Salud is hier "proost" maar ook "gezondheid" en daar kan ik wel wat van gebruiken op het moment... Ben vanaf dinsdag na de lunch bezig een acute voedselvergiftiging te boven te komen en ach... eigenlijk doet mijn lichaam dat nog best goed. Vergeleken met een mede-vrijwilligster in ieder geval, die momenteel in het ziekenhuis ligt aan een infuus en met antibiotica.... Ik heb twee dagen niet gewerkt en nauwelijks gegeten, veel geslapen en vanmiddag ook maar zo´n drankje met zout en suiker -hoeheetdatookalweer- gemaakt tegen de dehydratatie. En zie, hier zit ik al bloggend en foto´s uploadend, niet ten prooi gevallen aan een overweldigende acute heimwee-aanval, vandaag ook alweer wat gelunchd en wie weet zo dadelijk nog maar een bordje van het een of ander niet-vettigs Peruaans zien te scoren.
Het kwam me heel erg slecht uit, deze ziekte. Want woensdag zou ik met één van mijn collega´s (Annie, één van de managers, voor wie op mijn feest geweest is: zij was ook veel te zien in de documentaire over MdN) naar de oudes van Juan Carlos, één van de jongens. Op 2 uur reizen van Trujillo, dus een mooie gelegenheid om wat meer van het land te zien!! Jammergenoeg kon ik dus niet weg, en kan ik helaas niet meer vertellen. Volgende keer wellicht beter.
Dan maar over de andere keren dat ik wel weg geweest ben. De eerste volle week hier, op vrijdag, ging ik mee naar "Chicago", één van de gevaarlijkste sloppenwijken van Trujillo. Blanca (de mede-oprichtster van MdN) vertelde dat ze er in haar eentje, en ook met mij samen, nooit heen zou gaan. In plaats daarvan gingen we met een groep mannen van het Centro Victoria, een soort evangeliserend kerkgenootschap waar de jongens ook elke zondag heen gaan. Daar werken veel ex-drugsverslaafden en ex-daklozen, dus zij kennen de straat als geen ander. Zij namen ook een grote pan met soep mee, en een trommel. We moesten eerst heel ver lopen, en in de wijk zelf gingen we op zoek naar groepen die op verborgen plekken rondhangen en drugs gebruiken. Ik had geen camera bij me en heb daarom van de wijk en van deze tocht geen foto´s. Wat ik me ervan herinner is vooral de hitte, het stof, en dat alles bruin en grijs en grauw leek. Nadat we een groepje gevonden hadden en er even met wat mensen gepraat was (Blanca ontdekte nog een oud MdN bewoner die zelfs nog ooit bij haar thuis gewoond had, maar nu ver heen was en nauwelijks aanspreekbaar...) gingen we alweer terug naar een centrale plaats in de wijk. Waar inmiddels getrommeld werd en gezongen en gedanst met wat kinderen. Blanca had ook papier en potloden meegenomen en we gingen tekenen met ze. Voor mij heel gemakkelijk om met de kinderen contact te maken, met m´n blanke velletje val ik wel op en ze waren allemaal nieuwsgierig wat we kwamen doen. Alle goede bedoelingen ten spijt (vooral van de evangelische boodschap van onze mannelijke mede-straatwerkers) bleek uiteindelijk het eten het belangrijkste. Ik zag hele kleine kinderen 3 grote borden soep naar binnen werken, waarvan ik zelf na anderhalf echt meer dan genoeg zou hebben. Kleine broertjes en zusjes werden ook geholpen en iedereen kon z´n buikje rond eten. Aan de haren van de kinderen is duidelijk te zien dat ze volledig ondervoed zijn: het is niet mooi zwart en sterk zoals van alle andere Peruanen, maar dun en pluizig en rossig aan de uiteinden. Het lichaam bespaart energie waar het maar kan, en voor mooi haar is geen enkel calorietje beschikbaar. Echt heel triest om te zien, en vooral ook om te bedenken dat als je op zo´n plek geboren bent, je wel heel veel geluk en doorzettingsvermogen nodig hebt om wat te maken van je leven. Daar veranderen Blanca en ik niet zoveel aan met onze kleurpotloden en goede bedoelingen......
