Semana Santa

Oftewel Pasen, is HOT hier in Peru! Iedereen heeft 5 dagen vrij, er wordt volop gekampeerd op het strand met hele families samen, er worden kampvuurtjes gestookt, veel vis gegeten en natuurlijk, die moet zwemmen en het liefst in grote hoeveelheden bier. Toen ik gisteren ging hardlopen op het strand en later, op weg naar mijn werk, kwam ik dus de nodige dronkelappen tegen. Uiteraard zijn er ook religeuze activiteiten, in Trujillo zijn allerlei kerken geopend (oma Violeta vroeg me al bij ons dagelijkse ontbijtpraatje of ik van de gelegenheid gebruik zou maken om ze te bezoeken) en doen mensen een 7 kerken tocht. Hier in Huanchaco heb ik er nog niet zoveel van gemerkt, er werd alleen gisteren op straat gebeden bij een enorm Christusbeeld op een kruis. Maar echt een grote menigte had zich niet verzameld. Processies en vuurwerk heb ik ook nog niet gezien, zoals een paar weken geleden met het Maria del Soccoro feest. Wellicht komt er vanavond of zondag nog een groots spektakel tot stand. Verder is het oud-Hollandse eieren schilderen, verstoppen en zoeken hier nog niet doorgedrongen, dat ga ik maandag maar eens introduceren bij Mundo de Niños.

Donderdag begon dus Semana Santa, en toen heb ik voor een aantal vrienden een Nederlandse lunch gekookt. Zelfs m'n best gedaan om chocolade-eitjes te scoren in Trujillo (wat nog gelukt was ook :-)). Die vielen uiteraard erg in de smaak, net als het eten trouwens (gevulde eieren in 3 verschillende smaakjes met salade vooraf, hachee met bietjes en aardappelpuree en pannenkoeken en chocolade eitjes als toetje). Omdat de wijn zo lekker smaakte :-) en de pannenkoeken om 5 uur nog gebakken moesten worden, heb ik maar een dagje gespijbeld van MdN (begin al echt Peruaans te worden ;-)). Zo had ik toch nog 1 dagje Paasvakantie! Voor het eerst dat ik zo uitgebreid gekookt heb hier (toch een van mijn favoriete bezigheden in NL), lang geleden dat ik een supermarkt van binnen had gezien en een kar vol geladen heb. In Huanchaco heeft de grootste 'supermarkt' de afmetingen van een klein buurtwinkeltje, past er niet eens één winkelkar in en is er uiteraard slechts een beperkt aanbod. Wat een mens wel weer dankbaar maakt voor alles wat je wel kunt vinden. Zo had ik niet gedacht ooit in mijn leven een gat in de lucht te springen bij het vinden van een winkel die tampons verkoopt...! Yeah baby, make my day!! :-)

Gisteren weer eens een nieuw aspect van het Peruaans gastronomisch aanbod ontdekt, in een soort fastfood restaurant, maar dan anders uiteraard. Het is een soort openlucht restaurant, net buiten het dorp. Ik geloof dat ze goede zaken doen want het zit er altijd bomvol. Het voorste gedeelte is een soort vierkante bar, waarbinnen 20 à 30 vrouwen de benen uit hun lijf rennen om papas rellenas (gevulde aardappels), picarones (een kruising tussen oliebol en appelflap, rond met een gat in het midden, maar dan alleen van deeg, die gegeten wordt met stroop) en een soort gefrituurde pannenkoeken (gegeten met honing) klaar te maken. Alles gefrituurd dus een lekker vette hap, zoals het hoort met fastfood. De papas kosten 1 sol per suk (25 eurocent) en worden geserveerd met mayonaise, aji en wat gesneden kool. De vulling is met bosui, kip en kruiden. Heerlijk!!! Bij het eten drinken alle Peruanen behalve bier ook liters Inka Cola. Het is geel en smaakt niet naar cola, en ook niet naar enige andere frisdrank die ik ken, maar het is wel erg lekker. Verder krijg je bijna altijd "cancha" op tafel, geroosterde en gezouten mais, zoals bij ons een broodje met (kruiden)boter of tapenade geserveerd wordt, als een knabbeltje vooraf. Maar dat ontbrak dus deze keer, voor die ene sol per bordje kan je uiteraard niet teveel verwachten! Het achterste gedeelte van Quiviciche (het fastfood restaurant) bestaat uit een aantal grill standjes waar "anticucho" geserveerd worden. Dat lijkt van een afstandje heel erg lekker (spiesjes met vlees en uien en parika) maar je moet wel even opletten wat je neemt. Erg populair hier zijn hart (van de koe) en kippenpoten. En dan niet het gedeelte waar het vlees aan zit, maar dus echt de klauw, compleet met een lekker krokant geroosterd velletje en teennageltjes en zo. Ik heb de moed nog niet gevonden heb die te proberen maar de Peruanen zijn er dol op dus het smaakt ongetwijfeld goed!

