¡Salud!

Salud is hier "proost" maar ook "gezondheid" en daar kan ik wel wat van gebruiken op het moment... Ben vanaf dinsdag na de lunch bezig een acute voedselvergiftiging te boven te komen en ach... eigenlijk doet mijn lichaam dat nog best goed. Vergeleken met een mede-vrijwilligster in ieder geval, die momenteel in het ziekenhuis ligt aan een infuus en met antibiotica.... Ik heb twee dagen niet gewerkt en nauwelijks gegeten, veel geslapen en vanmiddag ook maar zo´n drankje met zout en suiker -hoeheetdatookalweer- gemaakt tegen de dehydratatie. En zie, hier zit ik al bloggend en foto´s uploadend, niet ten prooi gevallen aan een overweldigende acute heimwee-aanval, vandaag ook alweer wat gelunchd en wie weet zo dadelijk nog maar een bordje van het een of ander niet-vettigs Peruaans zien te scoren.

Het kwam me heel erg slecht uit, deze ziekte. Want woensdag zou ik met één van mijn collega´s (Annie, één van de managers, voor wie op mijn feest geweest is: zij was ook veel te zien in de documentaire over MdN) naar de oudes van Juan Carlos, één van de jongens. Op 2 uur reizen van Trujillo, dus een mooie gelegenheid om wat meer van het land te zien!! Jammergenoeg kon ik dus niet weg, en kan ik helaas niet meer vertellen. Volgende keer wellicht beter.

Dan maar over de andere keren dat ik wel weg geweest ben. De eerste volle week hier, op vrijdag, ging ik mee naar "Chicago", één van de gevaarlijkste sloppenwijken van Trujillo. Blanca (de mede-oprichtster van MdN) vertelde dat ze er in haar eentje, en ook met mij samen, nooit heen zou gaan. In plaats daarvan gingen we met een groep mannen van het Centro Victoria, een soort evangeliserend kerkgenootschap waar de jongens ook elke zondag heen gaan. Daar werken veel ex-drugsverslaafden en ex-daklozen, dus zij kennen de straat als geen ander. Zij namen ook een grote pan met soep mee, en een trommel. We moesten eerst heel ver lopen, en in de wijk zelf gingen we op zoek naar groepen die op verborgen plekken rondhangen en drugs gebruiken. Ik had geen camera bij me en heb daarom van de wijk en van deze tocht geen foto´s. Wat ik me ervan herinner is vooral de hitte, het stof, en dat alles bruin en grijs en grauw leek. Nadat we een groepje gevonden hadden en er even met wat mensen gepraat was (Blanca ontdekte nog een oud MdN bewoner die zelfs nog ooit bij haar thuis gewoond had, maar nu ver heen was en nauwelijks aanspreekbaar...) gingen we alweer terug naar een centrale plaats in de wijk. Waar inmiddels getrommeld werd en gezongen en gedanst met wat kinderen. Blanca had ook papier en potloden meegenomen en we gingen tekenen met ze. Voor mij heel gemakkelijk om met de kinderen contact te maken, met m´n blanke velletje val ik wel op en ze waren allemaal nieuwsgierig wat we kwamen doen. Alle goede bedoelingen ten spijt (vooral van de evangelische boodschap van onze mannelijke mede-straatwerkers) bleek uiteindelijk het eten het belangrijkste. Ik zag hele kleine kinderen 3 grote borden soep naar binnen werken, waarvan ik zelf na anderhalf echt meer dan genoeg zou hebben. Kleine broertjes en zusjes werden ook geholpen en iedereen kon z´n buikje rond eten. Aan de haren van de kinderen is duidelijk te zien dat ze volledig ondervoed zijn: het is niet mooi zwart en sterk zoals van alle andere Peruanen, maar dun en pluizig en rossig aan de uiteinden. Het lichaam bespaart energie waar het maar kan, en voor mooi haar is geen enkel calorietje beschikbaar. Echt heel triest om te zien, en vooral ook om te bedenken dat als je op zo´n plek geboren bent, je wel heel veel geluk en doorzettingsvermogen nodig hebt om wat te maken van je leven. Daar veranderen Blanca en ik niet zoveel aan met onze kleurpotloden en goede bedoelingen......

