hele avond/nacht doorging. Elke faculteit, studentenvereniging, jaarclub en dispuut had z'n eigen muziekband met dansers, in de mooiste uitdossingen en fraaie traditionele kostuums, die uren en uren bleven paraderen in de straten. Vorige keer in Sucre, in oktober, hadden we de traditionele zondagmarkt in Tarabuco overgeslagen, vanwege de (bleek nu, overbodige) waarschuwingen dat het te toeristisch zou zijn. Deze keer ben ik er toch heen geweest en dat heeft vele mooie plaatjes opgeleverd! Maandag nog even een extra dagje blijven hangen, om het straatkinderenproject Nanat te bezoeken en in de Nederlandse kroeg voetbal te kijken. Toen Nederland nog aan de winnende hand was, de eerste verrassing tegen Italië die dag....
Cuzco, waar ik nog half hoogteziek vanuit La Paz heen ging, was ook al zo´n uitzinnige, dansende en zonnige stad. We hadden die reisdag de smokkelaarsbus, bleek onderweg... 4 toeristen in een bus vol met tasjes verstoppende en smeergeld inzamelende Peruanen.... En ook nog vrijdag de 13e... geen wonder dat we pech onderweg kregen en uren te laat in Cuzco arriveerden! Mijn tijd in Cuzco begon supergezellig omdat Els, een mede-vrijwilligster uit Huanchaco, er nog net een laatste dagje was zodat we gezellig bij konden kletsen, al lunchend en koffie drinkend, etend en uitgaand. Zo leerde ik meteen de stad een beetje kennen! Vandaag, 24 juni, is het grote Zonnefeest Inti Raymi, dat ik helaas dus niet meer mee kon maken. Maar de voorbereidingen waren minstens zo vermakelijk! Elke avond muziek en dansende mensen op straat en op de pleinen, aan het oefenen voor hun optreden op de grote dag. En een aantal dagen geleden begonnen de dagelijkse optochten al, eerst de kleinste kinderen, volledig uitgedost in de meest bonte kleuren en mooie kostuums, dansend achter hun juf of meester aan. En zo elke dag een wat oudere leeftijdsgroep, tot aan het grote spektakel vandaag. Geweldig om te zien, en ontzettend druk al in de straten, kan me niet voorstellen hoe het vandaag zal moeten zijn daar!
Om te voorkomen om nog eens ten prooi te vallen aan de hoogteziekte besloot ik om geen lange Incatrail trekking te doen naar Machu Picchu, maar in plaats daarvan nog even een paar dagen naar Huanchaco te gaan! Cuzco is vergeven van de reisbureautjes waar je voor veel te veel dollars slecht georganiseerde tripjes kan boeken, en om te voorkomen weer met zo´n vreselijk ongeinteresseerde gids opgezadeld te worden, besloot ik maar op de DoeHetZelf tour te gaan. Met wat uitleg van een Peruaanse vriend bleek dat vrij eenvoudig, taxi naar Ollataytambo, trein naar Agua Calientes, nachtje slapen, en 's ochtends vroeg voor zessen de Machu Picchu op. En dan niet met de bus zoals zovele luie toeristen doen maar gewoon hup! zelf klimmen uiteraard en met de eerste zonnestralen de top bereiken. M'n eigen privé bedevaartje naar dit heilige en mystieke Inca oord in de bergen, prachtig en zeer indrukwekkend!! En voordat de grote toeristendrommen op gang kwamen (na twaalven), was ik al weer op weg naar beneden om de trein terug te pakken.
Tja, en de laatste dagen dus nog even terug naar de kust, waar de zon weer op een heel andere manier aanbeden wordt (in de zomer dan, het is er nu winter en bewolkt). Zo'n 30 uur reizen had ik ervoor over, en het was de moeite waard! Net als thuis komen na een lange vakantie, zo vertrouwd was het om nog even door de straatjes van Huanchaco te dwalen, vrienden op te zoeken, en de niños natuurlijk. Iedereen was erg verrast om me terug te zien, vooral de niños, die buitelden met z'n allen over me heen en ik werd (bijna) doodgeknuffeld! Erg leuk om ze nog even te zien en een mooie afsluiter voor ik nu op huis aan ga.... Het waren 6 geweldige maanden en ik ben erg tevreden over mijn reis!! Alles is supergoed gegaan, met dank aan mijn buena onda.... (volgens de Argentijnen).
Ik zie jullie allemaal gauw weer, hasta luego en een laatste beso vanuit Peru!!
Jantine
Ik weet niet of het nou door de hoogte kwam (meer zwaartekracht en minder zuurstof? of wordt de zwaartekracht juist minder op grote hoogte?) of doordat ik het einde van mijn reis al voelde naderen, maar het waren een paar loodzware dagen daar in de hooglanden van Bolivia, waar ik een bergtripje van 3 dagen dacht te gaan doen in de Cordillera Real, met 2 franse meisjes. Het hele idee was echter niet onder een gelukkig gesternte geboren.... De dag van vertrek sneeuwde het in La Paz, en de françaises hadden afgezegd. Hmm, het plan was juist om gezellig met anderen samen de bergen in te gaan, en aangezien mijn Boliviaanse gids compleet incomunucado bleek te zijn, was dat geen overbodige luxe geweest! Ik probeerde er nog de moed in te houden, en ging dapper op weg met de gids, een muilezel met onze spullen en een drager. De gids en de drager praatten Quechua of Aymara samen (ik hoor het verschil niet tussen die indianentalen maar ben ze beide niet machtig), en keken af en toe achterom of ik nog braaf achter ze aan liep. Na een paar uur lopen, tenten opzetten, in mijn eentje cocathee drinken en eten in mijn tentje (het was te koud om buiten te eten), lieten ze me achter zonder iets te zeggen. Er was nog een ander gedeelte van de camping met meer tenten, dus ik besloot daar maar eens een kijkje te gaan nemen. Uit een grotere tent klonk gezang in het frans, yes! medemensen!! ik was nog even huiverig om daar zomaar aan te kloppen maar mijn gezelligheidsdrang overwon en ik trof een gezelschap van 14 wat oudere (56-72 jaar!) fransen aan, die zichzelf warm aan het zingen en dansen waren rond een grote tafel, hahaha! Ze waren zeer verbaasd om me te zien, maar nodigden me uit om mee te eten en te drinken (een soepje en een gluhweintje gingen er nog best wel in!). Ze kwamen uit de Elzas en aangezien mijn Frans verdwijnt naarmate ik meer Spaans spreek, werd het een mengelmoesje van Duits, Spaans en na een tijdje gelukkig ook weer wat Frans. Het bleken uiteindelijk de gezelligste uurtjes van de hele trip, want na een slapeloze en zeer koude nacht barstte mijn hoofd zowat uit elkaar van de hoogteziekte en besloot ik dat ik maar beter terug kon gaan naar La Paz in plaats van het risico te nemen nog hoger te gaan (we zouden die dag een pas van 4900 en één van 5200 meter moeten beklimmen, met de camping op 4400 meter). Zo gezegd zo gedaan, nadat de gids ervan overtuigd was dat ik echt niet verder kon, ben ik in een uur of 3 achter de muilezel en de gids aan terug gesjokt naar het beginpunt (na onderweg medicijnen en medeleven van de franse dames gekregen te hebben, zij hadden een wat socialere en beter voorbereide gids), waar gelukkig net een andere groep arriveerde en we met hun taxi een snelle terugtocht naar La Paz hadden. Daar sliep ik de rest van de dag, de hoofdpijn verdween daarmee, maar het duurde een paar dagen voor mijn maag en darmen ook weer helemaal happy waren.....
Het begon juist in Bolivia nog superzonnig en relaxed in Sucre (wat mij betreft de mooiste stad van het continent, een heerlijke plek om een paar dagen door te brengen!). Waar ik op zaterdag bij aankomst direct met m'n neus in de boter viel: de studenten vierden het begin van het academisch jaar met een optocht die de hele avond/nacht doorging. Elke faculteit, studentenvereniging, jaarclub en dispuut had z'n eigen muziekband met dansers, in de mooiste uitdossingen en fraaie traditionele kostuums, die uren en uren bleven paraderen in de straten. Vorige keer in Sucre, in oktober, hadden we de traditionele zondagmarkt in Tarabuco overgeslagen, vanwege de (bleek nu, overbodige) waarschuwingen dat het te toeristisch zou zijn. Deze keer ben ik er toch heen geweest en dat heeft vele mooie plaatjes opgeleverd! Maandag nog even een extra dagje blijven hangen, om het straatkinderenproject Nanat te bezoeken en in de Nederlandse kroeg voetbal te kijken. Toen Nederland nog aan de winnende hand was, de eerste verrassing tegen Italië die dag....
Cuzco, waar ik nog half hoogteziek vanuit La Paz heen ging, was ook al zo´n uitzinnige, dansende en zonnige stad. We hadden die reisdag de smokkelaarsbus, bleek onderweg... 4 toeristen in een bus vol met tasjes verstoppende en smeergeld inzamelende Peruanen.... En ook nog vrijdag de 13e... geen wonder dat we pech onderweg kregen en uren te laat in Cuzco arriveerden! Mijn tijd in Cuzco begon supergezellig omdat Els, een mede-vrijwilligster uit Huanchaco, er nog net een laatste dagje was zodat we gezellig bij konden kletsen, al lunchend en koffie drinkend, etend en uitgaand. Zo leerde ik meteen de stad een beetje kennen! Vandaag, 24 juni, is het grote Zonnefeest Inti Raymi, dat ik helaas dus niet meer mee kon maken. Maar de voorbereidingen waren minstens zo vermakelijk! Elke avond muziek en dansende mensen op straat en op de pleinen, aan het oefenen voor hun optreden op de grote dag. En een aantal dagen geleden begonnen de dagelijkse optochten al, eerst de kleinste kinderen, volledig uitgedost in de meest bonte kleuren en mooie kostuums, dansend achter hun juf of meester aan. En zo elke dag een wat oudere leeftijdsgroep, tot aan het grote spektakel vandaag. Geweldig om te zien, en ontzettend druk al in de straten, kan me niet voorstellen hoe het vandaag zal moeten zijn daar!
Om te voorkomen om nog eens ten prooi te vallen aan de hoogteziekte besloot ik om geen lange Incatrail trekking te doen naar Machu Picchu, maar in plaats daarvan nog even een paar dagen naar Huanchaco te gaan! Cuzco is vergeven van de reisbureautjes waar je voor veel te veel dollars slecht georganiseerde tripjes kan boeken, en om te voorkomen weer met zo´n vreselijk ongeinteresseerde gids opgezadeld te worden, besloot ik maar op de DoeHetZelf tour te gaan. Met wat uitleg van een Peruaanse vriend bleek dat vrij eenvoudig, taxi naar Ollataytambo, trein naar Agua Calientes, nachtje slapen, en 's ochtends vroeg voor zessen de Machu Picchu op. En dan niet met de bus zoals zovele luie toeristen doen maar gewoon hup! zelf klimmen uiteraard en met de eerste zonnestralen de top bereiken. M'n eigen privé bedevaartje naar dit heilige en mystieke Inca oord in de bergen, prachtig en zeer indrukwekkend!! En voordat de grote toeristendrommen op gang kwamen (na twaalven), was ik al weer op weg naar beneden om de trein terug te pakken.
Tja, en de laatste dagen dus nog even terug naar de kust, waar de zon weer op een heel andere manier aanbeden wordt (in de zomer dan, het is er nu winter en bewolkt). Zo'n 30 uur reizen had ik ervoor over, en het was de moeite waard! Net als thuis komen na een lange vakantie, zo vertrouwd was het om nog even door de straatjes van Huanchaco te dwalen, vrienden op te zoeken, en de niños natuurlijk. Iedereen was erg verrast om me terug te zien, vooral de niños, die buitelden met z'n allen over me heen en ik werd (bijna) doodgeknuffeld! Erg leuk om ze nog even te zien en een mooie afsluiter voor ik nu op huis aan ga.... Het waren 6 geweldige maanden en ik ben erg tevreden over mijn reis!! Alles is supergoed gegaan, met dank aan mijn buena onda.... (volgens de Argentijnen).
Ik zie jullie allemaal gauw weer, hasta luego en een laatste beso vanuit Peru!!
Jantine
donderdag 5 juni 2008
Cry for me Argentina
Een bericht vanuit niemandsland deze keer, nou vooruit dan, internationaal vliegveld Ezeize in Buenos Aires dus feitelijk nog steeds op Argentijns grondgebied. Maar m´n rugzak is al ingecheckt en op weg naar de wolken, ik heb m´n exit fee betaald en over twee uurtjes vertrek ik, naar de hooglanden van Bolivia!! Gisteren voor ´t eerst in tijden weer eens de big spender uitgehangen... een ticket gekocht naar Sucre. Vandaag kom ik slechts tot Santa Cruz en morgen door naar Sucre (helaas bestaan hier geen dagelijkse supersnelle verbindingen tussen alle grote steden en kost het soms iets meer tijd om ergens te geraken). Tijd om na 4 enerverende weken Argentinië te verlaten en me naar noordelijker streken te begeven.
Eigenlijk was de planning om vanuit Noord Argentinië met de bus door te gaan naar Bolivia, maar plannen zijn er om gewijzigd te worden nietwaar, en dat gebeurt dan ook continu. En vooral niet teveel plannen, dat reist wel zo gemakkelijk. Het was óf nog meer bergen beklimmen en bedwingen in Salta en Jujuy, óf een weekje in Circus Trivenchi in Buenos Aires wonen met Sugus, de clown waarover ik eerder al schreef. Het was een moeilijke keuze maar het werd het laatste, ik wilde hem graag nog even terug zien, dus vanuit La Rioja nam ik niet de bus naar het noorden maar terug naar het zuiden (dat klinkt lekkerder dan het is, inmiddels wordt het winter hier en is het af en toe bitter koud!). Na een paar dagen samen en een paar dagen in het circus tussen de andere clowns en de acrobaten (dat klinkt meer Bassie en Adriaan dan het is!), de evenwichtskunstenaars (aan trapeze en doek), jongleurs en dansers, hebben we nu weer afscheid genomen... Met pijn in m´n hart maar met prachtige herinneringen aan een bijzondere tijd, ik heb in het circus gewoond! de voorstelling gezien! voor de artiesten gekookt! met ze gefeest en gedanst! en aan de workshops meegewerkt! (en dat klinkt net zo geweldig als het was!).
Tja, wat heb ik verder ook alweer gedaan hier in dit gaucho land.... Na de eerste tijd in Buenos Aires, doorgereisd naar Córdoba. Vanuit daar naar Capilla del Monte, in de bergen. Een perfecte dag gehad te paard. Daarna doorgereisd naar Mendoza, een middagje wijntour gedaan en 2 excursies de bergen in. Eentje met een beetje klimmen en daarna abseilen, met als afsluiter heerlijk thermaal badderen tussen de bergen :-) (dat klinkt net zo lekker als het is!! en was ook goed om de stijve spieren van het paardrijden weer wat losser te krijgen...). De dag erop de Cerro Arenales bedwongen, 3400 meter dus dat is nog niet eens superhoog (is in de precordillera van de Andes, dus nog niet het echte werk). Maar het had gesneeuwd een paar dagen ervoor dus de laatste paar 100 meter liepen we in de sneeuw! Heerlijk om bovenop zo´n berg je welverdiende lunchpakketje op te peuzelen en van het uitzicht te genieten! Daarna doorgereisd naar San Augustin de Valle Fertil, om twee nationaal parken te bezoeken, Talampaya en Ishigualasta (Valle de La Luna). Beiden van een ongekende schoonheid en met een zeer indrukwekkend en bijzonder landschap, vol vreemde bergen en valleien, en vulkanisch gesteente dat door allerlei erosie-effecten de meest vreemde vormen aangenomen heeft. Vanuit San Augustin middenin de nacht een bus naar La Rioja en daarna dus terug naar Máxima city.
Uiteraard had ik meer van dit prachtigs willen zien in nog noordelijker Argentinië, bergen zijn verslavend! Dus nu geef ik mezelf maar een herkansing in Bolivia. Rustig aan beginnen in Sucre, en dan steeds hoger, naar de Cordillera Real bij La Paz en vanuit daar uiteindelijk door naar Cuzco, Peru. Voor de laatste grote uitdaging: de Machu Picchu. En tja, ik durf er nog niet aan te denken maar dan zo langzamerhand, gaat het erop zitten, nog maar 18 dagen hier (en dat... ja, dat klinkt net zo erg als het is!).
Maar tot gauw dus, hasta luego....
En un beso, Jantine
Eigenlijk was de planning om vanuit Noord Argentinië met de bus door te gaan naar Bolivia, maar plannen zijn er om gewijzigd te worden nietwaar, en dat gebeurt dan ook continu. En vooral niet teveel plannen, dat reist wel zo gemakkelijk. Het was óf nog meer bergen beklimmen en bedwingen in Salta en Jujuy, óf een weekje in Circus Trivenchi in Buenos Aires wonen met Sugus, de clown waarover ik eerder al schreef. Het was een moeilijke keuze maar het werd het laatste, ik wilde hem graag nog even terug zien, dus vanuit La Rioja nam ik niet de bus naar het noorden maar terug naar het zuiden (dat klinkt lekkerder dan het is, inmiddels wordt het winter hier en is het af en toe bitter koud!). Na een paar dagen samen en een paar dagen in het circus tussen de andere clowns en de acrobaten (dat klinkt meer Bassie en Adriaan dan het is!), de evenwichtskunstenaars (aan trapeze en doek), jongleurs en dansers, hebben we nu weer afscheid genomen... Met pijn in m´n hart maar met prachtige herinneringen aan een bijzondere tijd, ik heb in het circus gewoond! de voorstelling gezien! voor de artiesten gekookt! met ze gefeest en gedanst! en aan de workshops meegewerkt! (en dat klinkt net zo geweldig als het was!).
Tja, wat heb ik verder ook alweer gedaan hier in dit gaucho land.... Na de eerste tijd in Buenos Aires, doorgereisd naar Córdoba. Vanuit daar naar Capilla del Monte, in de bergen. Een perfecte dag gehad te paard. Daarna doorgereisd naar Mendoza, een middagje wijntour gedaan en 2 excursies de bergen in. Eentje met een beetje klimmen en daarna abseilen, met als afsluiter heerlijk thermaal badderen tussen de bergen :-) (dat klinkt net zo lekker als het is!! en was ook goed om de stijve spieren van het paardrijden weer wat losser te krijgen...). De dag erop de Cerro Arenales bedwongen, 3400 meter dus dat is nog niet eens superhoog (is in de precordillera van de Andes, dus nog niet het echte werk). Maar het had gesneeuwd een paar dagen ervoor dus de laatste paar 100 meter liepen we in de sneeuw! Heerlijk om bovenop zo´n berg je welverdiende lunchpakketje op te peuzelen en van het uitzicht te genieten! Daarna doorgereisd naar San Augustin de Valle Fertil, om twee nationaal parken te bezoeken, Talampaya en Ishigualasta (Valle de La Luna). Beiden van een ongekende schoonheid en met een zeer indrukwekkend en bijzonder landschap, vol vreemde bergen en valleien, en vulkanisch gesteente dat door allerlei erosie-effecten de meest vreemde vormen aangenomen heeft. Vanuit San Augustin middenin de nacht een bus naar La Rioja en daarna dus terug naar Máxima city.