De tweede keer, vorige week vrijdag, met Vanessa (psychologe bij MdN) naar de begraafplaats "Miraflores" in Trujillo geweest. Daar werken veel kinderen, in het weekend wel zestig hoorden we. Het was de eerste keer dat iemand van MdN erheen ging en we zullen nog wel vaker gaan. De kinderen maken de graven schoon en verversen het water van de bloemen. De gasten die binnen komen lopen om een graf te bezoeken zorgen ervoor dat ze vergezeld worden door één van de kinderen, en betalen ze 1 sol (25 eurocent), of soms wat meer, voor hun diensten. We ontmoetten een aantal kinderen en voerden wat gesprekjes met ze. Hoe heetje, hoe oud ben je, waar zijn je vader en moeder, in welke klas zit je, waar woon je, dat soort dingen. Zodoende kom je er al gauw achter welke kinderen nog redelijk goed af zijn (met een vader of moeder die ook op dezelfde plek werkt of daar dichtbij, en voor eten zorgt gedurende de dag) en welke kinderen er min of meer voor zichzelf moeten zorgen. Ongelofelijk om te bedenken op welke leeftijd ze aan hun lot overgelaten worden, en hoe ze dan moeten zien te overleven....
Op zich was het een prachtige begraafplaats, met een soort muren met nissen daarin voor de graven, 20 nissen lang, 6 hoog. Het was net een soort labyrint, we hebben er de hele ochtend rondgedwaald. Toen we met een jongen meeliepen om te kijken hoe het werk precies gaat, raakten we onverwacht nog betrokken in een grafbezoek van een hele oude dame en haar dochter. Wat gebeurde er: de dochter kreeg de nis niet open, het slot was een beetje moeilijk. Dus zij probeerde het een tijdje, en daarna de jongen die mee was, maar het lukte hen niet om de nis te openen (waar de bloemen staan voor het echte graf dat uiteraardgesloten is). Dus vervolgens werd Vanessa gevraagd om het te proberen, wij stonden op eerbiedige afstand toe te kijken maar hoorden er ineens ook bij. Daarna mocht ik het nog proberen ook, en nog een man die er aan het werk was. Gelukkig lukte het uiteindelijk toch, en kon de jongen z´n werk doen en alles oppoetsen. De oude mevrouw had alleen kunstbloemen bij het graf van haar man, dus water verversen hoefde niet. En voor zichzelf had ze de plek eronder ook al gekocht grapte ze :-) Maar ik denk dat ze nog lang niet dood gaat want ze hield erg van feestjes vertelde ze en ze spoorde altijd haar kleinkinderen aan om vooral veel vrienden mee te nemen naar haar huis!! Ontzettend innemend mens en een leuk gesprek. Toen alles klaar was werd er nog even geoefend met het slot en het eindigde met een paar hardop uitgesproken gebeden, Vanessa ging ook maar meeprevelen en ik stond me te verbazen hoe het toch kan dat je zomaar zo´n ontzettend intiem moment van iemand mee mag maken hier aan deze kant van de wereld. Ik zie dat in ons land nog niet zo gauw gebeuren! Het was echt heel erg bijzonder en mooi.
Ook hier helaas geen foto´s gemaakt, volgende keer wel hoop ik want qua archtitectuur vond ik het een prachtige plaats.
Voor foto´s die ik wel genomen heb, zie: http://www.flickr.com/photos/7765034@N08/
Wat de opbrengsten van Una Fiesta Fabulosa betreft: Judith heeft deze week 2000 euro overgemaakt naar de organisatie Mundo de Niños. Een geweldig bedrag!!!! Hier is dat ongeveer 8000 soles, en megaveel geld. Voor de allerlaatste keer: bedankt voor jullie bijdrage!