De tweede keer, vorige week vrijdag, met Vanessa (psychologe bij MdN) naar de begraafplaats "Miraflores" in Trujillo geweest. Daar werken veel kinderen, in het weekend wel zestig hoorden we. Het was de eerste keer dat iemand van MdN erheen ging en we zullen nog wel vaker gaan. De kinderen maken de graven schoon en verversen het water van de bloemen. De gasten die binnen komen lopen om een graf te bezoeken zorgen ervoor dat ze vergezeld worden door één van de kinderen, en betalen ze 1 sol (25 eurocent), of soms wat meer, voor hun diensten. We ontmoetten een aantal kinderen en voerden wat gesprekjes met ze. Hoe heetje, hoe oud ben je, waar zijn je vader en moeder, in welke klas zit je, waar woon je, dat soort dingen. Zodoende kom je er al gauw achter welke kinderen nog redelijk goed af zijn (met een vader of moeder die ook op dezelfde plek werkt of daar dichtbij, en voor eten zorgt gedurende de dag) en welke kinderen er min of meer voor zichzelf moeten zorgen. Ongelofelijk om te bedenken op welke leeftijd ze aan hun lot overgelaten worden, en hoe ze dan moeten zien te overleven....
Op zich was het een prachtige begraafplaats, met een soort muren met nissen daarin voor de graven, 20 nissen lang, 6 hoog. Het was net een soort labyrint, we hebben er de hele ochtend rondgedwaald. Toen we met een jongen meeliepen om te kijken hoe het werk precies gaat, raakten we onverwacht nog betrokken in een grafbezoek van een hele oude dame en haar dochter. Wat gebeurde er: de dochter kreeg de nis niet open, het slot was een beetje moeilijk. Dus zij probeerde het een tijdje, en daarna de jongen die mee was, maar het lukte hen niet om de nis te openen (waar de bloemen staan voor het echte graf dat uiteraardgesloten is). Dus vervolgens werd Vanessa gevraagd om het te proberen, wij stonden op eerbiedige afstand toe te kijken maar hoorden er ineens ook bij. Daarna mocht ik het nog proberen ook, en nog een man die er aan het werk was. Gelukkig lukte het uiteindelijk toch, en kon de jongen z´n werk doen en alles oppoetsen. De oude mevrouw had alleen kunstbloemen bij het graf van haar man, dus water verversen hoefde niet. En voor zichzelf had ze de plek eronder ook al gekocht grapte ze :-) Maar ik denk dat ze nog lang niet dood gaat want ze hield erg van feestjes vertelde ze en ze spoorde altijd haar kleinkinderen aan om vooral veel vrienden mee te nemen naar haar huis!! Ontzettend innemend mens en een leuk gesprek. Toen alles klaar was werd er nog even geoefend met het slot en het eindigde met een paar hardop uitgesproken gebeden, Vanessa ging ook maar meeprevelen en ik stond me te verbazen hoe het toch kan dat je zomaar zo´n ontzettend intiem moment van iemand mee mag maken hier aan deze kant van de wereld. Ik zie dat in ons land nog niet zo gauw gebeuren! Het was echt heel erg bijzonder en mooi.
Ook hier helaas geen foto´s gemaakt, volgende keer wel hoop ik want qua archtitectuur vond ik het een prachtige plaats.

Voor foto´s die ik wel genomen heb, zie: http://www.flickr.com/photos/7765034@N08/

Wat de opbrengsten van Una Fiesta Fabulosa betreft: Judith heeft deze week 2000 euro overgemaakt naar de organisatie Mundo de Niños. Een geweldig bedrag!!!! Hier is dat ongeveer 8000 soles, en megaveel geld. Voor de allerlaatste keer: bedankt voor jullie bijdrage!

En voor diegenen die via Hyves lezen: excuses voor de rare leestekens maar Hyves vertaalt de tekst op die manier. Op tieninperu.blogspot.com vind je de leesbare versie.

Un beso para todos!
X