Cry for me Argentina

Een bericht vanuit niemandsland deze keer, nou vooruit dan, internationaal vliegveld Ezeize in Buenos Aires dus feitelijk nog steeds op Argentijns grondgebied. Maar m´n rugzak is al ingecheckt en op weg naar de wolken, ik heb m´n exit fee betaald en over twee uurtjes vertrek ik, naar de hooglanden van Bolivia!! Gisteren voor ´t eerst in tijden weer eens de big spender uitgehangen... een ticket gekocht naar Sucre. Vandaag kom ik slechts tot Santa Cruz en morgen door naar Sucre (helaas bestaan hier geen dagelijkse supersnelle verbindingen tussen alle grote steden en kost het soms iets meer tijd om ergens te geraken). Tijd om na 4 enerverende weken Argentinië te verlaten en me naar noordelijker streken te begeven.


Eigenlijk was de planning om vanuit Noord Argentinië met de bus door te gaan naar Bolivia, maar plannen zijn er om gewijzigd te worden nietwaar, en dat gebeurt dan ook continu. En vooral niet teveel plannen, dat reist wel zo gemakkelijk. Het was óf nog meer bergen beklimmen en bedwingen in Salta en Jujuy, óf een weekje in Circus Trivenchi in Buenos Aires wonen met Sugus, de clown waarover ik eerder al schreef. Het was een moeilijke keuze maar het werd het laatste, ik wilde hem graag nog even terug zien, dus vanuit La Rioja nam ik niet de bus naar het noorden maar terug naar het zuiden (dat klinkt lekkerder dan het is, inmiddels wordt het winter hier en is het af en toe bitter koud!). Na een paar dagen samen en een paar dagen in het circus tussen de andere clowns en de acrobaten (dat klinkt meer Bassie en Adriaan dan het is!), de evenwichtskunstenaars (aan trapeze en doek), jongleurs en dansers, hebben we nu weer afscheid genomen... Met pijn in m´n hart maar met prachtige herinneringen aan een bijzondere tijd, ik heb in het circus gewoond! de voorstelling gezien! voor de artiesten gekookt! met ze gefeest en gedanst! en aan de workshops meegewerkt! (en dat klinkt net zo geweldig als het was!).

Tja, wat heb ik verder ook alweer gedaan hier in dit gaucho land.... Na de eerste tijd in Buenos Aires, doorgereisd naar Córdoba. Vanuit daar naar Capilla del Monte, in de bergen. Een perfecte dag gehad te paard. Daarna doorgereisd naar Mendoza, een middagje wijntour gedaan en 2 excursies de bergen in. Eentje met een beetje klimmen en daarna abseilen, met als afsluiter heerlijk thermaal badderen tussen de bergen :-) (dat klinkt net zo lekker als het is!! en was ook goed om de stijve spieren van het paardrijden weer wat losser te krijgen...). De dag erop de Cerro Arenales bedwongen, 3400 meter dus dat is nog niet eens superhoog (is in de precordillera van de Andes, dus nog niet het echte werk). Maar het had gesneeuwd een paar dagen ervoor dus de laatste paar 100 meter liepen we in de sneeuw! Heerlijk om bovenop zo´n berg je welverdiende lunchpakketje op te peuzelen en van het uitzicht te genieten! Daarna doorgereisd naar San Augustin de Valle Fertil, om twee nationaal parken te bezoeken, Talampaya en Ishigualasta (Valle de La Luna). Beiden van een ongekende schoonheid en met een zeer indrukwekkend en bijzonder landschap, vol vreemde bergen en valleien, en vulkanisch gesteente dat door allerlei erosie-effecten de meest vreemde vormen aangenomen heeft. Vanuit San Augustin middenin de nacht een bus naar La Rioja en daarna dus terug naar Máxima city.

Uiteraard had ik meer van dit prachtigs willen zien in nog noordelijker Argentinië, bergen zijn verslavend! Dus nu geef ik mezelf maar een herkansing in Bolivia. Rustig aan beginnen in Sucre, en dan steeds hoger, naar de Cordillera Real bij La Paz en vanuit daar uiteindelijk door naar Cuzco, Peru. Voor de laatste grote uitdaging: de Machu Picchu. En tja, ik durf er nog niet aan te denken maar dan zo langzamerhand, gaat het erop zitten, nog maar 18 dagen hier (en dat... ja, dat klinkt net zo erg als het is!).

Maar tot gauw dus, hasta luego....
En un beso, Jantine