En voor diegenen die via Hyves lezen: excuses voor de rare leestekens maar Hyves vertaalt de tekst op die manier. Op tieninperu.blogspot.com vind je de leesbare versie.
Un beso para todos!
X
donderdag 31 januari 2008
donderdag 24 januari 2008
La vida Peruana
Het is hier tien over tien ´s avonds dus jullie liggen allemaal op één oor (denk ik), vier uur ´s nachts in Nederland. Deze week heb ik er twee Amerikaanse huisgenotes bij gekregen. En ben net vanavond van kamer verhuisd binnen mijn huis. De kamer waar ik zou gaan wonen had namelijk nog geen deur toen ik kwam en ook de douche hing er een beetje zielig bij. Na vele mañana mañana´s is het nu toch eindelijk gefixt en kan ik met enige vorm van privacy en een werkende douche in mijn nieuwe kamer verblijven. Ga wel wat ruimte missen, want de vorige kamer was meer van het type balzaal terwijl ik nu net rondom mijn bed kan lopen. Maar ja, voor 75 euro per maand hoor je mij niet klagen en bovendien ben ik toch bijna nooit thuis. Het leven speelt zich af op straat dus dat is the place to be!
´s Ochtends sta ik rond een uur of half acht, kwart voor acht op. Even ontbijten thuis en dan loop ik naar Mundo de Niños. Dat is aan het andere eind van het dorp, zo´n 15 minuten lopen. Heerlijk om ´s ochtends langs de zee te lopen, de geur van het water te ruiken en de golven te horen. Sommige dagen schijnt de zon al fel, het lijkt wel of het nog elke dag warmer wordt. Toen ik hier net was was het ´s ochtends ook wel wat nevelig vaak, maar nu is het meteen al warm. Langs de boulevard is iedereen rond dat tijdstip bezig om z´n stalletje met ijs, frisdrank en snoep in orde te maken. Zo langzamerhand wordt ik ook herkend door de vaste mensen, die mij elke dag langs zien lopen. Elke paar stappen kun je wel wat te eten krijgen. Langs de boulevard zijn ook nog eens overal restaurants, bars en eettentjes (aan de overkant van de weg). En op het strand, later op de dag, komt er om de haverklap iemand langs met lekkers. Appels met zo´n felrood laagje eromheen (en waarschijnlijk gruwelijk zoet), tamales (een soort maisbrood in maisblad), raspadillas (geraspt ijs met fruitsiroop in allerlei exotische smaakjes) en een soort oranje koeken, heel bros met honing ertussen (de naam weet ik niet maar het smaakt echt heerlijk). Ik denk dat de Peruanen dol zijn op eten als ze het strand bezoeken!!