Uiteraard had ik meer van dit prachtigs willen zien in nog noordelijker Argentinië, bergen zijn verslavend! Dus nu geef ik mezelf maar een herkansing in Bolivia. Rustig aan beginnen in Sucre, en dan steeds hoger, naar de Cordillera Real bij La Paz en vanuit daar uiteindelijk door naar Cuzco, Peru. Voor de laatste grote uitdaging: de Machu Picchu. En tja, ik durf er nog niet aan te denken maar dan zo langzamerhand, gaat het erop zitten, nog maar 18 dagen hier (en dat... ja, dat klinkt net zo erg als het is!).
Maar tot gauw dus, hasta luego....
En un beso, Jantine
vrijdag 16 mei 2008
Máxima city
Terwijl ik dit schrijf ben ik er al niet meer, maar ik was er een week lang en het was geweldig in Máxima city oftewel Buenos Aires! Er lopen vele Máxima lookalikes rond, al dan niet geblondeerd, en alle taxichauffeurs vragen wat we van haar vinden in Nederland. Dan vertel ik uiteraard braaf dat alle Nederlanders heel veel van haar houden! Ze scheen er een week voor mij nog gesignaleerd te zijn, helaas heb ik haar mis gelopen... Ik moet tot mijn schande bekennen dat ik er geen museum van binnen heb gezien en overdag vooral een beetje rondgelummeld en geslenterd heb (OK, in verschillende gedeelten van de stad dan, en een keer tangoles gehad in Confiteria Ideal, ooit een superchique aangelegenheid denk ik maar nu een beetje in verval - en daardoor de ideale sfeer voor de tango wellicht), maar vooral de nachten waren er fenomenaal!!
De 2e avond in Buenos Aires bijvoorbeeld was een vrijdag, toen was m´n CS host helaas naar één of ander gemaskerd bal waar ik helaas niet mee naar toe kon, dus besloot ik dan maar alleen te gaan. Weer eens heerlijk salsa gedanst!! en een gypsy muzikant ontmoet, die me ´s nachts op de motor naar huis bracht (geweldig!! maar niet tegen m´n moeder vertellen... ;-)) en de volgende dag uitnodigde voor een super tango show, waar z´n broer in het orkest speelt (en hij af en toe ook invalt, met contrabas of bandoneon). Probeerde nog een mooie jrk te scoren maar het lukte helaas niet de lokale Julia´s Tango jurken outlet van Steps te vinden... :-(. De show was supermooi en de tango meeslepend, af en toe tot tranen toe geroerd door de melancholie van de muziek, geweldig. Daarna naar een CS verjaardagsfeestje, de gypsy ging naar een milonga (tangozaaltje), jammer dat ik niet met hem mee ben gegaan want daarna heb ik niet meer de gelegenheid gehad er één te bezoeken helaas.... Maandag met een heel gezelschap Couch Surfers naar een openlucht percussion show geweest, La Bomba, echt superheftig!!!! Waanzinnig staan dansen met z`n allen, en daarna naar een heel vage tent met veel drugs en drank, de wietlucht zat dagen later nog in m´n kleren. Daar kwam ik een jongen tegen die clown is en z´n eigen circus heeft (denk aan Cirque du Soleil, waar sommige van z`n vrienden werken) en veel met straatkinderen werkt. Hahahaha! Jaja, zo blijft t leven vol verrassingen en interessante mensen hier! Voel me hier meer thuis dan in Brasil, zal wel met de taal te maken hebben maar de mensen zijn ook anders. Vooral met uitgaan niet zo agressief opdringerig/versierderig. In Brasil hoorde ik van andere reizigers dat ze hun vriendinnetje echt vast moesten houden de hele avond, en zelfs dan probeerden de mannen nog van alles!
Nog even terug naar dat land... Laatste weekend in Brasil met m´n oude studiegenoten was echt supergezellig!!!! (de ene, Gerwin, woont al 11 jaar in Brasil, de andere, Vladimir, net een paar maanden). We waren op bezoek in Cunha, vlakbij Paraty, in het huis/restaurant van Gerwin en zijn vriend Fernando. Aan de bar van het restaurant elke avond Gerwin´s caipirinha´s met verschillende soorten fruit geproefd :-). De sfeer was weer als vanouds gewoon, heerlijk om te merken dat het nog steeds zo klikt na al die tijd. Onwijs veel gelachen en verhalen verteld en weer nieuwe dingen meegemaakt, superleuk! Lekker uit geweest en naar ´t strand in Trindad, en naar Gerwin´s buitenhuis. De lokale (rodeo)cowboys ontmoet op het Cunha Pinhaofeest (soort grote pinda), die vonden deze Hollandse cowgirl (we studeerden tenslotte Veeteelt ooit) wel aantrekkelijk en we hebben erg gelachen met de "Cowboys Forever". Vond ´t net zo´n villa Felderhof weekend, lekker relaxed. Ook om een keer eigen vervoer te hebben trouwens! Daarna een lange busreis gehad naar Foz do Iguaçu, aan de grens met Argentinië, van 20 uur! Zwaar vermoeiend maar zo kom je nog eens ergens in dit continent. In Iguaçu 1 dag de Braziliaanse kant van de watervallen gezien en de volgende dag de Argentijnse kant, super indrukwekkend al dat water, een schouwspel waar je uren naar kunt kijken.
De avond daarop was het eerste wat ik deed toen ik uit Brasil bij Puerto Iguazu de grens overkwam en m´n geld (pesos hier, 5 voor 1 euro dus het leven is weer wat goedkoper geworden) en busticket naar Buenos Aires rond waren: een goed glas wijn bestellen!! heeeeerlijk!!! Eén van de dingen waar ik optimaal van kan genieten in dit land (ook van de mooie mannen, want sommige Argentijnen zijn echt bovenaards mooi!). Om moed in te drinken ook voor de volgende lange busreis naar Máxima city begon.... Waar ik dus inmiddels een waanzinnige week achter de rug heb. Morgen met de bus naar Cordoba, verder het westen en noorden verkennen van dit gaucholand, veel vlees eten, hopelijk wat paardrijden, de bergen in, wijnboerderijen bezoeken in Mendoza, en eens kijken of er nog meer interessante cowboys en clowns te vinden zijn!! :-)
Un beso, Jantine
De 2e avond in Buenos Aires bijvoorbeeld was een vrijdag, toen was m´n CS host helaas naar één of ander gemaskerd bal waar ik helaas niet mee naar toe kon, dus besloot ik dan maar alleen te gaan. Weer eens heerlijk salsa gedanst!! en een gypsy muzikant ontmoet, die me ´s nachts op de motor naar huis bracht (geweldig!! maar niet tegen m´n moeder vertellen... ;-)) en de volgende dag uitnodigde voor een super tango show, waar z´n broer in het orkest speelt (en hij af en toe ook invalt, met contrabas of bandoneon). Probeerde nog een mooie jrk te scoren maar het lukte helaas niet de lokale Julia´s Tango jurken outlet van Steps te vinden... :-(. De show was supermooi en de tango meeslepend, af en toe tot tranen toe geroerd door de melancholie van de muziek, geweldig. Daarna naar een CS verjaardagsfeestje, de gypsy ging naar een milonga (tangozaaltje), jammer dat ik niet met hem mee ben gegaan want daarna heb ik niet meer de gelegenheid gehad er één te bezoeken helaas.... Maandag met een heel gezelschap Couch Surfers naar een openlucht percussion show geweest, La Bomba, echt superheftig!!!! Waanzinnig staan dansen met z`n allen, en daarna naar een heel vage tent met veel drugs en drank, de wietlucht zat dagen later nog in m´n kleren. Daar kwam ik een jongen tegen die clown is en z´n eigen circus heeft (denk aan Cirque du Soleil, waar sommige van z`n vrienden werken) en veel met straatkinderen werkt. Hahahaha! Jaja, zo blijft t leven vol verrassingen en interessante mensen hier! Voel me hier meer thuis dan in Brasil, zal wel met de taal te maken hebben maar de mensen zijn ook anders. Vooral met uitgaan niet zo agressief opdringerig/versierderig. In Brasil hoorde ik van andere reizigers dat ze hun vriendinnetje echt vast moesten houden de hele avond, en zelfs dan probeerden de mannen nog van alles!
Nog even terug naar dat land... Laatste weekend in Brasil met m´n oude studiegenoten was echt supergezellig!!!! (de ene, Gerwin, woont al 11 jaar in Brasil, de andere, Vladimir, net een paar maanden). We waren op bezoek in Cunha, vlakbij Paraty, in het huis/restaurant van Gerwin en zijn vriend Fernando. Aan de bar van het restaurant elke avond Gerwin´s caipirinha´s met verschillende soorten fruit geproefd :-). De sfeer was weer als vanouds gewoon, heerlijk om te merken dat het nog steeds zo klikt na al die tijd. Onwijs veel gelachen en verhalen verteld en weer nieuwe dingen meegemaakt, superleuk! Lekker uit geweest en naar ´t strand in Trindad, en naar Gerwin´s buitenhuis. De lokale (rodeo)cowboys ontmoet op het Cunha Pinhaofeest (soort grote pinda), die vonden deze Hollandse cowgirl (we studeerden tenslotte Veeteelt ooit) wel aantrekkelijk en we hebben erg gelachen met de "Cowboys Forever". Vond ´t net zo´n villa Felderhof weekend, lekker relaxed. Ook om een keer eigen vervoer te hebben trouwens! Daarna een lange busreis gehad naar Foz do Iguaçu, aan de grens met Argentinië, van 20 uur! Zwaar vermoeiend maar zo kom je nog eens ergens in dit continent. In Iguaçu 1 dag de Braziliaanse kant van de watervallen gezien en de volgende dag de Argentijnse kant, super indrukwekkend al dat water, een schouwspel waar je uren naar kunt kijken.
De avond daarop was het eerste wat ik deed toen ik uit Brasil bij Puerto Iguazu de grens overkwam en m´n geld (pesos hier, 5 voor 1 euro dus het leven is weer wat goedkoper geworden) en busticket naar Buenos Aires rond waren: een goed glas wijn bestellen!! heeeeerlijk!!! Eén van de dingen waar ik optimaal van kan genieten in dit land (ook van de mooie mannen, want sommige Argentijnen zijn echt bovenaards mooi!). Om moed in te drinken ook voor de volgende lange busreis naar Máxima city begon.... Waar ik dus inmiddels een waanzinnige week achter de rug heb. Morgen met de bus naar Cordoba, verder het westen en noorden verkennen van dit gaucholand, veel vlees eten, hopelijk wat paardrijden, de bergen in, wijnboerderijen bezoeken in Mendoza, en eens kijken of er nog meer interessante cowboys en clowns te vinden zijn!! :-)
Un beso, Jantine
donderdag 1 mei 2008
Hioe!
...oftewel Rio, maar dan uitgesproken zoals de Cariocas (de inwoners van Rio) het doen. Een R aan het begin van een woord spreken ze nauwelijks uit. Ben inmiddels al 8 dagen in deze geweldige stad! Normaal gesproken houd ik het niet zo lang vol in en stad maar Hioe is anders, groter, groener, bruisender... Ik dacht eerst 4 dagen Hioe te doen en dan nog 4 dagen naar Salvador, maar na 2 dagen voelde ik me zo thuis hier dat ik nog maar wat langer gebeleven ben. En ik heb nog lang niet alles gedaan wat ik had willen doen!!
Wat ik deed probeerde ik te doen volgens het aloude principe "Doe zoals de locals doen". En dat is vooral: naar het strand, om fit te blijven (en voor de meesten ook om dat fitte lichaam aan iedereen te laten zien). De eerste dag toen we langs de stranden van Copacabana en Ipanema liepen was ik echt verbaasd, hoeveel mensen er aan het lopen, rennen, fietsen, skaten, volleyballen, gewichtheffen etc zijn!! En opvallend dat juist ook heel veel oudere mensen aan de fitrage meedoen, nog nooit zoveel zwetende en zwoegende oude lichamen bij elkaar gezien. Bij de opa´s in Hioe is vooral het beachvolleybal favoriet!! Maar goed, de volgende 2 dagen heb ik mijn goede gewoonte uit Peru dus maar weer even opgepakt en ben ook 2 keer om zeven uur ´s ochtends gaan rennen. Geweldig, Copacabana strand, met al volop zon, nog geen duizenden mensen per vierkante kilometer (zoals op zondagmiddag het geval is...), spectaculaire golven in een prachtig blauwe zee..... Geen slecht begin van een dagje Hioe!
De eerste paar dagen sliep ik in een hostal, maar de laatste 4 nachten ben ik voor het eerst gaan Couch Surfen (http://www.couchsurfing.com/). In Hioe is een hele actieve groep, dus het is gemakkelijk om een bedje te vinden bij iemand thuis en zo leer je meteen wat locals kennen. Mijn eerste 2 nachten sliep ik bij Cecilia, die ook mijn lerares Portugees was (tja, als talen/communicatieverslaafde kon ik het niet laten, en het helpt echt om je thuis te voelen ergens!). Ze woonde niet ver vanaf Corcovado (de heuvel waar het Christus beeld staat), dus naar die ontzettend toeristische trekpleister ben ik toch ook nog maar even gegaan. Een prachtig stralende dag, superheet, maar ik kon mooie foto´s maken en van het uitzicht over de hele stad genieten. Mijn laatste 2 nachten sliep ik bij Simone, ze woont wat verder naar het noorden, verder weg van het strand ook, in de buurt van het Maracana stadion (ooit het grootste stadion ter wereld). Vorige week woensdag zijn we daar naar een voetbalwedstrijd gaan kijken (zoals de locals ook graag doen!), tussen Flamengo (de meest populaire club van Hioe) en Coronel Bolognesi (uit Peru). Gelukkig won Flamengo, en konden we een uitzinnig voetbalfeestje meemaken, het hele stadion stond op z´n kop en het gejuich was echt oorverdovend!!
Uitgaan is één van de andere favoriete bezigheden van de Cariocas. Vooral de wijk Lapa is echt te gek, heel veel mensen op straat, superveel barretjes, restaurantjes, clubs, podia, enz. Dus ik ben ook veel uit geweest, Forro (spreek uit fogo) leren dansen en naar een supergaaf concert geweest van Seu Jorge, die hier razend populair is (funky samba muziek). En jawel, zelfs op 29 april een feestje voor de Koningin gevierd met de NL vereniging in Hioe en het consulaat!! haha erg gaaf, en als backpacker na alle primitieve restaurantjes heerlijk zo´n luxe avondje in een chique club waarop de obers vanzelf je hapjes en je drankjes komen brengen en aanvullen!! :-) Alsof we bij Bea zelf uitgenodigd waren!! :-)
Vandaag ga ik hier weg, een weekendje doorbrengen in Cunha (dichtbij Paraty, waar ik al geweest ben maar met plezier nog weer even terug kom) met 2 studievrienden die ik al jaren niet gezien heb. Verheug me op een onwijs gezellig weekend, even terug naar de good old days!! Daarna zondag door naar Argentinië, afscheid nemen van Brazilië en het Portugees, terug naar Spaanse grond. Nu gauw m'n tas gaan pakken en wegwezen!!
Beijos & um abraço!
Jantine
Wat ik deed probeerde ik te doen volgens het aloude principe "Doe zoals de locals doen". En dat is vooral: naar het strand, om fit te blijven (en voor de meesten ook om dat fitte lichaam aan iedereen te laten zien). De eerste dag toen we langs de stranden van Copacabana en Ipanema liepen was ik echt verbaasd, hoeveel mensen er aan het lopen, rennen, fietsen, skaten, volleyballen, gewichtheffen etc zijn!! En opvallend dat juist ook heel veel oudere mensen aan de fitrage meedoen, nog nooit zoveel zwetende en zwoegende oude lichamen bij elkaar gezien. Bij de opa´s in Hioe is vooral het beachvolleybal favoriet!! Maar goed, de volgende 2 dagen heb ik mijn goede gewoonte uit Peru dus maar weer even opgepakt en ben ook 2 keer om zeven uur ´s ochtends gaan rennen. Geweldig, Copacabana strand, met al volop zon, nog geen duizenden mensen per vierkante kilometer (zoals op zondagmiddag het geval is...), spectaculaire golven in een prachtig blauwe zee..... Geen slecht begin van een dagje Hioe!
De eerste paar dagen sliep ik in een hostal, maar de laatste 4 nachten ben ik voor het eerst gaan Couch Surfen (http://www.couchsurfing.com/). In Hioe is een hele actieve groep, dus het is gemakkelijk om een bedje te vinden bij iemand thuis en zo leer je meteen wat locals kennen. Mijn eerste 2 nachten sliep ik bij Cecilia, die ook mijn lerares Portugees was (tja, als talen/communicatieverslaafde kon ik het niet laten, en het helpt echt om je thuis te voelen ergens!). Ze woonde niet ver vanaf Corcovado (de heuvel waar het Christus beeld staat), dus naar die ontzettend toeristische trekpleister ben ik toch ook nog maar even gegaan. Een prachtig stralende dag, superheet, maar ik kon mooie foto´s maken en van het uitzicht over de hele stad genieten. Mijn laatste 2 nachten sliep ik bij Simone, ze woont wat verder naar het noorden, verder weg van het strand ook, in de buurt van het Maracana stadion (ooit het grootste stadion ter wereld). Vorige week woensdag zijn we daar naar een voetbalwedstrijd gaan kijken (zoals de locals ook graag doen!), tussen Flamengo (de meest populaire club van Hioe) en Coronel Bolognesi (uit Peru). Gelukkig won Flamengo, en konden we een uitzinnig voetbalfeestje meemaken, het hele stadion stond op z´n kop en het gejuich was echt oorverdovend!!
Uitgaan is één van de andere favoriete bezigheden van de Cariocas. Vooral de wijk Lapa is echt te gek, heel veel mensen op straat, superveel barretjes, restaurantjes, clubs, podia, enz. Dus ik ben ook veel uit geweest, Forro (spreek uit fogo) leren dansen en naar een supergaaf concert geweest van Seu Jorge, die hier razend populair is (funky samba muziek). En jawel, zelfs op 29 april een feestje voor de Koningin gevierd met de NL vereniging in Hioe en het consulaat!! haha erg gaaf, en als backpacker na alle primitieve restaurantjes heerlijk zo´n luxe avondje in een chique club waarop de obers vanzelf je hapjes en je drankjes komen brengen en aanvullen!! :-) Alsof we bij Bea zelf uitgenodigd waren!! :-)
Vandaag ga ik hier weg, een weekendje doorbrengen in Cunha (dichtbij Paraty, waar ik al geweest ben maar met plezier nog weer even terug kom) met 2 studievrienden die ik al jaren niet gezien heb. Verheug me op een onwijs gezellig weekend, even terug naar de good old days!! Daarna zondag door naar Argentinië, afscheid nemen van Brazilië en het Portugees, terug naar Spaanse grond. Nu gauw m'n tas gaan pakken en wegwezen!!
Beijos & um abraço!
Jantine
woensdag 16 april 2008
Adios Huanchaco, hola Brasil!