Over Peruanen, tradities en kip gesproken.... Vorig weekend hadden we een feest (wanneer niet!) van 2 mede vrijwilligers, Nick en Lora (van het Fairmail project). Ze hadden op z'n Peruaans een enorme geluidsinstallatie geregeld op hun dakterras, alle gringos en vrijwilligers en peruaanse vrienden uitgenodigd dus het beloofde een groots gebeuren te worden. En wat de feestvreugde nog verder verhoogde: het jaarlijkse straatfeestje was precies die avond gepland! Dus beneden in de straat ook van die enorme boxen en harde muziek, en alle buren op straat, aan het bier, helemaal gezellig. Op een gegeven moment werd er een soort versierd mandje aan een touw opgehesen, met het touw van de ene kant van de straat naar de andere. Het mandje hing dus in het midden boven de straat, wij dachten dat het een soort piñata was, gevuld met snoepjes of iets dergelijks, en dat iedereen moest proberen het ding stuk te slaan. Er werden paren gevormd, die om de beurt richting het mandje moesten rennen/dansen om te proberen het te pakken te krijgen. Boven op het dak stond echter iemand aan het touw te trekken, om het mandje net op tijd voor de grijpgrage handen op te hijsen. Uiteraard moesten Nick en Lora meedoen van de buren, en warempel, ze kregen als eerste het mandje te pakken, tot grote hilariteit van de hele straat. Nick maakte een soort snoekduik, gaf een enorme ruk aan het mandje dat gevuld bleek te zijn met bloem en..... een levende kip!! Ik dacht dat het na die ene keer afgelopen was (arme kip), maar de kip werd gewoon terug in het mandje gefrommeld en het spelletje begon weer van voren af aan. Totdat iedereen een paar keer het mandje te pakken had gehad en er een winnaar bleek te zijn. Ik had nog verwacht dat die ter plekke de kip een koppie kleiner zou maken maar dat gebeurde niet. Denk dat de kip nog een paar weken gegund wordt om bij te komen en wat vetter te worden, voor het onvermijdelijke zover is. Van de krat bier die ook onderdeel was van de prijs werden de eerste flessen leeg gespoten in het prubliek (650 ml flessen drinken ze hier dus dat lukt wel) en daarna werd de rest gedeeld met de deelnemers en de hele straat. En het werd nog een lange, zwoele (ondanks de regen) en swingende nacht.....

Dacht gisteren ook bij MdN wat leven in de brouwerij te brengen, een aantal muzikanten van de straat waar ik bevriend mee geraakt was en die ik verteld had over mijn werk met de jongens, had toegezegd te komen spelen, maar ze kwamen helaas niet opdagen. Als je ergens gaat eten zijn er vaak van dit soort reizende muzikanten, die even komen spelen en daarna met de pet rond gaan. Helaas geen hoogstaande salsa zoals in Cuba, maar gezellig traditioneel Peruaans klinkt ook goed (meestal). Op een keer in een restaurant was er een enorm dikke man, met enorme zweetplekken zonder z'n armen, die een soort Karaoke installatie bij zich had op een soort boodschappenwagentje. Als je zo iemand in NL op straat ziet zou je er echt geen cent voor geven. Hij was enorm bijziend dus CDtjes wisselen en het juiste liedje zoeken lukte alleen als hij ze 1 cm van zijn ogen hield. Hij veegde continu het zweet met een kletsnatte zakdoek van zijn hoofd en had het erg moeilijk. Maar zingen dat 'ie kon! En vermaakt dat we ons hebben! Alleen al het bestuderen van zijn hele verschijning en het hele geluidsgebeuren... goud waard!! :-).