Bij Mundo de Niños is er elke dag weer wat anders te beleven. Er is een vaste dagindeling maar afhankelijk van de stemming en de gebeurtenissen wordt deze aangepast. Donderdag is de vaste surfdag voor de jongens, dus vandaag heb ik filmpjes van ze gemaakt op het strand. De grootsten kunnen aardig surfen, de kleinsten mogen nog niet. Maar die vermaken zich prima met alleen de golven, elke keer gaan ze volledig ondersteboven maar ze krijgen er geen genoeg van. Ik kan trouwens zelf inmiddels ook op een plank blijven staan, supercool!! Heb 3 lessen gehad en vanaf morgen ga ik gewoon een plank huren en zelf oefenen, samen met wat andere gringo´s. Het is echt supervermoeiend want de golven zijn sterk en je moet er elke keer eerst weer tegenin peddelen met je armen voor je weer een goeie golf kan oppikken. Bovenden is het water ijskoud, de jongens komen altijd bibberend uit het water en gaan dan in het zand liggen om warm te worden. Ik ben blij dat ik een wetsuit heb en geen kroket hoef te spelen
Gisteren had ik voor het eerst een verjaardag bij MdN. Alle tafels in de eetzaal aan de kant, stoeltjes op een rij en de computer uit het leslokaal gesleept voor de muziek. Er waren twee jongens jarig, die allebei 14 werden (de één afgelopen zondag en de andere komende zondag). Er was een grote taart en snoepjes en koekjes en chips en frisdrank. Alles werd op een tafel uitgestald en af en toe mochten de jarigen rondgaan met het lekkers. Maar eerst moest er gedanst worden! Want als er niet gedanst wordt is het geen feest en dan blijft al het lekkers staan. Voor het eerst waren er ook meisjes uitgenodigd, wat uiteraard de feestvreugde enorm verhoogde! (je wilt toch niet alleen dansen met je opvoeders, moeder, vrijwilligers en huisgenoten!!!). Dus ik heb m´n best gedaan op de maat van cumbia en reaggeton en merengue, uiteindelijk zelfs nog gestoelendanst (koekhappen en zaklopen ga ik de volgende keer introduceren denk ik!) en de taart werd tot het laatst bewaard. Toen waren ze allemaal zo door het dolle heen dat de dikke laag creme van de taart op ieders gezicht gesmeerd werd in plaats van opgesmikkeld. Dus.... het was een geslaagd feestje.
Vandaag mijn eerste "bedreiging" gehad.... Ik moest 3 jongens naar hun tekenles brengen, in een park aan het einde van de boulevard, in het centrum. En weer ophalen ook, eind van de ochtend. Alleen toen vonden 2 van de 3 dat ze de pier van Huanchaco (een groot houten gevaarte) wel als klimrek konden gebruiken. Ontzettend gevaarlijk, door het zeewater is het houten onderstel ontzettend glibberig en het water eronder heeft een sterke stroming. Tja, ze weten donders goed dat ze dat soort dingen niet mogen doen, maar daar trekken ze zich uiteraard niets van aan. Dus ik heb ze op hun kop gegeven. Uiteindelijk kwamen de 2 heren ook nog eens veel later thuis dan ik (ik was niet van plan om achter ze aan te gaan rennen op het strand, beetje eigen verantwoordelijkheid moet kunnen nietwaar), dus kregen ze nogmaals wat te horen van Vanessa (één van de opvoeders, educadores genoemd). Later zei één van hen (de meest agressieve van het huis waar ze zich af en toe geen raad mee weten) tegen mij dat hij me dood zou maken. Hmm jaja, ik negeer het maar, soms best handig om te doen alsof je het spaans gewoon niet begrijpt :-). Later ´s middags was alles weer koek en ei en leken de grote woorden weer volledig vergeten.
Anderzijds heb ik ook m´n eerste huwelijksaanzoek binnen :-). Deze meneer is 10 en vroeg me vorige week heel erg netjes (het spaanse woord weet ik helaas niet meer) "of het mij welgevallig zou zijn om met hem te trouwen". Hahahaha! Dit is wel de liefste van het stel boeven dus ik kwam even in de verleiding maar toen heb ik toch maar gezegd dat ´ie later als hij groot is een prachtig mooi Peruaans meisje moet zoeken en dan precies hetzelfde nog eens vragen.
Morgen weer de straat op in Trujillo, deze keer met één van de psychologen, Vanessa. Vorige keer was ik met Blanca, de manager van MdN. Erg leuk om op deze manier niet alleen het straatwerk maar ook de mensen achter MdN beter te leren kennen. Maar....het verhaal begint nu te lang te worden dus voordat je je gaat vervelen: de volgende keer wat meer over het straatwerk.
Un beso!