...daar zit ik dan aan mijn caipirinha, in hostal Casa del Rio in Paraty. Tussen mijn mede reisgenoten die allemaal op zoek zijn naar bustijden, hostalprijzen, het laatste nieuws van thuis en het weerbericht van Zuid Brazilië. Wat doe ik hier eigenlijk?! ik mis m´n Peruaanse leventje!!de zon, de warmte, m´n vrienden, de niños, de zelfgemaakte jam van Violeta bij het ontbijt, m´n renrondje op het strand, de pisco sours rondjes bij MyFriend, de lunch bij OtraCosa, de chicharron van Don Pepe, de fogata´s, de prijzen in soles (de wisselkoers van de Braziliaanse real is absurd, en de prijzen trouwens ook!!), het spaans, de surfers, de golven.....
Wat deed ik vandaag: beetje luieren op een bootje met wat andere gringo´s, zwemmen in water van de mooiste kleuren blauw , snorkelen, op een parelwit strand liggen, op een ander parelwit strand lekker lunchen, kletsen, wegdromen en staren naar al het tropische groen, eten, drinken. Ach, zo slecht is het hier nu ook weer niet!!
Vorige week vrijdag de grote ommezwaai gedaan, van goed geintegreerde medeburger in Peru naar rondreizende buitenstaander in Brazilië. Niet teveel over nadenken en gewoon net als met een pleister: als je het snel doet dan doet het minder zeer. Afscheid nemen overal (de niños getrakteerd op een enorme chocoladetaart) en hup, het vliegtuig in. Geen 8 uur lange busreis van Huanchaco naar Lima om melancholisch te worden, maar een uurtje vliegen naar Lima en daarna een paar uurtjes naar Sao Paulo. In Sao Paulo me verbaasd over hoe nieuw alles was en hoe georganiseerd alles verliep. Wow, dit is duidelijk geen Peru meer, wat een cultuurschok! Na een shuttlebus naar de busterminal m´n zusje kunnen omhelzen, en haar vriendin. Met z´n drietjes verder gereisd naar Sao Sebastiao, om de boot te nemen naar Ilhabela. Dat bleek hét jetset eiland van de Paulistaas (en andere rijke Brazilianen) te zijn. Er werd af en aan gevlogen met de privé helikopter en de meest trendy club had champagne in alle soorten en maten op de kaart staan (de duurste voor slechts 975 reais, een slordige 375 eurootjes ongeveer). Geen wonder dat ik nogal schrok van de prijzen in Brazilië. Een rugzaktoerist hadden ze er nog nooit gezien geloof ik en goedkope hostals bestaan er ook niet!
We hadden gedacht wel even aan te haken met een rijke Braziliaan, maar voor het zover was en we een lift zouden krijgen in zijn glimmende bolide hadden we toch maar wat fietsen gehuurd zodat we ook onafhankelijk het eiland rond konden fietsen. Zo konden we mooi alle strandjes een beetje verkennen. En voor ´s avonds hadden Judith en Carola voor onze eigen champagne gezorgd :-) (en voor hmmmm stroopwafels, en mjammie!! Verkade chocolade en tijdschriften!). Na een paar dagen genieten op dit kleine paradijselijke eilandje heb ik afscheid genomen van de chicas en ben ik doorgereisd naar Paraty, een klein koloniaal stadje aan de kust in de buurt van Rio. Begin nu een beetje te wennen aan m´n nieuwe bestaan hier, ben plannen aan het maken voor de komende dagen en daarna zien we wel weer verder. Wie weet een cursusje Portugees doen in Salvador, of wat sambalesjes in Rio.... Voorlopig dus in ieder geval bericht vanuit Brasil!!
Um abraço (jaja, ik kan al een paar woordjes Portugees!)
Jantine
Wat deed ik vandaag: beetje luieren op een bootje met wat andere gringo´s, zwemmen in water van de mooiste kleuren blauw , snorkelen, op een parelwit strand liggen, op een ander parelwit strand lekker lunchen, kletsen, wegdromen en staren naar al het tropische groen, eten, drinken. Ach, zo slecht is het hier nu ook weer niet!!
Vorige week vrijdag de grote ommezwaai gedaan, van goed geintegreerde medeburger in Peru naar rondreizende buitenstaander in Brazilië. Niet teveel over nadenken en gewoon net als met een pleister: als je het snel doet dan doet het minder zeer. Afscheid nemen overal (de niños getrakteerd op een enorme chocoladetaart) en hup, het vliegtuig in. Geen 8 uur lange busreis van Huanchaco naar Lima om melancholisch te worden, maar een uurtje vliegen naar Lima en daarna een paar uurtjes naar Sao Paulo. In Sao Paulo me verbaasd over hoe nieuw alles was en hoe georganiseerd alles verliep. Wow, dit is duidelijk geen Peru meer, wat een cultuurschok! Na een shuttlebus naar de busterminal m´n zusje kunnen omhelzen, en haar vriendin. Met z´n drietjes verder gereisd naar Sao Sebastiao, om de boot te nemen naar Ilhabela. Dat bleek hét jetset eiland van de Paulistaas (en andere rijke Brazilianen) te zijn. Er werd af en aan gevlogen met de privé helikopter en de meest trendy club had champagne in alle soorten en maten op de kaart staan (de duurste voor slechts 975 reais, een slordige 375 eurootjes ongeveer). Geen wonder dat ik nogal schrok van de prijzen in Brazilië. Een rugzaktoerist hadden ze er nog nooit gezien geloof ik en goedkope hostals bestaan er ook niet!
We hadden gedacht wel even aan te haken met een rijke Braziliaan, maar voor het zover was en we een lift zouden krijgen in zijn glimmende bolide hadden we toch maar wat fietsen gehuurd zodat we ook onafhankelijk het eiland rond konden fietsen. Zo konden we mooi alle strandjes een beetje verkennen. En voor ´s avonds hadden Judith en Carola voor onze eigen champagne gezorgd :-) (en voor hmmmm stroopwafels, en mjammie!! Verkade chocolade en tijdschriften!). Na een paar dagen genieten op dit kleine paradijselijke eilandje heb ik afscheid genomen van de chicas en ben ik doorgereisd naar Paraty, een klein koloniaal stadje aan de kust in de buurt van Rio. Begin nu een beetje te wennen aan m´n nieuwe bestaan hier, ben plannen aan het maken voor de komende dagen en daarna zien we wel weer verder. Wie weet een cursusje Portugees doen in Salvador, of wat sambalesjes in Rio.... Voorlopig dus in ieder geval bericht vanuit Brasil!!
Um abraço (jaja, ik kan al een paar woordjes Portugees!)
Jantine
donderdag 3 april 2008
Turismo & transport
Het is hier in Huanchaco fantaastisch, echt waar, maar soms wil een mens toch eens lekker weg in eigen land nietwaar, en een beetje de boel verkennen. Ik voel me absoluut geen toerist hier, verre van, maar een paar toeristische uitstapjes heb ik uiteraard wel gemaakt (met en zonder de niños). Over Cajamarca had ik al eerder geschreven. Maar mijn eerste uitstapje was naar Chan Chan, met een paar medevrijwilligers. Net buiten Huanchaco, op de weg naar Trujillo, dus niet al teveel gedoe om er te komen. Het is een Unesco World heritage site (zie http://whc.unesco.org/en/list/366/) en was ooit de hoofdstad in de 15e eeuw van de Chimu dynastie, vlak voordat de Inca´s de heerschappij overnamen (die later weer door de Spanjaarden overwonnen werden). Het is een hele grote stad geweest, met enorme pleinen waar destijds grote bijeenkomsten gehouden werden. De zandstenen muren zijn hoog en lang, en versierd met allerlei zeedieren en vogels. Echt prachtige decoraties, en sommigen indrukwekkend goed bewaard gebleven (zie ook mijn foto´s op http://www.flickr.com/photos/7765034@N08/sets/72157603831487983/). Wat me vooral bijgebleven is van de uitleg van de gids, is het verhaal over de begrafenissen. Het schijnt dat hoogstaande personen destijds meerdere vrouwen hadden, en dat elke vrouw ernaar streefde zo in de smaak te vallen bij haar man, dat zij de eer zou krijgen om samen met hem begraven te worden. Levend dus ja, dat is nog eens echte liefde!!
Om Huanchaco uit te komen (of het nu voor een kort tripje naar Trujillo is, bijvoorbeeld om met de jongens naar de tandarts te gaan, of een verre reis) heb je als reiziger een paar opties. Je kunt een taxi nemen (snel, comfortabel, maar duur: 10 soles, wat overeenkomt met ongeveer 2,50 euro. En ´s nachts is het 12 of 15 soles). Of je gaat met het openbaar vervoer, en dat is er in 2 smaken: de combi (oftewel het minibusje), waar normaal gesproken een man of 10 in kunnen maar waar de Peruanen met gemak 15 of 16 of desnoods nog meer personen in proppen. Kost 1,20 sol (30 eurocent), voor een afstand van 11 kilometer. Westerse lange benen passen niet tussen de bankjes, dus als er gringos meereizen wordt er meteen minder geld verdiend! Ik hoorde pas zelfs dat ze in de combi dubbel geld rekenen voor een toerist met rugzak! :-) De andere, iets meer comfortabele maar langzamere optie is de micro. Dat klinkt klein maar is juist groter dan de combi, meer als een echte bus. Die kost slechts 1 sol, 25 eurocent dus, en daar kun je als gringo met een gerust hart je grote rugzak in meenemen. Zowel de combi´s als e micro´s zijn van een ondefinieerbare leeftijd en een APK hebben ze nog nooit gehad. Soms is het een wonder dat ze niet uit elkaar vallen! Het OV is een goeie werkverschaffer hier, behalve alle monteurs die nodig zijn om de boel op de weg te houden heeft elke micro en combi ook een soort conducteur die continu uit de openstaande deur roept wat de bestemmingen zijn (en meestal ook nog behulpzaam even zegt als je er bent). Bij instappen roepen ze "sube sube sube!" en bij uitstappen "baja baja baja!" (spreek uit als baga), todat je erin of eruit bent en de chauffeur dus weet dat ie weer gas kan geven. Haltes bestaan niet, je stapt gewoon in en uit zoals het uitkomt. Onderweg staan er mannetjes die bijhouden hoeveel pasagiers erin zitten, en de conducteurs moeten op vaste punten een soort kaartjes aftempelen. Ik heb medelijden met degene die aan het einde van de dag al die volgekrabbelde velletjes papier in de administratie moet verwerken!!!
Afgelopen weekend heb ik zelfs 2 uitstapjes gemaakt, op zaterdag met mijn collega´s van MdN (deze keer zonder niños) naar Lagunas en op zondag een door Otra Cosa voor de vrijwilligers georganiseerd tripje naar Cañoncillo. Beide dagen was het zandhappen, niet zo raar ook want we leven hier tenslotte in een woestijn aan de Peruaanse noordkust. Slechts waar regelmatig gesproeid of geirrigeerd wordt is het groen! Lagunas is een soort vakantiepark (de Peruaanse versie van Landall Greenparks) met een duinengebied/zandverstuiving (het ligt niet aan de kust). Ik had op basis van de naam een heleboel lagunas verwacht, maar het enige beetje water dat ze hadden was een fors uitgevallen vijver, ingedamd met veel beton en met een touwbrug erover. Helaas was het nogal koud die dag, en zijn we na het uitproberen van de touwbrug, een uurtje kletsen/relaxen in het zand en een lunch bij het zwembad weer terug naar Trujillo gegaan. Cañoncillo op zondag was een stuk interessanter, een soort vallei met 3 meertjes, een groene oase in de woestijn. Met een bos van algorrobos bomen, die kunnen overleven in de woestijn. De peulen van de boom (algorrobina) zijn lekker zoet, als je er op kauwt smaakt het naar caramel (er wordt ook stroop van gemaakt, heerlijk!). We waren met een groep van 25 personen, vrijwilligers en Peruaans studenten van Juany (die samen met haar Engels man Peter de vrijwilligerscentrale runt). Na zo´n 2 uur rijden met de bus (opgeleukt door een ecologisch verantwoorde gids die uitgebreid vertelde over van alles en nog wat!) en 1,5 uur ploegen door het zand/wandelen door het bos kwam de beloning: heerlijk zwemmen in het grootste van de 3 meertjes! Iedereen had z´n eigen lunch meegenomen, in de cañon zelf woont niemand (wel heel veel koeien, paarden en schapen) en er is dus niets te krijgen. Na een heerlijk lome lunch aan het meertje gingen we op de terugweg nog langs Puemape, een bekende surfspot met een prachtig strand. Een soort ghosttown verder, er woont bijna niemand maar het is erg fotogeniek!!
Op 10 april ga ik me pas echt ver van Huanchaco en Peru wagen: dan vlieg ik naar Sao Paulo!! Judith (m´n zusje) is er voor een weekje en ik heb mijn reisplannen een beeje omgegooid om haar daar te kunnen zien. Brazilië stond al op m´n lijstje alleen ga ik nu wat eerder dan gepland. Betekent ook dat ik Mundo de Niños 2 weken eerder dan gepland ga verlaten. Volgende week het grote afscheid... ben heel benieuwd hoe dat zal gaan! Ik moet nog wel even een goed afscheidskado verzinnen, en had al bedacht dat met een mini Fiesta Fabulosa de zaken weer mooi rond zouden zijn. Jullie lezen er alles over in mijn volgende blog!
Un beso,
X
Om Huanchaco uit te komen (of het nu voor een kort tripje naar Trujillo is, bijvoorbeeld om met de jongens naar de tandarts te gaan, of een verre reis) heb je als reiziger een paar opties. Je kunt een taxi nemen (snel, comfortabel, maar duur: 10 soles, wat overeenkomt met ongeveer 2,50 euro. En ´s nachts is het 12 of 15 soles). Of je gaat met het openbaar vervoer, en dat is er in 2 smaken: de combi (oftewel het minibusje), waar normaal gesproken een man of 10 in kunnen maar waar de Peruanen met gemak 15 of 16 of desnoods nog meer personen in proppen. Kost 1,20 sol (30 eurocent), voor een afstand van 11 kilometer. Westerse lange benen passen niet tussen de bankjes, dus als er gringos meereizen wordt er meteen minder geld verdiend! Ik hoorde pas zelfs dat ze in de combi dubbel geld rekenen voor een toerist met rugzak! :-) De andere, iets meer comfortabele maar langzamere optie is de micro. Dat klinkt klein maar is juist groter dan de combi, meer als een echte bus. Die kost slechts 1 sol, 25 eurocent dus, en daar kun je als gringo met een gerust hart je grote rugzak in meenemen. Zowel de combi´s als e micro´s zijn van een ondefinieerbare leeftijd en een APK hebben ze nog nooit gehad. Soms is het een wonder dat ze niet uit elkaar vallen! Het OV is een goeie werkverschaffer hier, behalve alle monteurs die nodig zijn om de boel op de weg te houden heeft elke micro en combi ook een soort conducteur die continu uit de openstaande deur roept wat de bestemmingen zijn (en meestal ook nog behulpzaam even zegt als je er bent). Bij instappen roepen ze "sube sube sube!" en bij uitstappen "baja baja baja!" (spreek uit als baga), todat je erin of eruit bent en de chauffeur dus weet dat ie weer gas kan geven. Haltes bestaan niet, je stapt gewoon in en uit zoals het uitkomt. Onderweg staan er mannetjes die bijhouden hoeveel pasagiers erin zitten, en de conducteurs moeten op vaste punten een soort kaartjes aftempelen. Ik heb medelijden met degene die aan het einde van de dag al die volgekrabbelde velletjes papier in de administratie moet verwerken!!!
Afgelopen weekend heb ik zelfs 2 uitstapjes gemaakt, op zaterdag met mijn collega´s van MdN (deze keer zonder niños) naar Lagunas en op zondag een door Otra Cosa voor de vrijwilligers georganiseerd tripje naar Cañoncillo. Beide dagen was het zandhappen, niet zo raar ook want we leven hier tenslotte in een woestijn aan de Peruaanse noordkust. Slechts waar regelmatig gesproeid of geirrigeerd wordt is het groen! Lagunas is een soort vakantiepark (de Peruaanse versie van Landall Greenparks) met een duinengebied/zandverstuiving (het ligt niet aan de kust). Ik had op basis van de naam een heleboel lagunas verwacht, maar het enige beetje water dat ze hadden was een fors uitgevallen vijver, ingedamd met veel beton en met een touwbrug erover. Helaas was het nogal koud die dag, en zijn we na het uitproberen van de touwbrug, een uurtje kletsen/relaxen in het zand en een lunch bij het zwembad weer terug naar Trujillo gegaan. Cañoncillo op zondag was een stuk interessanter, een soort vallei met 3 meertjes, een groene oase in de woestijn. Met een bos van algorrobos bomen, die kunnen overleven in de woestijn. De peulen van de boom (algorrobina) zijn lekker zoet, als je er op kauwt smaakt het naar caramel (er wordt ook stroop van gemaakt, heerlijk!). We waren met een groep van 25 personen, vrijwilligers en Peruaans studenten van Juany (die samen met haar Engels man Peter de vrijwilligerscentrale runt). Na zo´n 2 uur rijden met de bus (opgeleukt door een ecologisch verantwoorde gids die uitgebreid vertelde over van alles en nog wat!) en 1,5 uur ploegen door het zand/wandelen door het bos kwam de beloning: heerlijk zwemmen in het grootste van de 3 meertjes! Iedereen had z´n eigen lunch meegenomen, in de cañon zelf woont niemand (wel heel veel koeien, paarden en schapen) en er is dus niets te krijgen. Na een heerlijk lome lunch aan het meertje gingen we op de terugweg nog langs Puemape, een bekende surfspot met een prachtig strand. Een soort ghosttown verder, er woont bijna niemand maar het is erg fotogeniek!!
Op 10 april ga ik me pas echt ver van Huanchaco en Peru wagen: dan vlieg ik naar Sao Paulo!! Judith (m´n zusje) is er voor een weekje en ik heb mijn reisplannen een beeje omgegooid om haar daar te kunnen zien. Brazilië stond al op m´n lijstje alleen ga ik nu wat eerder dan gepland. Betekent ook dat ik Mundo de Niños 2 weken eerder dan gepland ga verlaten. Volgende week het grote afscheid... ben heel benieuwd hoe dat zal gaan! Ik moet nog wel even een goed afscheidskado verzinnen, en had al bedacht dat met een mini Fiesta Fabulosa de zaken weer mooi rond zouden zijn. Jullie lezen er alles over in mijn volgende blog!