Vanmiddag bij Otra Cosa de opening van de Fairmail foto expositie over Cajamarca. Ben heel benieuwd naar het werk van de jongens! Heb ze deze week nog geholpen met titels voor hun foto's, tussen het boeken/schriften kaften voor school door. Eén van de jongens heeft 3 foto's in de expositie, terwijl alle andere deelnemers er 2 hebben, omdat hij zoveel goeie foto's heeft gemaakt. Ben erg trots op hem! Het Fairmail project is echt een uitdaging voor de jongens, en een mogelijkheid om zich verder te ontwikkelen. Wie weet krijgen ze zelfs de kans om naar Europa te reizen, wat voor maar weinig Peruanen weg gelegd is....

Rest mij alleen nog jullie allemaal hele fijne Paasdagen te wensen, gezellig brunchen en (chocolade) eitjes eten, genieten van de vrije dagen!!! (oeps, en van sneeuw en kou begreep ik.... Hier onveranderd heet overdag, maar de nachte beginnen alweer wat koeler te worden, de zomer gaat voorbij).
Un grande beso!!
X

Cajamarca

Het is alweer een weekje geleden en lijkt daardoor een eeuwigheid achter me te liggen, maar vorig weekend zijn we (medevrijwilligster/huisgenote Kim en ik) daadwerkelijk in Cajamarca geweest! De berichten ove slechte wegen en dergelijke bleken allemaal reuze mee te vallen, zonder problemen arriveerden we na 6 uur met de bus in een grijs en regenachtig Cajamarca. De stad ligt op 2650 meter in de Andes en wat ik dus niet meer gewend was: het regent er elke dag! En het is er ook nog eens veel kouder dan hier in Huanchaco, wat op zich na de hitte van de laatste tijd, voor ons Hollandse meisjes een hele verademing was. Dus trokken wij goedgemutst onze regenjas/cape aan en togen we de stad in om op zoek te gaan naar een betaalbaar hostal en de boel een beetje te verkennen.

We bleken zelf de meest opzienbarende attractie te zijn onderweg. Cajamarca krijgt vanwege het carnaval meer dan genoeg buitenlandse bezoekers dus je zou denken dat de mensen daar wel wat gewend zijn, maar toch lopen er blijkbaar minder gringo´s over straat dan hier en krijg je dus volop aandacht en nieuwsgierige blikken. Nadat we ons intrek hadden genomen in Hostal Plaza op het Plaza de Armas (het grote centrale plein) en wat gegeten hadden, ontmoetten we wat jongens op straat die ik kende uit Huancacho. Ze namen ons meteen op sleeptouw, de stad in, de trappen op naar het Plaza Belén en de Cerro Santa Appolonia, een kerkje dat hoog boven de stad uit torent. Daar hebben we, met het prachtige uitzicht als decor, hele discussies met ze gevoerd over politiek, armoede, Derde Wereld landen, onderwijs, etc etc. Geweldig om te merken dat m´n Spaans zo goed is dat ik dit soort gesprekken kan voeren! Daarna hadden we uiteraard een droge keel gekregen en zijn we met ze de kroeg ingedoken. Erg gelachen, ze gingen ons allerlei jerga (slang) woorden leren, waarmee we voortaan andere Peruanen het idee kunnen geven dat we lekker streetwise zijn, heel handig! Helaas zijn onze amigos van die artesanos/straatartiesten die geen cent te makken hebben en graag op een gringa´s zak teren... dus na een paar biertjes waren onze dranksoles op en was de lol er vanaf en gingen we lekker een nachtje slapen.