´s Ochtends sta ik rond een uur of half acht, kwart voor acht op. Even ontbijten thuis en dan loop ik naar Mundo de Niños. Dat is aan het andere eind van het dorp, zo´n 15 minuten lopen. Heerlijk om ´s ochtends langs de zee te lopen, de geur van het water te ruiken en de golven te horen. Sommige dagen schijnt de zon al fel, het lijkt wel of het nog elke dag warmer wordt. Toen ik hier net was was het ´s ochtends ook wel wat nevelig vaak, maar nu is het meteen al warm. Langs de boulevard is iedereen rond dat tijdstip bezig om z´n stalletje met ijs, frisdrank en snoep in orde te maken. Zo langzamerhand wordt ik ook herkend door de vaste mensen, die mij elke dag langs zien lopen. Elke paar stappen kun je wel wat te eten krijgen. Langs de boulevard zijn ook nog eens overal restaurants, bars en eettentjes (aan de overkant van de weg). En op het strand, later op de dag, komt er om de haverklap iemand langs met lekkers. Appels met zo´n felrood laagje eromheen (en waarschijnlijk gruwelijk zoet), tamales (een soort maisbrood in maisblad), raspadillas (geraspt ijs met fruitsiroop in allerlei exotische smaakjes) en een soort oranje koeken, heel bros met honing ertussen (de naam weet ik niet maar het smaakt echt heerlijk). Ik denk dat de Peruanen dol zijn op eten als ze het strand bezoeken!!
Bij Mundo de Niños is er elke dag weer wat anders te beleven. Er is een vaste dagindeling maar afhankelijk van de stemming en de gebeurtenissen wordt deze aangepast. Donderdag is de vaste surfdag voor de jongens, dus vandaag heb ik filmpjes van ze gemaakt op het strand. De grootsten kunnen aardig surfen, de kleinsten mogen nog niet. Maar die vermaken zich prima met alleen de golven, elke keer gaan ze volledig ondersteboven maar ze krijgen er geen genoeg van. Ik kan trouwens zelf inmiddels ook op een plank blijven staan, supercool!! Heb 3 lessen gehad en vanaf morgen ga ik gewoon een plank huren en zelf oefenen, samen met wat andere gringo´s. Het is echt supervermoeiend want de golven zijn sterk en je moet er elke keer eerst weer tegenin peddelen met je armen voor je weer een goeie golf kan oppikken. Bovenden is het water ijskoud, de jongens komen altijd bibberend uit het water en gaan dan in het zand liggen om warm te worden. Ik ben blij dat ik een wetsuit heb en geen kroket hoef te spelen
Gisteren had ik voor het eerst een verjaardag bij MdN. Alle tafels in de eetzaal aan de kant, stoeltjes op een rij en de computer uit het leslokaal gesleept voor de muziek. Er waren twee jongens jarig, die allebei 14 werden (de één afgelopen zondag en de andere komende zondag). Er was een grote taart en snoepjes en koekjes en chips en frisdrank. Alles werd op een tafel uitgestald en af en toe mochten de jarigen rondgaan met het lekkers. Maar eerst moest er gedanst worden! Want als er niet gedanst wordt is het geen feest en dan blijft al het lekkers staan. Voor het eerst waren er ook meisjes uitgenodigd, wat uiteraard de feestvreugde enorm verhoogde! (je wilt toch niet alleen dansen met je opvoeders, moeder, vrijwilligers en huisgenoten!!!). Dus ik heb m´n best gedaan op de maat van cumbia en reaggeton en merengue, uiteindelijk zelfs nog gestoelendanst (koekhappen en zaklopen ga ik de volgende keer introduceren denk ik!) en de taart werd tot het laatst bewaard. Toen waren ze allemaal zo door het dolle heen dat de dikke laag creme van de taart op ieders gezicht gesmeerd werd in plaats van opgesmikkeld. Dus.... het was een geslaagd feestje.