Un beso,
X
zaterdag 22 maart 2008
Semana Santa
Oftewel Pasen, is HOT hier in Peru! Iedereen heeft 5 dagen vrij, er wordt volop gekampeerd op het strand met hele families samen, er worden kampvuurtjes gestookt, veel vis gegeten en natuurlijk, die moet zwemmen en het liefst in grote hoeveelheden bier. Toen ik gisteren ging hardlopen op het strand en later, op weg naar mijn werk, kwam ik dus de nodige dronkelappen tegen. Uiteraard zijn er ook religeuze activiteiten, in Trujillo zijn allerlei kerken geopend (oma Violeta vroeg me al bij ons dagelijkse ontbijtpraatje of ik van de gelegenheid gebruik zou maken om ze te bezoeken) en doen mensen een 7 kerken tocht. Hier in Huanchaco heb ik er nog niet zoveel van gemerkt, er werd alleen gisteren op straat gebeden bij een enorm Christusbeeld op een kruis. Maar echt een grote menigte had zich niet verzameld. Processies en vuurwerk heb ik ook nog niet gezien, zoals een paar weken geleden met het Maria del Soccoro feest. Wellicht komt er vanavond of zondag nog een groots spektakel tot stand. Verder is het oud-Hollandse eieren schilderen, verstoppen en zoeken hier nog niet doorgedrongen, dat ga ik maandag maar eens introduceren bij Mundo de Niños.
Donderdag begon dus Semana Santa, en toen heb ik voor een aantal vrienden een Nederlandse lunch gekookt. Zelfs m'n best gedaan om chocolade-eitjes te scoren in Trujillo (wat nog gelukt was ook :-)). Die vielen uiteraard erg in de smaak, net als het eten trouwens (gevulde eieren in 3 verschillende smaakjes met salade vooraf, hachee met bietjes en aardappelpuree en pannenkoeken en chocolade eitjes als toetje). Omdat de wijn zo lekker smaakte :-) en de pannenkoeken om 5 uur nog gebakken moesten worden, heb ik maar een dagje gespijbeld van MdN (begin al echt Peruaans te worden ;-)). Zo had ik toch nog 1 dagje Paasvakantie! Voor het eerst dat ik zo uitgebreid gekookt heb hier (toch een van mijn favoriete bezigheden in NL), lang geleden dat ik een supermarkt van binnen had gezien en een kar vol geladen heb. In Huanchaco heeft de grootste 'supermarkt' de afmetingen van een klein buurtwinkeltje, past er niet eens één winkelkar in en is er uiteraard slechts een beperkt aanbod. Wat een mens wel weer dankbaar maakt voor alles wat je wel kunt vinden. Zo had ik niet gedacht ooit in mijn leven een gat in de lucht te springen bij het vinden van een winkel die tampons verkoopt...! Yeah baby, make my day!! :-)
Gisteren weer eens een nieuw aspect van het Peruaans gastronomisch aanbod ontdekt, in een soort fastfood restaurant, maar dan anders uiteraard. Het is een soort openlucht restaurant, net buiten het dorp. Ik geloof dat ze goede zaken doen want het zit er altijd bomvol. Het voorste gedeelte is een soort vierkante bar, waarbinnen 20 à 30 vrouwen de benen uit hun lijf rennen om papas rellenas (gevulde aardappels), picarones (een kruising tussen oliebol en appelflap, rond met een gat in het midden, maar dan alleen van deeg, die gegeten wordt met stroop) en een soort gefrituurde pannenkoeken (gegeten met honing) klaar te maken. Alles gefrituurd dus een lekker vette hap, zoals het hoort met fastfood. De papas kosten 1 sol per suk (25 eurocent) en worden geserveerd met mayonaise, aji en wat gesneden kool. De vulling is met bosui, kip en kruiden. Heerlijk!!! Bij het eten drinken alle Peruanen behalve bier ook liters Inka Cola. Het is geel en smaakt niet naar cola, en ook niet naar enige andere frisdrank die ik ken, maar het is wel erg lekker. Verder krijg je bijna altijd "cancha" op tafel, geroosterde en gezouten mais, zoals bij ons een broodje met (kruiden)boter of tapenade geserveerd wordt, als een knabbeltje vooraf. Maar dat ontbrak dus deze keer, voor die ene sol per bordje kan je uiteraard niet teveel verwachten! Het achterste gedeelte van Quiviciche (het fastfood restaurant) bestaat uit een aantal grill standjes waar "anticucho" geserveerd worden. Dat lijkt van een afstandje heel erg lekker (spiesjes met vlees en uien en parika) maar je moet wel even opletten wat je neemt. Erg populair hier zijn hart (van de koe) en kippenpoten. En dan niet het gedeelte waar het vlees aan zit, maar dus echt de klauw, compleet met een lekker krokant geroosterd velletje en teennageltjes en zo. Ik heb de moed nog niet gevonden heb die te proberen maar de Peruanen zijn er dol op dus het smaakt ongetwijfeld goed!
Over Peruanen, tradities en kip gesproken.... Vorig weekend hadden we een feest (wanneer niet!) van 2 mede vrijwilligers, Nick en Lora (van het Fairmail project). Ze hadden op z'n Peruaans een enorme geluidsinstallatie geregeld op hun dakterras, alle gringos en vrijwilligers en peruaanse vrienden uitgenodigd dus het beloofde een groots gebeuren te worden. En wat de feestvreugde nog verder verhoogde: het jaarlijkse straatfeestje was precies die avond gepland! Dus beneden in de straat ook van die enorme boxen en harde muziek, en alle buren op straat, aan het bier, helemaal gezellig. Op een gegeven moment werd er een soort versierd mandje aan een touw opgehesen, met het touw van de ene kant van de straat naar de andere. Het mandje hing dus in het midden boven de straat, wij dachten dat het een soort piñata was, gevuld met snoepjes of iets dergelijks, en dat iedereen moest proberen het ding stuk te slaan. Er werden paren gevormd, die om de beurt richting het mandje moesten rennen/dansen om te proberen het te pakken te krijgen. Boven op het dak stond echter iemand aan het touw te trekken, om het mandje net op tijd voor de grijpgrage handen op te hijsen. Uiteraard moesten Nick en Lora meedoen van de buren, en warempel, ze kregen als eerste het mandje te pakken, tot grote hilariteit van de hele straat. Nick maakte een soort snoekduik, gaf een enorme ruk aan het mandje dat gevuld bleek te zijn met bloem en..... een levende kip!! Ik dacht dat het na die ene keer afgelopen was (arme kip), maar de kip werd gewoon terug in het mandje gefrommeld en het spelletje begon weer van voren af aan. Totdat iedereen een paar keer het mandje te pakken had gehad en er een winnaar bleek te zijn. Ik had nog verwacht dat die ter plekke de kip een koppie kleiner zou maken maar dat gebeurde niet. Denk dat de kip nog een paar weken gegund wordt om bij te komen en wat vetter te worden, voor het onvermijdelijke zover is. Van de krat bier die ook onderdeel was van de prijs werden de eerste flessen leeg gespoten in het prubliek (650 ml flessen drinken ze hier dus dat lukt wel) en daarna werd de rest gedeeld met de deelnemers en de hele straat. En het werd nog een lange, zwoele (ondanks de regen) en swingende nacht.....
Dacht gisteren ook bij MdN wat leven in de brouwerij te brengen, een aantal muzikanten van de straat waar ik bevriend mee geraakt was en die ik verteld had over mijn werk met de jongens, had toegezegd te komen spelen, maar ze kwamen helaas niet opdagen. Als je ergens gaat eten zijn er vaak van dit soort reizende muzikanten, die even komen spelen en daarna met de pet rond gaan. Helaas geen hoogstaande salsa zoals in Cuba, maar gezellig traditioneel Peruaans klinkt ook goed (meestal). Op een keer in een restaurant was er een enorm dikke man, met enorme zweetplekken zonder z'n armen, die een soort Karaoke installatie bij zich had op een soort boodschappenwagentje. Als je zo iemand in NL op straat ziet zou je er echt geen cent voor geven. Hij was enorm bijziend dus CDtjes wisselen en het juiste liedje zoeken lukte alleen als hij ze 1 cm van zijn ogen hield. Hij veegde continu het zweet met een kletsnatte zakdoek van zijn hoofd en had het erg moeilijk. Maar zingen dat 'ie kon! En vermaakt dat we ons hebben! Alleen al het bestuderen van zijn hele verschijning en het hele geluidsgebeuren... goud waard!! :-).
Vanmiddag bij Otra Cosa de opening van de Fairmail foto expositie over Cajamarca. Ben heel benieuwd naar het werk van de jongens! Heb ze deze week nog geholpen met titels voor hun foto's, tussen het boeken/schriften kaften voor school door. Eén van de jongens heeft 3 foto's in de expositie, terwijl alle andere deelnemers er 2 hebben, omdat hij zoveel goeie foto's heeft gemaakt. Ben erg trots op hem! Het Fairmail project is echt een uitdaging voor de jongens, en een mogelijkheid om zich verder te ontwikkelen. Wie weet krijgen ze zelfs de kans om naar Europa te reizen, wat voor maar weinig Peruanen weg gelegd is....
Rest mij alleen nog jullie allemaal hele fijne Paasdagen te wensen, gezellig brunchen en (chocolade) eitjes eten, genieten van de vrije dagen!!! (oeps, en van sneeuw en kou begreep ik.... Hier onveranderd heet overdag, maar de nachte beginnen alweer wat koeler te worden, de zomer gaat voorbij).
Un grande beso!!
X
Donderdag begon dus Semana Santa, en toen heb ik voor een aantal vrienden een Nederlandse lunch gekookt. Zelfs m'n best gedaan om chocolade-eitjes te scoren in Trujillo (wat nog gelukt was ook :-)). Die vielen uiteraard erg in de smaak, net als het eten trouwens (gevulde eieren in 3 verschillende smaakjes met salade vooraf, hachee met bietjes en aardappelpuree en pannenkoeken en chocolade eitjes als toetje). Omdat de wijn zo lekker smaakte :-) en de pannenkoeken om 5 uur nog gebakken moesten worden, heb ik maar een dagje gespijbeld van MdN (begin al echt Peruaans te worden ;-)). Zo had ik toch nog 1 dagje Paasvakantie! Voor het eerst dat ik zo uitgebreid gekookt heb hier (toch een van mijn favoriete bezigheden in NL), lang geleden dat ik een supermarkt van binnen had gezien en een kar vol geladen heb. In Huanchaco heeft de grootste 'supermarkt' de afmetingen van een klein buurtwinkeltje, past er niet eens één winkelkar in en is er uiteraard slechts een beperkt aanbod. Wat een mens wel weer dankbaar maakt voor alles wat je wel kunt vinden. Zo had ik niet gedacht ooit in mijn leven een gat in de lucht te springen bij het vinden van een winkel die tampons verkoopt...! Yeah baby, make my day!! :-)
Gisteren weer eens een nieuw aspect van het Peruaans gastronomisch aanbod ontdekt, in een soort fastfood restaurant, maar dan anders uiteraard. Het is een soort openlucht restaurant, net buiten het dorp. Ik geloof dat ze goede zaken doen want het zit er altijd bomvol. Het voorste gedeelte is een soort vierkante bar, waarbinnen 20 à 30 vrouwen de benen uit hun lijf rennen om papas rellenas (gevulde aardappels), picarones (een kruising tussen oliebol en appelflap, rond met een gat in het midden, maar dan alleen van deeg, die gegeten wordt met stroop) en een soort gefrituurde pannenkoeken (gegeten met honing) klaar te maken. Alles gefrituurd dus een lekker vette hap, zoals het hoort met fastfood. De papas kosten 1 sol per suk (25 eurocent) en worden geserveerd met mayonaise, aji en wat gesneden kool. De vulling is met bosui, kip en kruiden. Heerlijk!!! Bij het eten drinken alle Peruanen behalve bier ook liters Inka Cola. Het is geel en smaakt niet naar cola, en ook niet naar enige andere frisdrank die ik ken, maar het is wel erg lekker. Verder krijg je bijna altijd "cancha" op tafel, geroosterde en gezouten mais, zoals bij ons een broodje met (kruiden)boter of tapenade geserveerd wordt, als een knabbeltje vooraf. Maar dat ontbrak dus deze keer, voor die ene sol per bordje kan je uiteraard niet teveel verwachten! Het achterste gedeelte van Quiviciche (het fastfood restaurant) bestaat uit een aantal grill standjes waar "anticucho" geserveerd worden. Dat lijkt van een afstandje heel erg lekker (spiesjes met vlees en uien en parika) maar je moet wel even opletten wat je neemt. Erg populair hier zijn hart (van de koe) en kippenpoten. En dan niet het gedeelte waar het vlees aan zit, maar dus echt de klauw, compleet met een lekker krokant geroosterd velletje en teennageltjes en zo. Ik heb de moed nog niet gevonden heb die te proberen maar de Peruanen zijn er dol op dus het smaakt ongetwijfeld goed!
Over Peruanen, tradities en kip gesproken.... Vorig weekend hadden we een feest (wanneer niet!) van 2 mede vrijwilligers, Nick en Lora (van het Fairmail project). Ze hadden op z'n Peruaans een enorme geluidsinstallatie geregeld op hun dakterras, alle gringos en vrijwilligers en peruaanse vrienden uitgenodigd dus het beloofde een groots gebeuren te worden. En wat de feestvreugde nog verder verhoogde: het jaarlijkse straatfeestje was precies die avond gepland! Dus beneden in de straat ook van die enorme boxen en harde muziek, en alle buren op straat, aan het bier, helemaal gezellig. Op een gegeven moment werd er een soort versierd mandje aan een touw opgehesen, met het touw van de ene kant van de straat naar de andere. Het mandje hing dus in het midden boven de straat, wij dachten dat het een soort piñata was, gevuld met snoepjes of iets dergelijks, en dat iedereen moest proberen het ding stuk te slaan. Er werden paren gevormd, die om de beurt richting het mandje moesten rennen/dansen om te proberen het te pakken te krijgen. Boven op het dak stond echter iemand aan het touw te trekken, om het mandje net op tijd voor de grijpgrage handen op te hijsen. Uiteraard moesten Nick en Lora meedoen van de buren, en warempel, ze kregen als eerste het mandje te pakken, tot grote hilariteit van de hele straat. Nick maakte een soort snoekduik, gaf een enorme ruk aan het mandje dat gevuld bleek te zijn met bloem en..... een levende kip!! Ik dacht dat het na die ene keer afgelopen was (arme kip), maar de kip werd gewoon terug in het mandje gefrommeld en het spelletje begon weer van voren af aan. Totdat iedereen een paar keer het mandje te pakken had gehad en er een winnaar bleek te zijn. Ik had nog verwacht dat die ter plekke de kip een koppie kleiner zou maken maar dat gebeurde niet. Denk dat de kip nog een paar weken gegund wordt om bij te komen en wat vetter te worden, voor het onvermijdelijke zover is. Van de krat bier die ook onderdeel was van de prijs werden de eerste flessen leeg gespoten in het prubliek (650 ml flessen drinken ze hier dus dat lukt wel) en daarna werd de rest gedeeld met de deelnemers en de hele straat. En het werd nog een lange, zwoele (ondanks de regen) en swingende nacht.....
Dacht gisteren ook bij MdN wat leven in de brouwerij te brengen, een aantal muzikanten van de straat waar ik bevriend mee geraakt was en die ik verteld had over mijn werk met de jongens, had toegezegd te komen spelen, maar ze kwamen helaas niet opdagen. Als je ergens gaat eten zijn er vaak van dit soort reizende muzikanten, die even komen spelen en daarna met de pet rond gaan. Helaas geen hoogstaande salsa zoals in Cuba, maar gezellig traditioneel Peruaans klinkt ook goed (meestal). Op een keer in een restaurant was er een enorm dikke man, met enorme zweetplekken zonder z'n armen, die een soort Karaoke installatie bij zich had op een soort boodschappenwagentje. Als je zo iemand in NL op straat ziet zou je er echt geen cent voor geven. Hij was enorm bijziend dus CDtjes wisselen en het juiste liedje zoeken lukte alleen als hij ze 1 cm van zijn ogen hield. Hij veegde continu het zweet met een kletsnatte zakdoek van zijn hoofd en had het erg moeilijk. Maar zingen dat 'ie kon! En vermaakt dat we ons hebben! Alleen al het bestuderen van zijn hele verschijning en het hele geluidsgebeuren... goud waard!! :-).
Vanmiddag bij Otra Cosa de opening van de Fairmail foto expositie over Cajamarca. Ben heel benieuwd naar het werk van de jongens! Heb ze deze week nog geholpen met titels voor hun foto's, tussen het boeken/schriften kaften voor school door. Eén van de jongens heeft 3 foto's in de expositie, terwijl alle andere deelnemers er 2 hebben, omdat hij zoveel goeie foto's heeft gemaakt. Ben erg trots op hem! Het Fairmail project is echt een uitdaging voor de jongens, en een mogelijkheid om zich verder te ontwikkelen. Wie weet krijgen ze zelfs de kans om naar Europa te reizen, wat voor maar weinig Peruanen weg gelegd is....
Rest mij alleen nog jullie allemaal hele fijne Paasdagen te wensen, gezellig brunchen en (chocolade) eitjes eten, genieten van de vrije dagen!!! (oeps, en van sneeuw en kou begreep ik.... Hier onveranderd heet overdag, maar de nachte beginnen alweer wat koeler te worden, de zomer gaat voorbij).
Un grande beso!!
X
maandag 10 maart 2008
Cajamarca
Het is alweer een weekje geleden en lijkt daardoor een eeuwigheid achter me te liggen, maar vorig weekend zijn we (medevrijwilligster/huisgenote Kim en ik) daadwerkelijk in Cajamarca geweest! De berichten ove slechte wegen en dergelijke bleken allemaal reuze mee te vallen, zonder problemen arriveerden we na 6 uur met de bus in een grijs en regenachtig Cajamarca. De stad ligt op 2650 meter in de Andes en wat ik dus niet meer gewend was: het regent er elke dag! En het is er ook nog eens veel kouder dan hier in Huanchaco, wat op zich na de hitte van de laatste tijd, voor ons Hollandse meisjes een hele verademing was. Dus trokken wij goedgemutst onze regenjas/cape aan en togen we de stad in om op zoek te gaan naar een betaalbaar hostal en de boel een beetje te verkennen.
We bleken zelf de meest opzienbarende attractie te zijn onderweg. Cajamarca krijgt vanwege het carnaval meer dan genoeg buitenlandse bezoekers dus je zou denken dat de mensen daar wel wat gewend zijn, maar toch lopen er blijkbaar minder gringo´s over straat dan hier en krijg je dus volop aandacht en nieuwsgierige blikken. Nadat we ons intrek hadden genomen in Hostal Plaza op het Plaza de Armas (het grote centrale plein) en wat gegeten hadden, ontmoetten we wat jongens op straat die ik kende uit Huancacho. Ze namen ons meteen op sleeptouw, de stad in, de trappen op naar het Plaza Belén en de Cerro Santa Appolonia, een kerkje dat hoog boven de stad uit torent. Daar hebben we, met het prachtige uitzicht als decor, hele discussies met ze gevoerd over politiek, armoede, Derde Wereld landen, onderwijs, etc etc. Geweldig om te merken dat m´n Spaans zo goed is dat ik dit soort gesprekken kan voeren! Daarna hadden we uiteraard een droge keel gekregen en zijn we met ze de kroeg ingedoken. Erg gelachen, ze gingen ons allerlei jerga (slang) woorden leren, waarmee we voortaan andere Peruanen het idee kunnen geven dat we lekker streetwise zijn, heel handig! Helaas zijn onze amigos van die artesanos/straatartiesten die geen cent te makken hebben en graag op een gringa´s zak teren... dus na een paar biertjes waren onze dranksoles op en was de lol er vanaf en gingen we lekker een nachtje slapen.