Helaas werd Kim die eerste nacht ziek (ik werd wakker toen ze aan het overgeven was...) en moesten we een beetje rustig aan doen maar gelukkig hebben we toch nog veel meegemaakt. Zaterdagochtend wat rondgelopen en veel mooie foto´s gemaakt. Nog een keer terug geweest de trappen op om foto´s te maken van het uitzicht. Daarna ging het helaas echt hard regenen en moesten we een tijdje schuilen. Na de lunch ging Kim slapen, en ben ik nog in m´n eentje de stad in geweest om nog meer foto´s te maken (ze staan alweer op Flickr.com - TienBien). Die avond na het eten de avond van ons leven gehad in een klein kroegje, waar de oude eigenaar (uitgeroepen tot levende legende door het stadsbestuur van Cajamarca ) al 18 jaar avond aan avond met zijn vrienden de mooiste Peruaanse muziek speelt. Toen wij binnen kwamen waren we de eersten, en werden we door hem hartelijk welkom geheten en ontvangen met mooie verhalen. Daarna kwamen er steeds meer amigos binnen druppelen en meedoen. Op een gegeven moment waren e zo´n 8 mensen muziek aan het maken en aan het zingen, geweldig. Hoe mooi kan het leven zijn soms...!! Zelfs Kim was tot een uur of 3 ´s nachts vergeten dat ze zich niet lekker voelde, naar huis gaan was absoluut niet aan de orde!!

Zondag hebben we de thermale "Baños de Inca" bezocht en een heerlijke massage erbij genomen. Het badderen zelf gebeurt in grote gebouwen die onderverdeeld zijn in allemaal kleine kamertjes met een privé bad, een vierkante betegelde bak eigenlijk. Die worden na elk bezoek (je mag maximaal 25 minuten in het thermale water verblijven) op z´n Peruaans hygiënisch gereinigd met een bezem en wat water. Na 25 minuten wordt er flink hard op de deur geklopt zodat je niet te lang ligt te verschrompelen. De massage was onPeruaans goed, lekker om al die surfspieren eens even losgekneed te krijgen :-) Bij de Baños waren allelei restaurantjes met een soort terrasjes om te eten, heel gezellig. Ik was van tevoren al vastbesloten om in Cajamarca eindelijk eens cuy (cavia) te proberen en dit was mijn kans! Als lunch dus voor t eerst van mn leven cuy gegeten, best lekker! In Ecuador zag ik ze ooit in z´n geheel aan een stokje geroosterd worden, en toen schrok ik er nog voor terug. Gelukkig kreeg ik hier niet zo´n heel beest op m´n bord, slechts een kwart beest en zat er dus maar 1 herkenbaar pootje aan. Met 2 Peruanen die we tijdens de lunch leerden kennen nog gezellig een ijsje gaan eten, bij de "Heladeria Holanda". Die zie je overal in Cajamarca, ijszaken van een Nederlander dus. Hij heeft een hele fabriek opgezet waar het ijs gemaakt wordt en heeft daar naar ik begreep met name dove mensen in dienst. Op zijn manier levert hij zo een bijdrage aan het verbeteren van de maatschappij hier. De Peruanen in Cajamarca (en ook deze 2 die wij ontmoetten) werken bijna allemaal in de goudmijn vlakbij, goed opgeleide ingenieurs met een goede baan, die erg nieuwsgierig zijn naar Europa en ernaar uitzien om ook ooit te gaan reizen. Leuk om mee te praten.

Na de Baños nog even terug naar de stad gegaan om wat te eten en ´s avonds/´s nachts de bus terug genomen. Maandagochtend om half zes waren we weer terug in de vertrouwde warmte van Huanchaco, wat na alle kou en regen in Cajamarca voor ons Hollandse meisjes een hele verademing was!

un beso en tot de volgende blog!
X