Vandaag mijn eerste "bedreiging" gehad.... Ik moest 3 jongens naar hun tekenles brengen, in een park aan het einde van de boulevard, in het centrum. En weer ophalen ook, eind van de ochtend. Alleen toen vonden 2 van de 3 dat ze de pier van Huanchaco (een groot houten gevaarte) wel als klimrek konden gebruiken. Ontzettend gevaarlijk, door het zeewater is het houten onderstel ontzettend glibberig en het water eronder heeft een sterke stroming. Tja, ze weten donders goed dat ze dat soort dingen niet mogen doen, maar daar trekken ze zich uiteraard niets van aan. Dus ik heb ze op hun kop gegeven. Uiteindelijk kwamen de 2 heren ook nog eens veel later thuis dan ik (ik was niet van plan om achter ze aan te gaan rennen op het strand, beetje eigen verantwoordelijkheid moet kunnen nietwaar), dus kregen ze nogmaals wat te horen van Vanessa (één van de opvoeders, educadores genoemd). Later zei één van hen (de meest agressieve van het huis waar ze zich af en toe geen raad mee weten) tegen mij dat hij me dood zou maken. Hmm jaja, ik negeer het maar, soms best handig om te doen alsof je het spaans gewoon niet begrijpt :-). Later ´s middags was alles weer koek en ei en leken de grote woorden weer volledig vergeten.
Anderzijds heb ik ook m´n eerste huwelijksaanzoek binnen :-). Deze meneer is 10 en vroeg me vorige week heel erg netjes (het spaanse woord weet ik helaas niet meer) "of het mij welgevallig zou zijn om met hem te trouwen". Hahahaha! Dit is wel de liefste van het stel boeven dus ik kwam even in de verleiding maar toen heb ik toch maar gezegd dat ´ie later als hij groot is een prachtig mooi Peruaans meisje moet zoeken en dan precies hetzelfde nog eens vragen.
Morgen weer de straat op in Trujillo, deze keer met één van de psychologen, Vanessa. Vorige keer was ik met Blanca, de manager van MdN. Erg leuk om op deze manier niet alleen het straatwerk maar ook de mensen achter MdN beter te leren kennen. Maar....het verhaal begint nu te lang te worden dus voordat je je gaat vervelen: de volgende keer wat meer over het straatwerk.
Un beso!
woensdag 16 januari 2008
Welcome in Huanchaco
.... home van vele stoere gringo-surfers, Peruanen, Mundo de Niños jongens en sinds een week ook mijn home. En eigenlijk voel ik me ook al best heel erg thuis!! De eerste paar dagen is het even wennen, beetje alleen, geen vaste woonplek, geen idee hoe alles werkt en waar het is. Maar verbazingwekkend snel heb ik een huis gevonden (via een andere vrijwilligster), weet ik mijn weg te vinden en heb ik een soort van vriendenkring opgebouwd. Waarmee ik al 2 strandfeestjes heb meegemaakt, compleet met kampvuur (hier fogata genaamd) en zaterdagavond/nacht ben wezen dansen in Trujillo. Kon me een slechter scenario voor een eerste welkomstweek voorstellen!
En dan natuurlijk waar ik voor kom hier: m´n vrijwilligerswerk bij MdN. Ik ben er nog maar 5 dagen geweest maar ook daar begin ik me al aardig thuis te voelen. In het begin kon ik al die jongens niet uit elkaar houden en vroeg ik me de hele tijd af wie nou wie was. Maar inmiddels kan ik ze alle 14 van elkaar onderscheiden :-) De eerste dag had ik echt geen enkel idee wat ik moest doen en hoe het allemaal hoorde te werken. Ik werd bij de wasbak gezet om 2 jongens in de gaten te houden die hun kleding moesten wassen. Een karweitje waar ze een hekel aan hebben dus je moet controleren of alles goed schoon is en dat ze de kleding niet alleen maar nat maken en dan snel ophangen. Ehm.... ok dan! Nou kan ik me met mijn spaans inmiddels prima redden hier, in gesprekken met andere reizigers en locals en in de winkel en zo. Maar mijn spaanse vocabulaire bevat niet echt veel jargon voor woorden zoals emmer en wasbak en borstel (ze wassen alles met de hand dus) en andere heel handige woorden om 2 kwajongens aan het wassen te houden. Uiteindelijk was de klus toch geklaard gelukkig. Maar bleef me de hele dag een beetje afvragen wat ik daar toch moest tussen die bende schreeuwende, elkaar uitdagende, soms brutale en vechtende maar soms ook heel lieve en aanhankelijke jongens.