Helaas werd Kim die eerste nacht ziek (ik werd wakker toen ze aan het overgeven was...) en moesten we een beetje rustig aan doen maar gelukkig hebben we toch nog veel meegemaakt. Zaterdagochtend wat rondgelopen en veel mooie foto´s gemaakt. Nog een keer terug geweest de trappen op om foto´s te maken van het uitzicht. Daarna ging het helaas echt hard regenen en moesten we een tijdje schuilen. Na de lunch ging Kim slapen, en ben ik nog in m´n eentje de stad in geweest om nog meer foto´s te maken (ze staan alweer op Flickr.com - TienBien). Die avond na het eten de avond van ons leven gehad in een klein kroegje, waar de oude eigenaar (uitgeroepen tot levende legende door het stadsbestuur van Cajamarca ) al 18 jaar avond aan avond met zijn vrienden de mooiste Peruaanse muziek speelt. Toen wij binnen kwamen waren we de eersten, en werden we door hem hartelijk welkom geheten en ontvangen met mooie verhalen. Daarna kwamen er steeds meer amigos binnen druppelen en meedoen. Op een gegeven moment waren e zo´n 8 mensen muziek aan het maken en aan het zingen, geweldig. Hoe mooi kan het leven zijn soms...!! Zelfs Kim was tot een uur of 3 ´s nachts vergeten dat ze zich niet lekker voelde, naar huis gaan was absoluut niet aan de orde!!
Zondag hebben we de thermale "Baños de Inca" bezocht en een heerlijke massage erbij genomen. Het badderen zelf gebeurt in grote gebouwen die onderverdeeld zijn in allemaal kleine kamertjes met een privé bad, een vierkante betegelde bak eigenlijk. Die worden na elk bezoek (je mag maximaal 25 minuten in het thermale water verblijven) op z´n Peruaans hygiënisch gereinigd met een bezem en wat water. Na 25 minuten wordt er flink hard op de deur geklopt zodat je niet te lang ligt te verschrompelen. De massage was onPeruaans goed, lekker om al die surfspieren eens even losgekneed te krijgen :-) Bij de Baños waren allelei restaurantjes met een soort terrasjes om te eten, heel gezellig. Ik was van tevoren al vastbesloten om in Cajamarca eindelijk eens cuy (cavia) te proberen en dit was mijn kans! Als lunch dus voor t eerst van mn leven cuy gegeten, best lekker! In Ecuador zag ik ze ooit in z´n geheel aan een stokje geroosterd worden, en toen schrok ik er nog voor terug. Gelukkig kreeg ik hier niet zo´n heel beest op m´n bord, slechts een kwart beest en zat er dus maar 1 herkenbaar pootje aan. Met 2 Peruanen die we tijdens de lunch leerden kennen nog gezellig een ijsje gaan eten, bij de "Heladeria Holanda". Die zie je overal in Cajamarca, ijszaken van een Nederlander dus. Hij heeft een hele fabriek opgezet waar het ijs gemaakt wordt en heeft daar naar ik begreep met name dove mensen in dienst. Op zijn manier levert hij zo een bijdrage aan het verbeteren van de maatschappij hier. De Peruanen in Cajamarca (en ook deze 2 die wij ontmoetten) werken bijna allemaal in de goudmijn vlakbij, goed opgeleide ingenieurs met een goede baan, die erg nieuwsgierig zijn naar Europa en ernaar uitzien om ook ooit te gaan reizen. Leuk om mee te praten.
Na de Baños nog even terug naar de stad gegaan om wat te eten en ´s avonds/´s nachts de bus terug genomen. Maandagochtend om half zes waren we weer terug in de vertrouwde warmte van Huanchaco, wat na alle kou en regen in Cajamarca voor ons Hollandse meisjes een hele verademing was!
un beso en tot de volgende blog!
X
We bleken zelf de meest opzienbarende attractie te zijn onderweg. Cajamarca krijgt vanwege het carnaval meer dan genoeg buitenlandse bezoekers dus je zou denken dat de mensen daar wel wat gewend zijn, maar toch lopen er blijkbaar minder gringo´s over straat dan hier en krijg je dus volop aandacht en nieuwsgierige blikken. Nadat we ons intrek hadden genomen in Hostal Plaza op het Plaza de Armas (het grote centrale plein) en wat gegeten hadden, ontmoetten we wat jongens op straat die ik kende uit Huancacho. Ze namen ons meteen op sleeptouw, de stad in, de trappen op naar het Plaza Belén en de Cerro Santa Appolonia, een kerkje dat hoog boven de stad uit torent. Daar hebben we, met het prachtige uitzicht als decor, hele discussies met ze gevoerd over politiek, armoede, Derde Wereld landen, onderwijs, etc etc. Geweldig om te merken dat m´n Spaans zo goed is dat ik dit soort gesprekken kan voeren! Daarna hadden we uiteraard een droge keel gekregen en zijn we met ze de kroeg ingedoken. Erg gelachen, ze gingen ons allerlei jerga (slang) woorden leren, waarmee we voortaan andere Peruanen het idee kunnen geven dat we lekker streetwise zijn, heel handig! Helaas zijn onze amigos van die artesanos/straatartiesten die geen cent te makken hebben en graag op een gringa´s zak teren... dus na een paar biertjes waren onze dranksoles op en was de lol er vanaf en gingen we lekker een nachtje slapen.
Helaas werd Kim die eerste nacht ziek (ik werd wakker toen ze aan het overgeven was...) en moesten we een beetje rustig aan doen maar gelukkig hebben we toch nog veel meegemaakt. Zaterdagochtend wat rondgelopen en veel mooie foto´s gemaakt. Nog een keer terug geweest de trappen op om foto´s te maken van het uitzicht. Daarna ging het helaas echt hard regenen en moesten we een tijdje schuilen. Na de lunch ging Kim slapen, en ben ik nog in m´n eentje de stad in geweest om nog meer foto´s te maken (ze staan alweer op Flickr.com - TienBien). Die avond na het eten de avond van ons leven gehad in een klein kroegje, waar de oude eigenaar (uitgeroepen tot levende legende door het stadsbestuur van Cajamarca ) al 18 jaar avond aan avond met zijn vrienden de mooiste Peruaanse muziek speelt. Toen wij binnen kwamen waren we de eersten, en werden we door hem hartelijk welkom geheten en ontvangen met mooie verhalen. Daarna kwamen er steeds meer amigos binnen druppelen en meedoen. Op een gegeven moment waren e zo´n 8 mensen muziek aan het maken en aan het zingen, geweldig. Hoe mooi kan het leven zijn soms...!! Zelfs Kim was tot een uur of 3 ´s nachts vergeten dat ze zich niet lekker voelde, naar huis gaan was absoluut niet aan de orde!!
Zondag hebben we de thermale "Baños de Inca" bezocht en een heerlijke massage erbij genomen. Het badderen zelf gebeurt in grote gebouwen die onderverdeeld zijn in allemaal kleine kamertjes met een privé bad, een vierkante betegelde bak eigenlijk. Die worden na elk bezoek (je mag maximaal 25 minuten in het thermale water verblijven) op z´n Peruaans hygiënisch gereinigd met een bezem en wat water. Na 25 minuten wordt er flink hard op de deur geklopt zodat je niet te lang ligt te verschrompelen. De massage was onPeruaans goed, lekker om al die surfspieren eens even losgekneed te krijgen :-) Bij de Baños waren allelei restaurantjes met een soort terrasjes om te eten, heel gezellig. Ik was van tevoren al vastbesloten om in Cajamarca eindelijk eens cuy (cavia) te proberen en dit was mijn kans! Als lunch dus voor t eerst van mn leven cuy gegeten, best lekker! In Ecuador zag ik ze ooit in z´n geheel aan een stokje geroosterd worden, en toen schrok ik er nog voor terug. Gelukkig kreeg ik hier niet zo´n heel beest op m´n bord, slechts een kwart beest en zat er dus maar 1 herkenbaar pootje aan. Met 2 Peruanen die we tijdens de lunch leerden kennen nog gezellig een ijsje gaan eten, bij de "Heladeria Holanda". Die zie je overal in Cajamarca, ijszaken van een Nederlander dus. Hij heeft een hele fabriek opgezet waar het ijs gemaakt wordt en heeft daar naar ik begreep met name dove mensen in dienst. Op zijn manier levert hij zo een bijdrage aan het verbeteren van de maatschappij hier. De Peruanen in Cajamarca (en ook deze 2 die wij ontmoetten) werken bijna allemaal in de goudmijn vlakbij, goed opgeleide ingenieurs met een goede baan, die erg nieuwsgierig zijn naar Europa en ernaar uitzien om ook ooit te gaan reizen. Leuk om mee te praten.
Na de Baños nog even terug naar de stad gegaan om wat te eten en ´s avonds/´s nachts de bus terug genomen. Maandagochtend om half zes waren we weer terug in de vertrouwde warmte van Huanchaco, wat na alle kou en regen in Cajamarca voor ons Hollandse meisjes een hele verademing was!
un beso en tot de volgende blog!
X
donderdag 28 februari 2008
De niños en de vrijwilligers
Morgen gaat het gebeuren, ik ga Peru verder ontdekken!! Samen met Kim, een medevrijwilligster (niet bij MdN maar wel van Otra Cosa) met de bus naar Cajamarca. Als de bus gaat tenminste, want er is veel regen gevallen en ik hoorde vandaag dat er veel problemen waren op de weg. Hopelijk gaat het door want na 2 maanden hier ben ik wel toe aan een beetje meer Peru dan alleen Huanchaco en Trujillo! En even een paar daagjes geen niños is ook wel eens lekker. Ben kapot als ik er ´s ochtends en ´s middags ben geweest! Wat doe ik nou precies op zo´n dag, hoe gaat dat en wat gebeurt er allemaal? Soms gebeurt er van alles en soms bijna niks, en net als je denkt dat het lekker rustig is, gebeurt er altijd wel weer iets. Laat ik een poging wagen om een impressie te geven....
In de ochtenden zijn er vele activiteiten, sommige jongens werken in de yoghurt- of kaarsenworkshops, sommigen gaan de yoghurt verkopen bij Otra Cosa restaurant, ze hebben allerlei lessen en één keer per week hebben ze ook een uurtje computerles. Er zijn maar 3 computers dus ze kunnen niet elke dag erop werken en even hun mail checken. Mailen en chatten zijn wel uitermate favoriet, en natuurlijk muziek downloaden en filmpjes kijken op internet. De oudsten hebben met het Fairmail project (fotograferen en daarvan wenskaarten maken die verkocht worden via internet) geld verdiend en daarmee een mp3-speler gekocht. Die moet natuurlijk vol met de nieuwste hits, en zie dat maar eens voor elkaar te krijgen als je een uurtje per week mag internetten. Met de opname functie hebben Veerle (mede vrijwilligster) en ik pas nog de supermegahit "old McDonalds had a farm" ingezongen dus die kun je binnenkort in Peru op de hitlijsten verwachten...
Maar goed, tussen al die activiteiten door moeten de jongens ook nog hun kleding wassen, helpen met koken en andere taken uitvoeren. En dan nog blijven er elke ochtend wel een paar over die tussendoor tijd hebben om zich te vervelen (en er zijn er ook een paar bij die zich alleen maar willen vervelen) en daar ligt de schone taak van de vrijwilliger: doe daar wat mee! Vaak is dat in de vorm van een potje schaak (ze kunnen bijna allemaal goed schaken en ik nu ook beter dan ooit in mijn leven!) of Monopoly. Dat heb ik vanaf de eerste dag hier met ze gespeeld. Eerst op een nep bord van papier met allemaal gekopieerde kaartjes en net niet genoeg geld, een paar huizen en één hotel. Dat was uiteraard lastig spelen, maar met de nodige inventiviteit, steentjes en pen en papier teken je er zo een huisje of hotel bij en speelt het net zo leuk als op een glanzend nieuw bord met bergen geld. Gelukkig vond ik op een dag bij het opruimen van het magazijn (een wat minder schone taak voor de vrijwilliger, pfoeh wat een stof!!) een echt Monopoly spel. Wel in het frans, maar er was al iemand zo slim geweest om alles in het spaans te vertalen. Inmiddels begint dit ook stuk te gaan en de doos is ook al 3 keer opnieuw in elkaar geplakt maar de jongens zijn er nog elke dag druk doende mee. Meestal doen we ook nog iets creatiefs, de hele maand januari hebben ze collages gemaakt, begin februari heb ik ze hun carnavalsmaskers laten maken en de laatste dagen zijn we vooral aan het origamiën (is dat een werkwoord?). Ik kan inmiddels een kikker, een ballon, een bloem en een doosje :-) Er zijn er een paar die graag mooie dingen maken en heel creatief zijn, en er zijn er een paar die daar het geduld niet voor hebben. Eigenlijk kunnen ze zich allemaal niet lang genoeg concentreren om echt een tijd ergens mee bezig te zijn. Bovendien is het delen van dingen (zoals een schaar) lastig. Degene die hem wil hebben roept gewoon heel hard¨"tigera!" in plaats van even te kijken wie hem heeft en dan rustig te wachten tot diegene klaar is. Ik heb nooit zin om op deze commandotoon te reageren dus ik negeer het gewoon totdat ze het normaal vragen. Maar onderling geldt het recht van de sterkste (daarom vechten ze ook zo vaak denk ik, je moet tenslotte je plaats kennen in de pikorde) en wordt de schaar gewoon hardhandig afgepakt. En dan zijn er nog een paar die gewoon alles graag kapot maken, vooral wat een ander gemaakt heeft, dus meestal eindigt de ochtend in een grote berg papier en rotzooi op de grond. Die nog even snel opgeruimd wordt (als ze in de juiste stemming zijn) voordat we naar het strand gaan. Dat is elke ochtend in principe van twaalf tot één. Qua werk rustig, een beetje kletsen met de educador en spelen en kletsen met degenen die niet gaan zwemmen. Na zo´n ochtend heb ik altijd berehonger en ben ik toe aan een lekker lunch en een beetje siësta!
In de middag ga ik meestal terug vanaf een uur of vier. Vanmiddag hadden de jongens surfles en dan is de voornaamste bezigheid om mooie plaatjes van ze te maken. Op dinsdagmiddag is het tijd voor de tandarts en ga ik regelmatig met één of twee jongens naar Trujillo om naar de tandarts te gaan. Middagvullende activiteit voor de vrijwilliger! Verder is er ´s middags bijna altijd weer tijd voor het strand, van vier tot zes. Alleen op vrijdag niet want dan is er altijd familiebezoek in de middag. Sommige jongens krijgen elke week bezoek en voor anderen komt nooit iemand, heel sneu. De familie neemt vaak veel eten mee en dat wordt lekker opgesmikkeld. Verder wordt er heel wat afgeknuffeld en met jongere broertjes en zusjes rondgesleept. Afgelopen vrijdag heb ik een paar ouders de foto´s en filmpjes van het carnaval laten zien, ze waren echt supertrots! Nog weer een taak voor de vrijwilliger: knuffelen en stoeien en lekker rondlummelen. Het klinkt wellicht alsof we de hele tijd alleen maar druk bezig zijn met ze (en de jongens hebben ook echt een druk schema vind ik) maar soms is het gewoon genoeg om er te zijn en een beetje rond te hangen. Dan komen ze een beetje kletsen of dingen vragen, en tegen je aanhangen en knuffelen en héél vaak zeggen hoe lief ze je vinden!Wat doet een vrijwilliger nog meer: Dinsdag heb ik pannenkoeken gebakken voor ze, vonden ze erg lekker, sommigen hadden nog nooit in hun leven een pannenkoek op!! (de kokkin heeft al gevraagd of het volgende week weer kan dus het was zeker een groot succes. Meteen weer 2 jongens laten zien hoe je het beslag maakt dus binnenkort kunnen ze het zelf). Gistermiddag zijn we met z'n allen naar een expositie in de bibliotheek geweest, met schilderijen van de schildercursus waar 3 van de jongens heen gegaan zijn in jan/feb. Zaterdag zijn we een dagje met z'n allen uit geweest naar een soort pretpark, met zwembaden en een mini dierentuin (geen achtbanen of speeltuin of zo, maar alleen al de zwembaden waren een attractie op zich voor ze). En vorige week zaterdag was natuurlijk het carnaval! De jongens zagen er prachtig uit met hun bontgekleurde maskers en hoeden en capes (zie ook de foto´s op www.flickr.com, zoek op TienBien). Na de optocht was er nog een hele middag met entertainment op een groot podium en veel lekkers voor iedereen. Dat was de belangrijkste activiteit voor ze, hun drinken, koekjes, hotdog, popcorn en suikerspin zien te scoren! Later heeft een van de kleinsten nog een prijs gewonnen in een soort danscompetitie, erg gaaf.
Vandaag hebben we extra spelletjes op t strand georganiseerd, omdat Lena, de andere vrijwilligster op dit moment (uit Duitsland), alweer weg gaat. Hints, zaklopen, spijkerpoepen, eierlopen en snoephappen. Het is erg lastig om de hele groep georganiseerd te krijgen en eigenlijk willen ze het liefste zwemmen (het is ook erg warm hier op het moment!!). Ze vragen al snel of er wat mee te verdienen valt, zo niet dan hebben ze er eigenlijk geen zin in. Je zou ze soms....!! Gisteren is er gelukkig net weer een nieuwe vrijwilliger gearriveerd, Eddy (een Ier). Hij kan goed spaans en heeft ook al ervaring met werken in andere tehuizen, in Bolivia. Wel zo gezellig om niet de enige te zijn en soms zelfs noodzakelijk om wat georganiseerd te krijgen. Ben benieuwd hoeveel vrijwilligers ik nog leer kennen bij MdN, en hoe zij hun taken gaan opvatten!!
Tot een volgende blog...
un beso!
X
donderdag 21 februari 2008
Fiesta!
Inmiddels heb ik heel wat feestjes meegemaakt hier en het wordt tijd daar eens over uit te wijden. Afgelopen maandag heb ik een verjaardagsfeest meegemaakt wat wellich een typisch Peruaans feest genoemd kan worden. Julia, de kokkin van hostal My Friend en tevens samen met haar zoontje Santiago mijn huisgenoot in oma Violeta´s casa, werd 34. Dat moest gevierd worden! Ik had ´s middags in My Friend al van een heerlijke lunch mogen genieten, voor alle vrienden en bekenden had ze voor de gelegenheid een eend gestoofd en die smaakte naar meer! Ik wist echter niet of er ´s avonds ook eten geserveerd zou worden dus voor de zekerheid toch maar gewoon gegeten die avond. Bij My Friend gingen ze vroeg sluiten zodat het hele team bij het feestje aanwezig kon zijn. Om een uur of half tien gingen we verzamelen en met z´n allen in een taxi naar Las Lomas, een soort buitenwijk van Huanchaco. Het feestje werd namelijk niet in ons/Julia´s huis gehouden maar bij een collega kokkin thuis. Ik was gewaarschuwd voor veel stof en zand en smerigheid, een huis zonder vloer en een kitscherige afbeelding van Jezus aan de muur met plastic roze bloemen eromheen. Het viel echter 100% mee, de enorme woonkamer had gewoon een tegelvloer. Geen heiligen of Jezus ter decoratie, alleen wat kitscherige kalenders en een paar plastic bloemen, verder eigenlijk redelijk kaal. Alleen de wc buiten was inderdaad zonder getegelde badkamer gekomen, maar stond in een soort hutje op het erf. Ook qua meubels weinig bijzonders, maar wat ze wel hadden waren 2 enorm grote boxen, waar bij aankomst al oorverdovend harde muziek uit kwam.
