La vida Peruana

Het is hier tien over tien ´s avonds dus jullie liggen allemaal op één oor (denk ik), vier uur ´s nachts in Nederland. Deze week heb ik er twee Amerikaanse huisgenotes bij gekregen. En ben net vanavond van kamer verhuisd binnen mijn huis. De kamer waar ik zou gaan wonen had namelijk nog geen deur toen ik kwam en ook de douche hing er een beetje zielig bij. Na vele mañana mañana´s is het nu toch eindelijk gefixt en kan ik met enige vorm van privacy en een werkende douche in mijn nieuwe kamer verblijven. Ga wel wat ruimte missen, want de vorige kamer was meer van het type balzaal terwijl ik nu net rondom mijn bed kan lopen. Maar ja, voor 75 euro per maand hoor je mij niet klagen en bovendien ben ik toch bijna nooit thuis. Het leven speelt zich af op straat dus dat is the place to be!

´s Ochtends sta ik rond een uur of half acht, kwart voor acht op. Even ontbijten thuis en dan loop ik naar Mundo de Niños. Dat is aan het andere eind van het dorp, zo´n 15 minuten lopen. Heerlijk om ´s ochtends langs de zee te lopen, de geur van het water te ruiken en de golven te horen. Sommige dagen schijnt de zon al fel, het lijkt wel of het nog elke dag warmer wordt. Toen ik hier net was was het ´s ochtends ook wel wat nevelig vaak, maar nu is het meteen al warm. Langs de boulevard is iedereen rond dat tijdstip bezig om z´n stalletje met ijs, frisdrank en snoep in orde te maken. Zo langzamerhand wordt ik ook herkend door de vaste mensen, die mij elke dag langs zien lopen. Elke paar stappen kun je wel wat te eten krijgen. Langs de boulevard zijn ook nog eens overal restaurants, bars en eettentjes (aan de overkant van de weg). En op het strand, later op de dag, komt er om de haverklap iemand langs met lekkers. Appels met zo´n felrood laagje eromheen (en waarschijnlijk gruwelijk zoet), tamales (een soort maisbrood in maisblad), raspadillas (geraspt ijs met fruitsiroop in allerlei exotische smaakjes) en een soort oranje koeken, heel bros met honing ertussen (de naam weet ik niet maar het smaakt echt heerlijk). Ik denk dat de Peruanen dol zijn op eten als ze het strand bezoeken!!

Bij Mundo de Niños is er elke dag weer wat anders te beleven. Er is een vaste dagindeling maar afhankelijk van de stemming en de gebeurtenissen wordt deze aangepast. Donderdag is de vaste surfdag voor de jongens, dus vandaag heb ik filmpjes van ze gemaakt op het strand. De grootsten kunnen aardig surfen, de kleinsten mogen nog niet. Maar die vermaken zich prima met alleen de golven, elke keer gaan ze volledig ondersteboven maar ze krijgen er geen genoeg van. Ik kan trouwens zelf inmiddels ook op een plank blijven staan, supercool!! Heb 3 lessen gehad en vanaf morgen ga ik gewoon een plank huren en zelf oefenen, samen met wat andere gringo´s. Het is echt supervermoeiend want de golven zijn sterk en je moet er elke keer eerst weer tegenin peddelen met je armen voor je weer een goeie golf kan oppikken. Bovenden is het water ijskoud, de jongens komen altijd bibberend uit het water en gaan dan in het zand liggen om warm te worden. Ik ben blij dat ik een wetsuit heb en geen kroket hoef te spelen

Gisteren had ik voor het eerst een verjaardag bij MdN. Alle tafels in de eetzaal aan de kant, stoeltjes op een rij en de computer uit het leslokaal gesleept voor de muziek. Er waren twee jongens jarig, die allebei 14 werden (de één afgelopen zondag en de andere komende zondag). Er was een grote taart en snoepjes en koekjes en chips en frisdrank. Alles werd op een tafel uitgestald en af en toe mochten de jarigen rondgaan met het lekkers. Maar eerst moest er gedanst worden! Want als er niet gedanst wordt is het geen feest en dan blijft al het lekkers staan. Voor het eerst waren er ook meisjes uitgenodigd, wat uiteraard de feestvreugde enorm verhoogde! (je wilt toch niet alleen dansen met je opvoeders, moeder, vrijwilligers en huisgenoten!!!). Dus ik heb m´n best gedaan op de maat van cumbia en reaggeton en merengue, uiteindelijk zelfs nog gestoelendanst (koekhappen en zaklopen ga ik de volgende keer introduceren denk ik!) en de taart werd tot het laatst bewaard. Toen waren ze allemaal zo door het dolle heen dat de dikke laag creme van de taart op ieders gezicht gesmeerd werd in plaats van opgesmikkeld. Dus.... het was een geslaagd feestje.

Vandaag mijn eerste "bedreiging" gehad.... Ik moest 3 jongens naar hun tekenles brengen, in een park aan het einde van de boulevard, in het centrum. En weer ophalen ook, eind van de ochtend. Alleen toen vonden 2 van de 3 dat ze de pier van Huanchaco (een groot houten gevaarte) wel als klimrek konden gebruiken. Ontzettend gevaarlijk, door het zeewater is het houten onderstel ontzettend glibberig en het water eronder heeft een sterke stroming. Tja, ze weten donders goed dat ze dat soort dingen niet mogen doen, maar daar trekken ze zich uiteraard niets van aan. Dus ik heb ze op hun kop gegeven. Uiteindelijk kwamen de 2 heren ook nog eens veel later thuis dan ik (ik was niet van plan om achter ze aan te gaan rennen op het strand, beetje eigen verantwoordelijkheid moet kunnen nietwaar), dus kregen ze nogmaals wat te horen van Vanessa (één van de opvoeders, educadores genoemd). Later zei één van hen (de meest agressieve van het huis waar ze zich af en toe geen raad mee weten) tegen mij dat hij me dood zou maken. Hmm jaja, ik negeer het maar, soms best handig om te doen alsof je het spaans gewoon niet begrijpt :-). Later ´s middags was alles weer koek en ei en leken de grote woorden weer volledig vergeten.

Anderzijds heb ik ook m´n eerste huwelijksaanzoek binnen :-). Deze meneer is 10 en vroeg me vorige week heel erg netjes (het spaanse woord weet ik helaas niet meer) "of het mij welgevallig zou zijn om met hem te trouwen". Hahahaha! Dit is wel de liefste van het stel boeven dus ik kwam even in de verleiding maar toen heb ik toch maar gezegd dat ´ie later als hij groot is een prachtig mooi Peruaans meisje moet zoeken en dan precies hetzelfde nog eens vragen.

Morgen weer de straat op in Trujillo, deze keer met één van de psychologen, Vanessa. Vorige keer was ik met Blanca, de manager van MdN. Erg leuk om op deze manier niet alleen het straatwerk maar ook de mensen achter MdN beter te leren kennen. Maar....het verhaal begint nu te lang te worden dus voordat je je gaat vervelen: de volgende keer wat meer over het straatwerk.
Un beso!