De volgende dag gelukkig een gesprek gehad met iemand van de leiding en toen werd me in ieder geval duidelijk wat het schema is van dag tot dag, welke activiteiten er zijn om ze bezig te houden, en in welke gebieden ik wat zou kunnen betekenen. En de huisregels waar een vrijwilliger zich aan moet houden werden ook duidelijk gemaakt. Zo mag je bijvoorbeeld geen sigaretten en drugs en alcohol gebruiken in het huis, en ze geen slechte woorden leren in wat voor taal dan ook. Dan vragen ze dus wel aan mij wat ´motherfucker´nou precies betekent en ik denk dat ze het zelf prima weten maar ik antwoord maar braaf dat ik het niet weet!
Inmiddels begint het te wennen om daar te zijn, ik ben er in de ochtend en namiddag. Ik heb ook al 2 keer ´s avonds met ze meegegeten. Dat vinden ze erg leuk, als er iemand laat blijft, de meeste vrijwilligers werken alleen maar een paar ochtenden per week. Ze worden steeds aanhankelijker (vooral de kleintjes tot een jaar of 9) en vragen steeds of ik morgen wel weer kom. Elke dag als het een beetje mooi weer is, gaan ze eind van de ochtend en eind van de middag naar het strand. Lekker zwemmen en spelen en hun energie kwijt raken. Vandaag ook voor het eerst gevoetbald met een paar jongens. Er worden maar weinig dingen met de hele groep samen gedaan, de leeftijdsverschillen zijn groot dus iedereen heeft zo z´n eigen bezigheden en interesses. Sommige jongens doen ook mee met het Fairmail project van Peter en Janneke (de oprichters van Otra Cosa, de vrijwilligerscentrale). Ze gaan af en toe mee foto´s maken en zelfs op reis binnen Peru om mooie plaatjes te maken. Anderen doen een zomercursus tekenen en schilderen bij de bibliotheek.
Vrijdag ga ik ook voor het eerst mee de straat op, naar Trujillo. Daar worden straatkinderen bezocht en activiteiten voor hen georganiseerd. Op die manier bouwen ze een relatie op met de kinderen. Er is op dit moment een plekje vrij in MdN, dus als er eentje bij is die bereid is zijn huidige levensstijl op te geven (van lijm snuiven, criminaliteit, etc) dan kan er wellicht een nieuwe bewoner bij komen. Erg spannend om mee te maken, ben benieuwd hoe dat gaat.
Al met al een heel ander leven hier.... Zowel qua werk als vrije tijd!
Volgende keer meer over het nieuwe leven hier in Peru.
Oh en als laatste nog even een tussenstand wat de benefiet betreft: 1792,50 euro!!!!
Un beso, Jantine
En dan natuurlijk waar ik voor kom hier: m´n vrijwilligerswerk bij MdN. Ik ben er nog maar 5 dagen geweest maar ook daar begin ik me al aardig thuis te voelen. In het begin kon ik al die jongens niet uit elkaar houden en vroeg ik me de hele tijd af wie nou wie was. Maar inmiddels kan ik ze alle 14 van elkaar onderscheiden :-) De eerste dag had ik echt geen enkel idee wat ik moest doen en hoe het allemaal hoorde te werken. Ik werd bij de wasbak gezet om 2 jongens in de gaten te houden die hun kleding moesten wassen. Een karweitje waar ze een hekel aan hebben dus je moet controleren of alles goed schoon is en dat ze de kleding niet alleen maar nat maken en dan snel ophangen. Ehm.... ok dan! Nou kan ik me met mijn spaans inmiddels prima redden hier, in gesprekken met andere reizigers en locals en in de winkel en zo. Maar mijn spaanse vocabulaire bevat niet echt veel jargon voor woorden zoals emmer en wasbak en borstel (ze wassen alles met de hand dus) en andere heel handige woorden om 2 kwajongens aan het wassen te houden. Uiteindelijk was de klus toch geklaard gelukkig. Maar bleef me de hele dag een beetje afvragen wat ik daar toch moest tussen die bende schreeuwende, elkaar uitdagende, soms brutale en vechtende maar soms ook heel lieve en aanhankelijke jongens.