Julia had haar best gedaan en zag er prachtig uit in haar jurk en nette schoenen, met make up en haar haren extra mooi opgemaakt. Ik had een sjaal meegenomen als kado, die paste qua kleur perfect bij haar jurk dus goed uitgezocht. Verder was er nog 1 kadootje, ik geloof dat het meebrengen van kado´s hier niet echt in de mode is of gewoonweg niet verwacht wordt. Alleen drank, en met name rum, wordt wel vaak meegenomen. Des te leuker om toch iets moois mee te brengen, als dank voor de uitnodiging. Julia ging op de hoek van de straat met 2 van haar vrienden even bier halen. Winkeltjes (bodegas) waar je drank (en andere minder belangrijke levensmiddelen) kunt halen heb je hier op elke hoek van de straat. Sommigen zijn zelfs de hele nacht open, best belangrijk als je een feestje hebt. Later die nacht werden er nog 2 kratten bij gehaald, en regel nummer één in Peru wat een feest betreft: je gaat pas naar huis als alle drank op is!! Dus dan weet je wat je te doen staat als het al 4 uur is en er staan nog 3 flessen bier.... Overigens is er maar 1 glas de hele avond. Daar drinkt iedereen uit. Als het jouw beurt is giet je er zoveel bier in als je wilt drinken, en geef je de fles vast door aan de volgende. Dan drink je zo snel mogelijk je glas leeg, want de volgende heeft ook dorst! En zo gaat het glas continu de kring rond. Denk vooral niet aan hygiëne of bacteriën, je wilt tenslotte je feeststemming niet bederven en een leuke avond hebben!
Voor het 4 uur werd, moest er eerst gedanst worden natuurlijk. Daar begonnen we dan al snel mee en was de belangrijkste activiteit van de avond, tot aan het einde. De oorverdovende muziek gaat dus ook door totdat het bier op is, de buren hebben die avond gewoon pech. Tussen al het dansen door was er natuurlijk toch nog eten, geen hapjes en chips of dat soort dingen, maar gewoon een bord met kip, frites en salade voor iedereen. Met mayoniase en ají, een hele pikante saus van knoflook en pepers en kruiden, waar de Peruanen al hun eten mee opfleuren. Begin er zo langzamerhand ook aan te wennen! Heerlijk gegeten weer, en genoeg energie om nog een paar uurtjes door te dansen. Er was een enorme taart mee gekomen in de taxi, maar die bleef na het eten nog op tafel staan. Hij leek mij wel lekker als toetje maar uiteindelijk werd ie om een uur of 3 pas aangesneden. Toen had ik op zich al wel zin om naar huis te gaan, maar dat kon niet: Las Lomas vinden ze te gevaarlijk om ´s nachts alleen of met twee personen door te lopen, we moesten dus met de hele groep tegelijkertijd naar huis (en bovendien was het bier nog niet op ;-)). Gelukkig ging de vriend van Julia op dat moment een geweldige en lichtelijk emotionele speech staan houden, en iedereen uitgebreid bedanken voor hun aanwezigheid en zo. Moest bijna een traantje wegpinken maar het moment hielp wel om even over een dood punt heen te komen. Ik moest als speciale gast natuurlijk ook mijn best doen om er een groots feest van te maken. Dus hup, die heupen maar weer in beweging (helaas weinig salsa, vooral cumbia en merengue, en we hebben ook nog gelimbodanst) en niet nadenken over werken de volgende ochtend om 9 uur...
Op een gegeven moment lag er iemand te slapen, en werd er bloem gehaald om in zijn gezicht te gooien. Erg grappig natuurlijk en vervolgend werd het één groot bloemgevecht. Ik wist nog net m´n camera te redden van een wisse stofdood :-( Voor de Peruanen is dit een soort carnaval, ze vinden het erg leuk om elkaar te begooien, of het nu met water, verf of bloem is! Toen de gemoederen wat bedaard waren werd het tijd voor taart. Helaas hebben ze geen leuk eigen liedje voor verjaardagen, maar zingen ze hun spaanse versie van Happy Birthday, wat eigenlijk helemaal geen vrolijk liedje is, zeker niet op Peruaanse wijze gebracht. Met een andere verjaardag pas hebben we Er is er één jarig en Lang zal ie leven gezongen en daar was iedereen helemaal van gecharmeerd!! (Papegaaitje leef je nog slaat ook goed aan hier trouwens, maar dat tussen haakjes).
Om 4 uur begon dus het idee te ontstaan dat het tijd werd, toen kwam de gastvrouw met de laatste 3 flessen aan. Rond die tijd wilden nog maar een paar mensen drinken en ik was verbaasd hoe snel ze die 3 flessen nog leeg kregen. Vervolgens met z´n allen zwalkend over straat op weg naar huis, op weg naar bed voor een paar uurtjes slaap.................
Hoog tijd nu om te gaan badderen (nog steeds geen water in huis, alleen in de tuin dus we slepen af en aan met emmers en teiltjes) en omkleden voor vanavond. Eerst even uit eten en dan, wie weet, een volgende fiesta....?!!
Un beso,
Jantine
Julia had haar best gedaan en zag er prachtig uit in haar jurk en nette schoenen, met make up en haar haren extra mooi opgemaakt. Ik had een sjaal meegenomen als kado, die paste qua kleur perfect bij haar jurk dus goed uitgezocht. Verder was er nog 1 kadootje, ik geloof dat het meebrengen van kado´s hier niet echt in de mode is of gewoonweg niet verwacht wordt. Alleen drank, en met name rum, wordt wel vaak meegenomen. Des te leuker om toch iets moois mee te brengen, als dank voor de uitnodiging. Julia ging op de hoek van de straat met 2 van haar vrienden even bier halen. Winkeltjes (bodegas) waar je drank (en andere minder belangrijke levensmiddelen) kunt halen heb je hier op elke hoek van de straat. Sommigen zijn zelfs de hele nacht open, best belangrijk als je een feestje hebt. Later die nacht werden er nog 2 kratten bij gehaald, en regel nummer één in Peru wat een feest betreft: je gaat pas naar huis als alle drank op is!! Dus dan weet je wat je te doen staat als het al 4 uur is en er staan nog 3 flessen bier.... Overigens is er maar 1 glas de hele avond. Daar drinkt iedereen uit. Als het jouw beurt is giet je er zoveel bier in als je wilt drinken, en geef je de fles vast door aan de volgende. Dan drink je zo snel mogelijk je glas leeg, want de volgende heeft ook dorst! En zo gaat het glas continu de kring rond. Denk vooral niet aan hygiëne of bacteriën, je wilt tenslotte je feeststemming niet bederven en een leuke avond hebben!
Voor het 4 uur werd, moest er eerst gedanst worden natuurlijk. Daar begonnen we dan al snel mee en was de belangrijkste activiteit van de avond, tot aan het einde. De oorverdovende muziek gaat dus ook door totdat het bier op is, de buren hebben die avond gewoon pech. Tussen al het dansen door was er natuurlijk toch nog eten, geen hapjes en chips of dat soort dingen, maar gewoon een bord met kip, frites en salade voor iedereen. Met mayoniase en ají, een hele pikante saus van knoflook en pepers en kruiden, waar de Peruanen al hun eten mee opfleuren. Begin er zo langzamerhand ook aan te wennen! Heerlijk gegeten weer, en genoeg energie om nog een paar uurtjes door te dansen. Er was een enorme taart mee gekomen in de taxi, maar die bleef na het eten nog op tafel staan. Hij leek mij wel lekker als toetje maar uiteindelijk werd ie om een uur of 3 pas aangesneden. Toen had ik op zich al wel zin om naar huis te gaan, maar dat kon niet: Las Lomas vinden ze te gevaarlijk om ´s nachts alleen of met twee personen door te lopen, we moesten dus met de hele groep tegelijkertijd naar huis (en bovendien was het bier nog niet op ;-)). Gelukkig ging de vriend van Julia op dat moment een geweldige en lichtelijk emotionele speech staan houden, en iedereen uitgebreid bedanken voor hun aanwezigheid en zo. Moest bijna een traantje wegpinken maar het moment hielp wel om even over een dood punt heen te komen. Ik moest als speciale gast natuurlijk ook mijn best doen om er een groots feest van te maken. Dus hup, die heupen maar weer in beweging (helaas weinig salsa, vooral cumbia en merengue, en we hebben ook nog gelimbodanst) en niet nadenken over werken de volgende ochtend om 9 uur...
Op een gegeven moment lag er iemand te slapen, en werd er bloem gehaald om in zijn gezicht te gooien. Erg grappig natuurlijk en vervolgend werd het één groot bloemgevecht. Ik wist nog net m´n camera te redden van een wisse stofdood :-( Voor de Peruanen is dit een soort carnaval, ze vinden het erg leuk om elkaar te begooien, of het nu met water, verf of bloem is! Toen de gemoederen wat bedaard waren werd het tijd voor taart. Helaas hebben ze geen leuk eigen liedje voor verjaardagen, maar zingen ze hun spaanse versie van Happy Birthday, wat eigenlijk helemaal geen vrolijk liedje is, zeker niet op Peruaanse wijze gebracht. Met een andere verjaardag pas hebben we Er is er één jarig en Lang zal ie leven gezongen en daar was iedereen helemaal van gecharmeerd!! (Papegaaitje leef je nog slaat ook goed aan hier trouwens, maar dat tussen haakjes).
Om 4 uur begon dus het idee te ontstaan dat het tijd werd, toen kwam de gastvrouw met de laatste 3 flessen aan. Rond die tijd wilden nog maar een paar mensen drinken en ik was verbaasd hoe snel ze die 3 flessen nog leeg kregen. Vervolgens met z´n allen zwalkend over straat op weg naar huis, op weg naar bed voor een paar uurtjes slaap.................
Hoog tijd nu om te gaan badderen (nog steeds geen water in huis, alleen in de tuin dus we slepen af en aan met emmers en teiltjes) en omkleden voor vanavond. Eerst even uit eten en dan, wie weet, een volgende fiesta....?!!
Un beso,
Jantine
woensdag 13 februari 2008
Agua
Dacht ik toch echt in een luxe huis te wonen met dag en nacht warm water, maar helaas, this is Peru!! Vanaf zondag (inmiddels 4 dagen dus) hebben we geen water meer, behalve in de tuin dan. Gelukkig maar, want zo kunnen we met emmers, teilen, schalen, kannen en flessen toch nog onszelf, onze wc´s en ons keukengerei enigszins schoon houden en nog wat koken ook als het moet. Vanaf maandag is er elke dag een ´mannetje´ langs geweest en het schijnt dat die weet wat het probleem is. Hoera!! Nu nog de moed en ondernemingszin om het probleem ook daadwerkelijk te verhelpen.... Beetje primitief badderen met een emmertje heeft ook wel wat maar kijk toch elke dag uit naar een heerlijke douche..... Het heeft iets te maken met de druk van het water, er staat nl. op het dak een enorme tank, zoals de meeste huizen hier hebben. Normaal blijft die gevuld en heb je altijd water. Na een uur of 8 ´s avonds is het namelijk gebruikelijk dat het water in heel Huanchaco afgesloten wordt. Elk huishouden is er op ingesteld altijd een noodvoorraadje te hebben, als je bij iemand thuis komt moet je niet raar opkijken als de hele badkamer vol staat met teiltjes en emmers, en de keuken met extra kannen en flessen. Ik begrijp nu maar al te goed waarom!! Vraag me wel af hoe ze dat bij MdN doen, daar is geen noodvoorraad voor zover ik weet. Eens vragen of ze wel zo´n tank hebben.
Vorige week en deze week zijn we druk bezig met de voorbereidingen voor carnaval. Zaterdag is de optocht van het kindercarnaval en ik heb 11 jongens van de 15 ingeschreven daarvoor. De rest is op reis komend weekend (3 als fotograaf met het Fairmail project naar Cajamarca en 1 naar zijn ouders). Ik had maskers voor ze bedacht (leuk ontwerpje gevonden op internet en verzonnen hoe we ze gingen maken en versieren. Sommigen zijn supercreatief en hebben er echt iets moois van gemaakt!! foto´s volgen nog) en we zijn nu nog bezig deze week met capes en tovenaarshoeden. Vanmiddag ben ik bij m´n collega in Trujillo geweest om stof te halen en te knippen. Z´n moeder heeft geholpen met haar naaimachine. Zo schoot het gelukkig een beetje op, we hebben nog maar 2 dagen!! Carnaval is super belangrijk hier en wordt overal in Peru uitbundig gevierd. Niemand die me precies kan vertellen van wanneer tot wanneer maar eigenlijk is het gewoon de hele maand feest. In Huanchaco valt het ook nog eens samen deze maand met een feest van Maria del Socorro en het 187 jarig bestaan van de gemeente. Met andere woorden: veel muziek, veel vuurwerk, processies, dans, veel mensen op straat etc etc. En de festiviteiten zijn niet speciaal een beetje opgeleukt voor de toeristen, er zijn vooral veel Peruanen en het is erg speciaal om dat allemaal mee te maken. Een processie van de kerk met megagroot Mariabeeld, waarbij dan een paar schaars geklede meisjes een soort sambadansje opvoeren op straat, omdat de buurt die naar deze Maria is vernoemd, een straatfeest heeft georganiseerd. En afgelopen vrijdag met de jongens naar een muziekvoorstelling in de kerk geweest. Vooral van het liggende Jezusbeeld (als een soort Sneeuwwitje in een glazen kooitje) waren ze erg onder de indruk. Sommigen zijn er de hele voorstelling naar blijven staren! De oudsten waren niet zo geïnteresseerd in klassieke muziek in de kerk. Die hebben momenteel meer ogen voor de meisjes waarop ze verliefd zijn (logisch) alleen waren ze even vergeten Humberto te vertellen dat ze ´ergens anders´ heen gingen. En toen ze ook nog eens te laat terug kwamen was zijn oordeel al snel geveld: zonder eten naar bed! (heb op zo´n moment enorm met ze te doen!! maar wordt geacht de educadores niet af te vallen in hun beslissingen en sancties tov de jongens...)
Carnaval bestaat niet alleen uit optochten en feesten maar ook nog iets veel leukers: elkaar nat gooien met kleine balonnetjes met water. Echt een nat pak heb ik nog niet gehaald hier, Huanchaco is nog redelijk rustig. In andere steden gaat het er veel heftiger aan toe. Cajamarca (meer het land/de bergen in vanaf hier) spant de kroon hier in de omgeving. Er is 1 weekend waarin er niet alleen met water gegooid wordt maar vooral met verf. Een aantal van mijn gringo-vrienden hier is dat weekend die kant op geweest en ze kwamen terug met alle kleuren van de regenboog en prachtige verhalen (binnenkort ga ik ook maar eens die kant op!). Ze hadden zelf ook maar het nodige ingeslagen en waren vrolijk aan het meegooien geweest. Jammer dat ik dat weekend gemist heb!! Na het carnaval moet ik nodig eens wat meer de toerist gaan uithangen ook en Peru gaan verkennen. Vanaf 3 maart gaan de jongens weer naar school, dan heb ik wat meer tijd voor mezelf.
Morgen Valentijnsdag.... Met 2 fogata´s (kampvuur) op ´t strand!! Eentje van MdN, omdat een andere vrijwilligster weg gaat :-( Met marshmallows en worstjes en snoep en frisdrank en zo, vroeg in de avond. De andere van wat andere vrijwilligers/vrienden die vrijdag vertrekken.... :-( Met bier en rum en cola en muziek en zo :-) waarschijnlijk tot ´s ochtends vroeg... Dat wordt een zware vrijdag, deze vrijdag.........
Allemaal een fijne Valentijn!!!
Un beso, X
Vorige week en deze week zijn we druk bezig met de voorbereidingen voor carnaval. Zaterdag is de optocht van het kindercarnaval en ik heb 11 jongens van de 15 ingeschreven daarvoor. De rest is op reis komend weekend (3 als fotograaf met het Fairmail project naar Cajamarca en 1 naar zijn ouders). Ik had maskers voor ze bedacht (leuk ontwerpje gevonden op internet en verzonnen hoe we ze gingen maken en versieren. Sommigen zijn supercreatief en hebben er echt iets moois van gemaakt!! foto´s volgen nog) en we zijn nu nog bezig deze week met capes en tovenaarshoeden. Vanmiddag ben ik bij m´n collega in Trujillo geweest om stof te halen en te knippen. Z´n moeder heeft geholpen met haar naaimachine. Zo schoot het gelukkig een beetje op, we hebben nog maar 2 dagen!! Carnaval is super belangrijk hier en wordt overal in Peru uitbundig gevierd. Niemand die me precies kan vertellen van wanneer tot wanneer maar eigenlijk is het gewoon de hele maand feest. In Huanchaco valt het ook nog eens samen deze maand met een feest van Maria del Socorro en het 187 jarig bestaan van de gemeente. Met andere woorden: veel muziek, veel vuurwerk, processies, dans, veel mensen op straat etc etc. En de festiviteiten zijn niet speciaal een beetje opgeleukt voor de toeristen, er zijn vooral veel Peruanen en het is erg speciaal om dat allemaal mee te maken. Een processie van de kerk met megagroot Mariabeeld, waarbij dan een paar schaars geklede meisjes een soort sambadansje opvoeren op straat, omdat de buurt die naar deze Maria is vernoemd, een straatfeest heeft georganiseerd. En afgelopen vrijdag met de jongens naar een muziekvoorstelling in de kerk geweest. Vooral van het liggende Jezusbeeld (als een soort Sneeuwwitje in een glazen kooitje) waren ze erg onder de indruk. Sommigen zijn er de hele voorstelling naar blijven staren! De oudsten waren niet zo geïnteresseerd in klassieke muziek in de kerk. Die hebben momenteel meer ogen voor de meisjes waarop ze verliefd zijn (logisch) alleen waren ze even vergeten Humberto te vertellen dat ze ´ergens anders´ heen gingen. En toen ze ook nog eens te laat terug kwamen was zijn oordeel al snel geveld: zonder eten naar bed! (heb op zo´n moment enorm met ze te doen!! maar wordt geacht de educadores niet af te vallen in hun beslissingen en sancties tov de jongens...)
Carnaval bestaat niet alleen uit optochten en feesten maar ook nog iets veel leukers: elkaar nat gooien met kleine balonnetjes met water. Echt een nat pak heb ik nog niet gehaald hier, Huanchaco is nog redelijk rustig. In andere steden gaat het er veel heftiger aan toe. Cajamarca (meer het land/de bergen in vanaf hier) spant de kroon hier in de omgeving. Er is 1 weekend waarin er niet alleen met water gegooid wordt maar vooral met verf. Een aantal van mijn gringo-vrienden hier is dat weekend die kant op geweest en ze kwamen terug met alle kleuren van de regenboog en prachtige verhalen (binnenkort ga ik ook maar eens die kant op!). Ze hadden zelf ook maar het nodige ingeslagen en waren vrolijk aan het meegooien geweest. Jammer dat ik dat weekend gemist heb!! Na het carnaval moet ik nodig eens wat meer de toerist gaan uithangen ook en Peru gaan verkennen. Vanaf 3 maart gaan de jongens weer naar school, dan heb ik wat meer tijd voor mezelf.
Morgen Valentijnsdag.... Met 2 fogata´s (kampvuur) op ´t strand!! Eentje van MdN, omdat een andere vrijwilligster weg gaat :-( Met marshmallows en worstjes en snoep en frisdrank en zo, vroeg in de avond. De andere van wat andere vrijwilligers/vrienden die vrijdag vertrekken.... :-( Met bier en rum en cola en muziek en zo :-) waarschijnlijk tot ´s ochtends vroeg... Dat wordt een zware vrijdag, deze vrijdag.........
Allemaal een fijne Valentijn!!!
Un beso, X
donderdag 31 januari 2008
¡Salud!
Salud is hier "proost" maar ook "gezondheid" en daar kan ik wel wat van gebruiken op het moment... Ben vanaf dinsdag na de lunch bezig een acute voedselvergiftiging te boven te komen en ach... eigenlijk doet mijn lichaam dat nog best goed. Vergeleken met een mede-vrijwilligster in ieder geval, die momenteel in het ziekenhuis ligt aan een infuus en met antibiotica.... Ik heb twee dagen niet gewerkt en nauwelijks gegeten, veel geslapen en vanmiddag ook maar zo´n drankje met zout en suiker -hoeheetdatookalweer- gemaakt tegen de dehydratatie. En zie, hier zit ik al bloggend en foto´s uploadend, niet ten prooi gevallen aan een overweldigende acute heimwee-aanval, vandaag ook alweer wat gelunchd en wie weet zo dadelijk nog maar een bordje van het een of ander niet-vettigs Peruaans zien te scoren.
Het kwam me heel erg slecht uit, deze ziekte. Want woensdag zou ik met één van mijn collega´s (Annie, één van de managers, voor wie op mijn feest geweest is: zij was ook veel te zien in de documentaire over MdN) naar de oudes van Juan Carlos, één van de jongens. Op 2 uur reizen van Trujillo, dus een mooie gelegenheid om wat meer van het land te zien!! Jammergenoeg kon ik dus niet weg, en kan ik helaas niet meer vertellen. Volgende keer wellicht beter.
Dan maar over de andere keren dat ik wel weg geweest ben. De eerste volle week hier, op vrijdag, ging ik mee naar "Chicago", één van de gevaarlijkste sloppenwijken van Trujillo. Blanca (de mede-oprichtster van MdN) vertelde dat ze er in haar eentje, en ook met mij samen, nooit heen zou gaan. In plaats daarvan gingen we met een groep mannen van het Centro Victoria, een soort evangeliserend kerkgenootschap waar de jongens ook elke zondag heen gaan. Daar werken veel ex-drugsverslaafden en ex-daklozen, dus zij kennen de straat als geen ander. Zij namen ook een grote pan met soep mee, en een trommel. We moesten eerst heel ver lopen, en in de wijk zelf gingen we op zoek naar groepen die op verborgen plekken rondhangen en drugs gebruiken. Ik had geen camera bij me en heb daarom van de wijk en van deze tocht geen foto´s. Wat ik me ervan herinner is vooral de hitte, het stof, en dat alles bruin en grijs en grauw leek. Nadat we een groepje gevonden hadden en er even met wat mensen gepraat was (Blanca ontdekte nog een oud MdN bewoner die zelfs nog ooit bij haar thuis gewoond had, maar nu ver heen was en nauwelijks aanspreekbaar...) gingen we alweer terug naar een centrale plaats in de wijk. Waar inmiddels getrommeld werd en gezongen en gedanst met wat kinderen. Blanca had ook papier en potloden meegenomen en we gingen tekenen met ze. Voor mij heel gemakkelijk om met de kinderen contact te maken, met m´n blanke velletje val ik wel op en ze waren allemaal nieuwsgierig wat we kwamen doen. Alle goede bedoelingen ten spijt (vooral van de evangelische boodschap van onze mannelijke mede-straatwerkers) bleek uiteindelijk het eten het belangrijkste. Ik zag hele kleine kinderen 3 grote borden soep naar binnen werken, waarvan ik zelf na anderhalf echt meer dan genoeg zou hebben. Kleine broertjes en zusjes werden ook geholpen en iedereen kon z´n buikje rond eten. Aan de haren van de kinderen is duidelijk te zien dat ze volledig ondervoed zijn: het is niet mooi zwart en sterk zoals van alle andere Peruanen, maar dun en pluizig en rossig aan de uiteinden. Het lichaam bespaart energie waar het maar kan, en voor mooi haar is geen enkel calorietje beschikbaar. Echt heel triest om te zien, en vooral ook om te bedenken dat als je op zo´n plek geboren bent, je wel heel veel geluk en doorzettingsvermogen nodig hebt om wat te maken van je leven. Daar veranderen Blanca en ik niet zoveel aan met onze kleurpotloden en goede bedoelingen......
De tweede keer, vorige week vrijdag, met Vanessa (psychologe bij MdN) naar de begraafplaats "Miraflores" in Trujillo geweest. Daar werken veel kinderen, in het weekend wel zestig hoorden we. Het was de eerste keer dat iemand van MdN erheen ging en we zullen nog wel vaker gaan. De kinderen maken de graven schoon en verversen het water van de bloemen. De gasten die binnen komen lopen om een graf te bezoeken zorgen ervoor dat ze vergezeld worden door één van de kinderen, en betalen ze 1 sol (25 eurocent), of soms wat meer, voor hun diensten. We ontmoetten een aantal kinderen en voerden wat gesprekjes met ze. Hoe heetje, hoe oud ben je, waar zijn je vader en moeder, in welke klas zit je, waar woon je, dat soort dingen. Zodoende kom je er al gauw achter welke kinderen nog redelijk goed af zijn (met een vader of moeder die ook op dezelfde plek werkt of daar dichtbij, en voor eten zorgt gedurende de dag) en welke kinderen er min of meer voor zichzelf moeten zorgen. Ongelofelijk om te bedenken op welke leeftijd ze aan hun lot overgelaten worden, en hoe ze dan moeten zien te overleven....
Op zich was het een prachtige begraafplaats, met een soort muren met nissen daarin voor de graven, 20 nissen lang, 6 hoog. Het was net een soort labyrint, we hebben er de hele ochtend rondgedwaald. Toen we met een jongen meeliepen om te kijken hoe het werk precies gaat, raakten we onverwacht nog betrokken in een grafbezoek van een hele oude dame en haar dochter. Wat gebeurde er: de dochter kreeg de nis niet open, het slot was een beetje moeilijk. Dus zij probeerde het een tijdje, en daarna de jongen die mee was, maar het lukte hen niet om de nis te openen (waar de bloemen staan voor het echte graf dat uiteraardgesloten is). Dus vervolgens werd Vanessa gevraagd om het te proberen, wij stonden op eerbiedige afstand toe te kijken maar hoorden er ineens ook bij. Daarna mocht ik het nog proberen ook, en nog een man die er aan het werk was. Gelukkig lukte het uiteindelijk toch, en kon de jongen z´n werk doen en alles oppoetsen. De oude mevrouw had alleen kunstbloemen bij het graf van haar man, dus water verversen hoefde niet. En voor zichzelf had ze de plek eronder ook al gekocht grapte ze :-) Maar ik denk dat ze nog lang niet dood gaat want ze hield erg van feestjes vertelde ze en ze spoorde altijd haar kleinkinderen aan om vooral veel vrienden mee te nemen naar haar huis!! Ontzettend innemend mens en een leuk gesprek. Toen alles klaar was werd er nog even geoefend met het slot en het eindigde met een paar hardop uitgesproken gebeden, Vanessa ging ook maar meeprevelen en ik stond me te verbazen hoe het toch kan dat je zomaar zo´n ontzettend intiem moment van iemand mee mag maken hier aan deze kant van de wereld. Ik zie dat in ons land nog niet zo gauw gebeuren! Het was echt heel erg bijzonder en mooi.
Ook hier helaas geen foto´s gemaakt, volgende keer wel hoop ik want qua archtitectuur vond ik het een prachtige plaats.
Voor foto´s die ik wel genomen heb, zie: http://www.flickr.com/photos/7765034@N08/
Wat de opbrengsten van Una Fiesta Fabulosa betreft: Judith heeft deze week 2000 euro overgemaakt naar de organisatie Mundo de Niños. Een geweldig bedrag!!!! Hier is dat ongeveer 8000 soles, en megaveel geld. Voor de allerlaatste keer: bedankt voor jullie bijdrage!
En voor diegenen die via Hyves lezen: excuses voor de rare leestekens maar Hyves vertaalt de tekst op die manier. Op tieninperu.blogspot.com vind je de leesbare versie.
Un beso para todos!
X
Het kwam me heel erg slecht uit, deze ziekte. Want woensdag zou ik met één van mijn collega´s (Annie, één van de managers, voor wie op mijn feest geweest is: zij was ook veel te zien in de documentaire over MdN) naar de oudes van Juan Carlos, één van de jongens. Op 2 uur reizen van Trujillo, dus een mooie gelegenheid om wat meer van het land te zien!! Jammergenoeg kon ik dus niet weg, en kan ik helaas niet meer vertellen. Volgende keer wellicht beter.
Dan maar over de andere keren dat ik wel weg geweest ben. De eerste volle week hier, op vrijdag, ging ik mee naar "Chicago", één van de gevaarlijkste sloppenwijken van Trujillo. Blanca (de mede-oprichtster van MdN) vertelde dat ze er in haar eentje, en ook met mij samen, nooit heen zou gaan. In plaats daarvan gingen we met een groep mannen van het Centro Victoria, een soort evangeliserend kerkgenootschap waar de jongens ook elke zondag heen gaan. Daar werken veel ex-drugsverslaafden en ex-daklozen, dus zij kennen de straat als geen ander. Zij namen ook een grote pan met soep mee, en een trommel. We moesten eerst heel ver lopen, en in de wijk zelf gingen we op zoek naar groepen die op verborgen plekken rondhangen en drugs gebruiken. Ik had geen camera bij me en heb daarom van de wijk en van deze tocht geen foto´s. Wat ik me ervan herinner is vooral de hitte, het stof, en dat alles bruin en grijs en grauw leek. Nadat we een groepje gevonden hadden en er even met wat mensen gepraat was (Blanca ontdekte nog een oud MdN bewoner die zelfs nog ooit bij haar thuis gewoond had, maar nu ver heen was en nauwelijks aanspreekbaar...) gingen we alweer terug naar een centrale plaats in de wijk. Waar inmiddels getrommeld werd en gezongen en gedanst met wat kinderen. Blanca had ook papier en potloden meegenomen en we gingen tekenen met ze. Voor mij heel gemakkelijk om met de kinderen contact te maken, met m´n blanke velletje val ik wel op en ze waren allemaal nieuwsgierig wat we kwamen doen. Alle goede bedoelingen ten spijt (vooral van de evangelische boodschap van onze mannelijke mede-straatwerkers) bleek uiteindelijk het eten het belangrijkste. Ik zag hele kleine kinderen 3 grote borden soep naar binnen werken, waarvan ik zelf na anderhalf echt meer dan genoeg zou hebben. Kleine broertjes en zusjes werden ook geholpen en iedereen kon z´n buikje rond eten. Aan de haren van de kinderen is duidelijk te zien dat ze volledig ondervoed zijn: het is niet mooi zwart en sterk zoals van alle andere Peruanen, maar dun en pluizig en rossig aan de uiteinden. Het lichaam bespaart energie waar het maar kan, en voor mooi haar is geen enkel calorietje beschikbaar. Echt heel triest om te zien, en vooral ook om te bedenken dat als je op zo´n plek geboren bent, je wel heel veel geluk en doorzettingsvermogen nodig hebt om wat te maken van je leven. Daar veranderen Blanca en ik niet zoveel aan met onze kleurpotloden en goede bedoelingen......
De tweede keer, vorige week vrijdag, met Vanessa (psychologe bij MdN) naar de begraafplaats "Miraflores" in Trujillo geweest. Daar werken veel kinderen, in het weekend wel zestig hoorden we. Het was de eerste keer dat iemand van MdN erheen ging en we zullen nog wel vaker gaan. De kinderen maken de graven schoon en verversen het water van de bloemen. De gasten die binnen komen lopen om een graf te bezoeken zorgen ervoor dat ze vergezeld worden door één van de kinderen, en betalen ze 1 sol (25 eurocent), of soms wat meer, voor hun diensten. We ontmoetten een aantal kinderen en voerden wat gesprekjes met ze. Hoe heetje, hoe oud ben je, waar zijn je vader en moeder, in welke klas zit je, waar woon je, dat soort dingen. Zodoende kom je er al gauw achter welke kinderen nog redelijk goed af zijn (met een vader of moeder die ook op dezelfde plek werkt of daar dichtbij, en voor eten zorgt gedurende de dag) en welke kinderen er min of meer voor zichzelf moeten zorgen. Ongelofelijk om te bedenken op welke leeftijd ze aan hun lot overgelaten worden, en hoe ze dan moeten zien te overleven....
Op zich was het een prachtige begraafplaats, met een soort muren met nissen daarin voor de graven, 20 nissen lang, 6 hoog. Het was net een soort labyrint, we hebben er de hele ochtend rondgedwaald. Toen we met een jongen meeliepen om te kijken hoe het werk precies gaat, raakten we onverwacht nog betrokken in een grafbezoek van een hele oude dame en haar dochter. Wat gebeurde er: de dochter kreeg de nis niet open, het slot was een beetje moeilijk. Dus zij probeerde het een tijdje, en daarna de jongen die mee was, maar het lukte hen niet om de nis te openen (waar de bloemen staan voor het echte graf dat uiteraardgesloten is). Dus vervolgens werd Vanessa gevraagd om het te proberen, wij stonden op eerbiedige afstand toe te kijken maar hoorden er ineens ook bij. Daarna mocht ik het nog proberen ook, en nog een man die er aan het werk was. Gelukkig lukte het uiteindelijk toch, en kon de jongen z´n werk doen en alles oppoetsen. De oude mevrouw had alleen kunstbloemen bij het graf van haar man, dus water verversen hoefde niet. En voor zichzelf had ze de plek eronder ook al gekocht grapte ze :-) Maar ik denk dat ze nog lang niet dood gaat want ze hield erg van feestjes vertelde ze en ze spoorde altijd haar kleinkinderen aan om vooral veel vrienden mee te nemen naar haar huis!! Ontzettend innemend mens en een leuk gesprek. Toen alles klaar was werd er nog even geoefend met het slot en het eindigde met een paar hardop uitgesproken gebeden, Vanessa ging ook maar meeprevelen en ik stond me te verbazen hoe het toch kan dat je zomaar zo´n ontzettend intiem moment van iemand mee mag maken hier aan deze kant van de wereld. Ik zie dat in ons land nog niet zo gauw gebeuren! Het was echt heel erg bijzonder en mooi.
Ook hier helaas geen foto´s gemaakt, volgende keer wel hoop ik want qua archtitectuur vond ik het een prachtige plaats.
Voor foto´s die ik wel genomen heb, zie: http://www.flickr.com/photos/7765034@N08/
Wat de opbrengsten van Una Fiesta Fabulosa betreft: Judith heeft deze week 2000 euro overgemaakt naar de organisatie Mundo de Niños. Een geweldig bedrag!!!! Hier is dat ongeveer 8000 soles, en megaveel geld. Voor de allerlaatste keer: bedankt voor jullie bijdrage!
En voor diegenen die via Hyves lezen: excuses voor de rare leestekens maar Hyves vertaalt de tekst op die manier. Op tieninperu.blogspot.com vind je de leesbare versie.
Un beso para todos!
X
donderdag 24 januari 2008
La vida Peruana
Het is hier tien over tien ´s avonds dus jullie liggen allemaal op één oor (denk ik), vier uur ´s nachts in Nederland. Deze week heb ik er twee Amerikaanse huisgenotes bij gekregen. En ben net vanavond van kamer verhuisd binnen mijn huis. De kamer waar ik zou gaan wonen had namelijk nog geen deur toen ik kwam en ook de douche hing er een beetje zielig bij. Na vele mañana mañana´s is het nu toch eindelijk gefixt en kan ik met enige vorm van privacy en een werkende douche in mijn nieuwe kamer verblijven. Ga wel wat ruimte missen, want de vorige kamer was meer van het type balzaal terwijl ik nu net rondom mijn bed kan lopen. Maar ja, voor 75 euro per maand hoor je mij niet klagen en bovendien ben ik toch bijna nooit thuis. Het leven speelt zich af op straat dus dat is the place to be!
´s Ochtends sta ik rond een uur of half acht, kwart voor acht op. Even ontbijten thuis en dan loop ik naar Mundo de Niños. Dat is aan het andere eind van het dorp, zo´n 15 minuten lopen. Heerlijk om ´s ochtends langs de zee te lopen, de geur van het water te ruiken en de golven te horen. Sommige dagen schijnt de zon al fel, het lijkt wel of het nog elke dag warmer wordt. Toen ik hier net was was het ´s ochtends ook wel wat nevelig vaak, maar nu is het meteen al warm. Langs de boulevard is iedereen rond dat tijdstip bezig om z´n stalletje met ijs, frisdrank en snoep in orde te maken. Zo langzamerhand wordt ik ook herkend door de vaste mensen, die mij elke dag langs zien lopen. Elke paar stappen kun je wel wat te eten krijgen. Langs de boulevard zijn ook nog eens overal restaurants, bars en eettentjes (aan de overkant van de weg). En op het strand, later op de dag, komt er om de haverklap iemand langs met lekkers. Appels met zo´n felrood laagje eromheen (en waarschijnlijk gruwelijk zoet), tamales (een soort maisbrood in maisblad), raspadillas (geraspt ijs met fruitsiroop in allerlei exotische smaakjes) en een soort oranje koeken, heel bros met honing ertussen (de naam weet ik niet maar het smaakt echt heerlijk). Ik denk dat de Peruanen dol zijn op eten als ze het strand bezoeken!!