De volgende dag gelukkig een gesprek gehad met iemand van de leiding en toen werd me in ieder geval duidelijk wat het schema is van dag tot dag, welke activiteiten er zijn om ze bezig te houden, en in welke gebieden ik wat zou kunnen betekenen. En de huisregels waar een vrijwilliger zich aan moet houden werden ook duidelijk gemaakt. Zo mag je bijvoorbeeld geen sigaretten en drugs en alcohol gebruiken in het huis, en ze geen slechte woorden leren in wat voor taal dan ook. Dan vragen ze dus wel aan mij wat ´motherfucker´nou precies betekent en ik denk dat ze het zelf prima weten maar ik antwoord maar braaf dat ik het niet weet!
Inmiddels begint het te wennen om daar te zijn, ik ben er in de ochtend en namiddag. Ik heb ook al 2 keer ´s avonds met ze meegegeten. Dat vinden ze erg leuk, als er iemand laat blijft, de meeste vrijwilligers werken alleen maar een paar ochtenden per week. Ze worden steeds aanhankelijker (vooral de kleintjes tot een jaar of 9) en vragen steeds of ik morgen wel weer kom. Elke dag als het een beetje mooi weer is, gaan ze eind van de ochtend en eind van de middag naar het strand. Lekker zwemmen en spelen en hun energie kwijt raken. Vandaag ook voor het eerst gevoetbald met een paar jongens. Er worden maar weinig dingen met de hele groep samen gedaan, de leeftijdsverschillen zijn groot dus iedereen heeft zo z´n eigen bezigheden en interesses. Sommige jongens doen ook mee met het Fairmail project van Peter en Janneke (de oprichters van Otra Cosa, de vrijwilligerscentrale). Ze gaan af en toe mee foto´s maken en zelfs op reis binnen Peru om mooie plaatjes te maken. Anderen doen een zomercursus tekenen en schilderen bij de bibliotheek.
Vrijdag ga ik ook voor het eerst mee de straat op, naar Trujillo. Daar worden straatkinderen bezocht en activiteiten voor hen georganiseerd. Op die manier bouwen ze een relatie op met de kinderen. Er is op dit moment een plekje vrij in MdN, dus als er eentje bij is die bereid is zijn huidige levensstijl op te geven (van lijm snuiven, criminaliteit, etc) dan kan er wellicht een nieuwe bewoner bij komen. Erg spannend om mee te maken, ben benieuwd hoe dat gaat.
Al met al een heel ander leven hier.... Zowel qua werk als vrije tijd!
Volgende keer meer over het nieuwe leven hier in Peru.
Oh en als laatste nog even een tussenstand wat de benefiet betreft: 1792,50 euro!!!!
Un beso, Jantine
maandag 7 januari 2008
Una Fiesta Fabulosa
Met het benefietfeest Una Fiesta Fabulosa op 22 december en alle donaties samen is inmiddels een bedrag verzameld van 1782,50 euro!
Namens Mundo de Niños: MUCHAS GRACIAS!
Meer foto's van het feest (en vanaf morgen ook van mijn reis :-) zijn te vinden op http://www.flickr.com/photos/7765034@N08/sets/72157603471769516/
Abonneren op:
Posts (Atom)