Bij Mundo de Niños is er elke dag weer wat anders te beleven. Er is een vaste dagindeling maar afhankelijk van de stemming en de gebeurtenissen wordt deze aangepast. Donderdag is de vaste surfdag voor de jongens, dus vandaag heb ik filmpjes van ze gemaakt op het strand. De grootsten kunnen aardig surfen, de kleinsten mogen nog niet. Maar die vermaken zich prima met alleen de golven, elke keer gaan ze volledig ondersteboven maar ze krijgen er geen genoeg van. Ik kan trouwens zelf inmiddels ook op een plank blijven staan, supercool!! Heb 3 lessen gehad en vanaf morgen ga ik gewoon een plank huren en zelf oefenen, samen met wat andere gringo´s. Het is echt supervermoeiend want de golven zijn sterk en je moet er elke keer eerst weer tegenin peddelen met je armen voor je weer een goeie golf kan oppikken. Bovenden is het water ijskoud, de jongens komen altijd bibberend uit het water en gaan dan in het zand liggen om warm te worden. Ik ben blij dat ik een wetsuit heb en geen kroket hoef te spelen
Gisteren had ik voor het eerst een verjaardag bij MdN. Alle tafels in de eetzaal aan de kant, stoeltjes op een rij en de computer uit het leslokaal gesleept voor de muziek. Er waren twee jongens jarig, die allebei 14 werden (de één afgelopen zondag en de andere komende zondag). Er was een grote taart en snoepjes en koekjes en chips en frisdrank. Alles werd op een tafel uitgestald en af en toe mochten de jarigen rondgaan met het lekkers. Maar eerst moest er gedanst worden! Want als er niet gedanst wordt is het geen feest en dan blijft al het lekkers staan. Voor het eerst waren er ook meisjes uitgenodigd, wat uiteraard de feestvreugde enorm verhoogde! (je wilt toch niet alleen dansen met je opvoeders, moeder, vrijwilligers en huisgenoten!!!). Dus ik heb m´n best gedaan op de maat van cumbia en reaggeton en merengue, uiteindelijk zelfs nog gestoelendanst (koekhappen en zaklopen ga ik de volgende keer introduceren denk ik!) en de taart werd tot het laatst bewaard. Toen waren ze allemaal zo door het dolle heen dat de dikke laag creme van de taart op ieders gezicht gesmeerd werd in plaats van opgesmikkeld. Dus.... het was een geslaagd feestje.
Vandaag mijn eerste "bedreiging" gehad.... Ik moest 3 jongens naar hun tekenles brengen, in een park aan het einde van de boulevard, in het centrum. En weer ophalen ook, eind van de ochtend. Alleen toen vonden 2 van de 3 dat ze de pier van Huanchaco (een groot houten gevaarte) wel als klimrek konden gebruiken. Ontzettend gevaarlijk, door het zeewater is het houten onderstel ontzettend glibberig en het water eronder heeft een sterke stroming. Tja, ze weten donders goed dat ze dat soort dingen niet mogen doen, maar daar trekken ze zich uiteraard niets van aan. Dus ik heb ze op hun kop gegeven. Uiteindelijk kwamen de 2 heren ook nog eens veel later thuis dan ik (ik was niet van plan om achter ze aan te gaan rennen op het strand, beetje eigen verantwoordelijkheid moet kunnen nietwaar), dus kregen ze nogmaals wat te horen van Vanessa (één van de opvoeders, educadores genoemd). Later zei één van hen (de meest agressieve van het huis waar ze zich af en toe geen raad mee weten) tegen mij dat hij me dood zou maken. Hmm jaja, ik negeer het maar, soms best handig om te doen alsof je het spaans gewoon niet begrijpt :-). Later ´s middags was alles weer koek en ei en leken de grote woorden weer volledig vergeten.
Anderzijds heb ik ook m´n eerste huwelijksaanzoek binnen :-). Deze meneer is 10 en vroeg me vorige week heel erg netjes (het spaanse woord weet ik helaas niet meer) "of het mij welgevallig zou zijn om met hem te trouwen". Hahahaha! Dit is wel de liefste van het stel boeven dus ik kwam even in de verleiding maar toen heb ik toch maar gezegd dat ´ie later als hij groot is een prachtig mooi Peruaans meisje moet zoeken en dan precies hetzelfde nog eens vragen.
Morgen weer de straat op in Trujillo, deze keer met één van de psychologen, Vanessa. Vorige keer was ik met Blanca, de manager van MdN. Erg leuk om op deze manier niet alleen het straatwerk maar ook de mensen achter MdN beter te leren kennen. Maar....het verhaal begint nu te lang te worden dus voordat je je gaat vervelen: de volgende keer wat meer over het straatwerk.
Un beso!
´s Ochtends sta ik rond een uur of half acht, kwart voor acht op. Even ontbijten thuis en dan loop ik naar Mundo de Niños. Dat is aan het andere eind van het dorp, zo´n 15 minuten lopen. Heerlijk om ´s ochtends langs de zee te lopen, de geur van het water te ruiken en de golven te horen. Sommige dagen schijnt de zon al fel, het lijkt wel of het nog elke dag warmer wordt. Toen ik hier net was was het ´s ochtends ook wel wat nevelig vaak, maar nu is het meteen al warm. Langs de boulevard is iedereen rond dat tijdstip bezig om z´n stalletje met ijs, frisdrank en snoep in orde te maken. Zo langzamerhand wordt ik ook herkend door de vaste mensen, die mij elke dag langs zien lopen. Elke paar stappen kun je wel wat te eten krijgen. Langs de boulevard zijn ook nog eens overal restaurants, bars en eettentjes (aan de overkant van de weg). En op het strand, later op de dag, komt er om de haverklap iemand langs met lekkers. Appels met zo´n felrood laagje eromheen (en waarschijnlijk gruwelijk zoet), tamales (een soort maisbrood in maisblad), raspadillas (geraspt ijs met fruitsiroop in allerlei exotische smaakjes) en een soort oranje koeken, heel bros met honing ertussen (de naam weet ik niet maar het smaakt echt heerlijk). Ik denk dat de Peruanen dol zijn op eten als ze het strand bezoeken!!
Bij Mundo de Niños is er elke dag weer wat anders te beleven. Er is een vaste dagindeling maar afhankelijk van de stemming en de gebeurtenissen wordt deze aangepast. Donderdag is de vaste surfdag voor de jongens, dus vandaag heb ik filmpjes van ze gemaakt op het strand. De grootsten kunnen aardig surfen, de kleinsten mogen nog niet. Maar die vermaken zich prima met alleen de golven, elke keer gaan ze volledig ondersteboven maar ze krijgen er geen genoeg van. Ik kan trouwens zelf inmiddels ook op een plank blijven staan, supercool!! Heb 3 lessen gehad en vanaf morgen ga ik gewoon een plank huren en zelf oefenen, samen met wat andere gringo´s. Het is echt supervermoeiend want de golven zijn sterk en je moet er elke keer eerst weer tegenin peddelen met je armen voor je weer een goeie golf kan oppikken. Bovenden is het water ijskoud, de jongens komen altijd bibberend uit het water en gaan dan in het zand liggen om warm te worden. Ik ben blij dat ik een wetsuit heb en geen kroket hoef te spelen
Gisteren had ik voor het eerst een verjaardag bij MdN. Alle tafels in de eetzaal aan de kant, stoeltjes op een rij en de computer uit het leslokaal gesleept voor de muziek. Er waren twee jongens jarig, die allebei 14 werden (de één afgelopen zondag en de andere komende zondag). Er was een grote taart en snoepjes en koekjes en chips en frisdrank. Alles werd op een tafel uitgestald en af en toe mochten de jarigen rondgaan met het lekkers. Maar eerst moest er gedanst worden! Want als er niet gedanst wordt is het geen feest en dan blijft al het lekkers staan. Voor het eerst waren er ook meisjes uitgenodigd, wat uiteraard de feestvreugde enorm verhoogde! (je wilt toch niet alleen dansen met je opvoeders, moeder, vrijwilligers en huisgenoten!!!). Dus ik heb m´n best gedaan op de maat van cumbia en reaggeton en merengue, uiteindelijk zelfs nog gestoelendanst (koekhappen en zaklopen ga ik de volgende keer introduceren denk ik!) en de taart werd tot het laatst bewaard. Toen waren ze allemaal zo door het dolle heen dat de dikke laag creme van de taart op ieders gezicht gesmeerd werd in plaats van opgesmikkeld. Dus.... het was een geslaagd feestje.
Vandaag mijn eerste "bedreiging" gehad.... Ik moest 3 jongens naar hun tekenles brengen, in een park aan het einde van de boulevard, in het centrum. En weer ophalen ook, eind van de ochtend. Alleen toen vonden 2 van de 3 dat ze de pier van Huanchaco (een groot houten gevaarte) wel als klimrek konden gebruiken. Ontzettend gevaarlijk, door het zeewater is het houten onderstel ontzettend glibberig en het water eronder heeft een sterke stroming. Tja, ze weten donders goed dat ze dat soort dingen niet mogen doen, maar daar trekken ze zich uiteraard niets van aan. Dus ik heb ze op hun kop gegeven. Uiteindelijk kwamen de 2 heren ook nog eens veel later thuis dan ik (ik was niet van plan om achter ze aan te gaan rennen op het strand, beetje eigen verantwoordelijkheid moet kunnen nietwaar), dus kregen ze nogmaals wat te horen van Vanessa (één van de opvoeders, educadores genoemd). Later zei één van hen (de meest agressieve van het huis waar ze zich af en toe geen raad mee weten) tegen mij dat hij me dood zou maken. Hmm jaja, ik negeer het maar, soms best handig om te doen alsof je het spaans gewoon niet begrijpt :-). Later ´s middags was alles weer koek en ei en leken de grote woorden weer volledig vergeten.
Anderzijds heb ik ook m´n eerste huwelijksaanzoek binnen :-). Deze meneer is 10 en vroeg me vorige week heel erg netjes (het spaanse woord weet ik helaas niet meer) "of het mij welgevallig zou zijn om met hem te trouwen". Hahahaha! Dit is wel de liefste van het stel boeven dus ik kwam even in de verleiding maar toen heb ik toch maar gezegd dat ´ie later als hij groot is een prachtig mooi Peruaans meisje moet zoeken en dan precies hetzelfde nog eens vragen.
Morgen weer de straat op in Trujillo, deze keer met één van de psychologen, Vanessa. Vorige keer was ik met Blanca, de manager van MdN. Erg leuk om op deze manier niet alleen het straatwerk maar ook de mensen achter MdN beter te leren kennen. Maar....het verhaal begint nu te lang te worden dus voordat je je gaat vervelen: de volgende keer wat meer over het straatwerk.
Un beso!
woensdag 16 januari 2008
Welcome in Huanchaco
.... home van vele stoere gringo-surfers, Peruanen, Mundo de Niños jongens en sinds een week ook mijn home. En eigenlijk voel ik me ook al best heel erg thuis!! De eerste paar dagen is het even wennen, beetje alleen, geen vaste woonplek, geen idee hoe alles werkt en waar het is. Maar verbazingwekkend snel heb ik een huis gevonden (via een andere vrijwilligster), weet ik mijn weg te vinden en heb ik een soort van vriendenkring opgebouwd. Waarmee ik al 2 strandfeestjes heb meegemaakt, compleet met kampvuur (hier fogata genaamd) en zaterdagavond/nacht ben wezen dansen in Trujillo. Kon me een slechter scenario voor een eerste welkomstweek voorstellen!
En dan natuurlijk waar ik voor kom hier: m´n vrijwilligerswerk bij MdN. Ik ben er nog maar 5 dagen geweest maar ook daar begin ik me al aardig thuis te voelen. In het begin kon ik al die jongens niet uit elkaar houden en vroeg ik me de hele tijd af wie nou wie was. Maar inmiddels kan ik ze alle 14 van elkaar onderscheiden :-) De eerste dag had ik echt geen enkel idee wat ik moest doen en hoe het allemaal hoorde te werken. Ik werd bij de wasbak gezet om 2 jongens in de gaten te houden die hun kleding moesten wassen. Een karweitje waar ze een hekel aan hebben dus je moet controleren of alles goed schoon is en dat ze de kleding niet alleen maar nat maken en dan snel ophangen. Ehm.... ok dan! Nou kan ik me met mijn spaans inmiddels prima redden hier, in gesprekken met andere reizigers en locals en in de winkel en zo. Maar mijn spaanse vocabulaire bevat niet echt veel jargon voor woorden zoals emmer en wasbak en borstel (ze wassen alles met de hand dus) en andere heel handige woorden om 2 kwajongens aan het wassen te houden. Uiteindelijk was de klus toch geklaard gelukkig. Maar bleef me de hele dag een beetje afvragen wat ik daar toch moest tussen die bende schreeuwende, elkaar uitdagende, soms brutale en vechtende maar soms ook heel lieve en aanhankelijke jongens.
De volgende dag gelukkig een gesprek gehad met iemand van de leiding en toen werd me in ieder geval duidelijk wat het schema is van dag tot dag, welke activiteiten er zijn om ze bezig te houden, en in welke gebieden ik wat zou kunnen betekenen. En de huisregels waar een vrijwilliger zich aan moet houden werden ook duidelijk gemaakt. Zo mag je bijvoorbeeld geen sigaretten en drugs en alcohol gebruiken in het huis, en ze geen slechte woorden leren in wat voor taal dan ook. Dan vragen ze dus wel aan mij wat ´motherfucker´nou precies betekent en ik denk dat ze het zelf prima weten maar ik antwoord maar braaf dat ik het niet weet!
Inmiddels begint het te wennen om daar te zijn, ik ben er in de ochtend en namiddag. Ik heb ook al 2 keer ´s avonds met ze meegegeten. Dat vinden ze erg leuk, als er iemand laat blijft, de meeste vrijwilligers werken alleen maar een paar ochtenden per week. Ze worden steeds aanhankelijker (vooral de kleintjes tot een jaar of 9) en vragen steeds of ik morgen wel weer kom. Elke dag als het een beetje mooi weer is, gaan ze eind van de ochtend en eind van de middag naar het strand. Lekker zwemmen en spelen en hun energie kwijt raken. Vandaag ook voor het eerst gevoetbald met een paar jongens. Er worden maar weinig dingen met de hele groep samen gedaan, de leeftijdsverschillen zijn groot dus iedereen heeft zo z´n eigen bezigheden en interesses. Sommige jongens doen ook mee met het Fairmail project van Peter en Janneke (de oprichters van Otra Cosa, de vrijwilligerscentrale). Ze gaan af en toe mee foto´s maken en zelfs op reis binnen Peru om mooie plaatjes te maken. Anderen doen een zomercursus tekenen en schilderen bij de bibliotheek.
Vrijdag ga ik ook voor het eerst mee de straat op, naar Trujillo. Daar worden straatkinderen bezocht en activiteiten voor hen georganiseerd. Op die manier bouwen ze een relatie op met de kinderen. Er is op dit moment een plekje vrij in MdN, dus als er eentje bij is die bereid is zijn huidige levensstijl op te geven (van lijm snuiven, criminaliteit, etc) dan kan er wellicht een nieuwe bewoner bij komen. Erg spannend om mee te maken, ben benieuwd hoe dat gaat.
Al met al een heel ander leven hier.... Zowel qua werk als vrije tijd!
Volgende keer meer over het nieuwe leven hier in Peru.
Oh en als laatste nog even een tussenstand wat de benefiet betreft: 1792,50 euro!!!!
Un beso, Jantine
En dan natuurlijk waar ik voor kom hier: m´n vrijwilligerswerk bij MdN. Ik ben er nog maar 5 dagen geweest maar ook daar begin ik me al aardig thuis te voelen. In het begin kon ik al die jongens niet uit elkaar houden en vroeg ik me de hele tijd af wie nou wie was. Maar inmiddels kan ik ze alle 14 van elkaar onderscheiden :-) De eerste dag had ik echt geen enkel idee wat ik moest doen en hoe het allemaal hoorde te werken. Ik werd bij de wasbak gezet om 2 jongens in de gaten te houden die hun kleding moesten wassen. Een karweitje waar ze een hekel aan hebben dus je moet controleren of alles goed schoon is en dat ze de kleding niet alleen maar nat maken en dan snel ophangen. Ehm.... ok dan! Nou kan ik me met mijn spaans inmiddels prima redden hier, in gesprekken met andere reizigers en locals en in de winkel en zo. Maar mijn spaanse vocabulaire bevat niet echt veel jargon voor woorden zoals emmer en wasbak en borstel (ze wassen alles met de hand dus) en andere heel handige woorden om 2 kwajongens aan het wassen te houden. Uiteindelijk was de klus toch geklaard gelukkig. Maar bleef me de hele dag een beetje afvragen wat ik daar toch moest tussen die bende schreeuwende, elkaar uitdagende, soms brutale en vechtende maar soms ook heel lieve en aanhankelijke jongens.
De volgende dag gelukkig een gesprek gehad met iemand van de leiding en toen werd me in ieder geval duidelijk wat het schema is van dag tot dag, welke activiteiten er zijn om ze bezig te houden, en in welke gebieden ik wat zou kunnen betekenen. En de huisregels waar een vrijwilliger zich aan moet houden werden ook duidelijk gemaakt. Zo mag je bijvoorbeeld geen sigaretten en drugs en alcohol gebruiken in het huis, en ze geen slechte woorden leren in wat voor taal dan ook. Dan vragen ze dus wel aan mij wat ´motherfucker´nou precies betekent en ik denk dat ze het zelf prima weten maar ik antwoord maar braaf dat ik het niet weet!
Inmiddels begint het te wennen om daar te zijn, ik ben er in de ochtend en namiddag. Ik heb ook al 2 keer ´s avonds met ze meegegeten. Dat vinden ze erg leuk, als er iemand laat blijft, de meeste vrijwilligers werken alleen maar een paar ochtenden per week. Ze worden steeds aanhankelijker (vooral de kleintjes tot een jaar of 9) en vragen steeds of ik morgen wel weer kom. Elke dag als het een beetje mooi weer is, gaan ze eind van de ochtend en eind van de middag naar het strand. Lekker zwemmen en spelen en hun energie kwijt raken. Vandaag ook voor het eerst gevoetbald met een paar jongens. Er worden maar weinig dingen met de hele groep samen gedaan, de leeftijdsverschillen zijn groot dus iedereen heeft zo z´n eigen bezigheden en interesses. Sommige jongens doen ook mee met het Fairmail project van Peter en Janneke (de oprichters van Otra Cosa, de vrijwilligerscentrale). Ze gaan af en toe mee foto´s maken en zelfs op reis binnen Peru om mooie plaatjes te maken. Anderen doen een zomercursus tekenen en schilderen bij de bibliotheek.
Vrijdag ga ik ook voor het eerst mee de straat op, naar Trujillo. Daar worden straatkinderen bezocht en activiteiten voor hen georganiseerd. Op die manier bouwen ze een relatie op met de kinderen. Er is op dit moment een plekje vrij in MdN, dus als er eentje bij is die bereid is zijn huidige levensstijl op te geven (van lijm snuiven, criminaliteit, etc) dan kan er wellicht een nieuwe bewoner bij komen. Erg spannend om mee te maken, ben benieuwd hoe dat gaat.
Al met al een heel ander leven hier.... Zowel qua werk als vrije tijd!
Volgende keer meer over het nieuwe leven hier in Peru.
Oh en als laatste nog even een tussenstand wat de benefiet betreft: 1792,50 euro!!!!
Un beso, Jantine
maandag 7 januari 2008
Una Fiesta Fabulosa
Met het benefietfeest Una Fiesta Fabulosa op 22 december en alle donaties samen is inmiddels een bedrag verzameld van 1782,50 euro!
Namens Mundo de Niños: MUCHAS GRACIAS!
Meer foto's van het feest (en vanaf morgen ook van mijn reis :-) zijn te vinden op http://www.flickr.com/photos/7765034@N08/sets/72157603471769516/
Abonneren op:
Posts (Atom)
