Het laatste lood en de buena onda

Vandaag is dan echt de laatste dag aangebroken van mijn reis..... ik zit in regenachtig Lima, mijn vliegtuig gaat pas over een paar uur en ik heb maar een Cybercafé opgezocht. Om jullie nog één keer te verhalen van mijn avonturen in Zuid Amerika. Dit keer een sandwich van 2 zonnesteden met een donkere episode daartussen....

Ik weet niet of het nou door de hoogte kwam (meer zwaartekracht en minder zuurstof? of wordt de zwaartekracht juist minder op grote hoogte?) of doordat ik het einde van mijn reis al voelde naderen, maar het waren een paar loodzware dagen daar in de hooglanden van Bolivia, waar ik een bergtripje van 3 dagen dacht te gaan doen in de Cordillera Real, met 2 franse meisjes. Het hele idee was echter niet onder een gelukkig gesternte geboren.... De dag van vertrek sneeuwde het in La Paz, en de françaises hadden afgezegd. Hmm, het plan was juist om gezellig met anderen samen de bergen in te gaan, en aangezien mijn Boliviaanse gids compleet incomunucado bleek te zijn, was dat geen overbodige luxe geweest! Ik probeerde er nog de moed in te houden, en ging dapper op weg met de gids, een muilezel met onze spullen en een drager. De gids en de drager praatten Quechua of Aymara samen (ik hoor het verschil niet tussen die indianentalen maar ben ze beide niet machtig), en keken af en toe achterom of ik nog braaf achter ze aan liep. Na een paar uur lopen, tenten opzetten, in mijn eentje cocathee drinken en eten in mijn tentje (het was te koud om buiten te eten), lieten ze me achter zonder iets te zeggen. Er was nog een ander gedeelte van de camping met meer tenten, dus ik besloot daar maar eens een kijkje te gaan nemen. Uit een grotere tent klonk gezang in het frans, yes! medemensen!! ik was nog even huiverig om daar zomaar aan te kloppen maar mijn gezelligheidsdrang overwon en ik trof een gezelschap van 14 wat oudere (56-72 jaar!) fransen aan, die zichzelf warm aan het zingen en dansen waren rond een grote tafel, hahaha! Ze waren zeer verbaasd om me te zien, maar nodigden me uit om mee te eten en te drinken (een soepje en een gluhweintje gingen er nog best wel in!). Ze kwamen uit de Elzas en aangezien mijn Frans verdwijnt naarmate ik meer Spaans spreek, werd het een mengelmoesje van Duits, Spaans en na een tijdje gelukkig ook weer wat Frans. Het bleken uiteindelijk de gezelligste uurtjes van de hele trip, want na een slapeloze en zeer koude nacht barstte mijn hoofd zowat uit elkaar van de hoogteziekte en besloot ik dat ik maar beter terug kon gaan naar La Paz in plaats van het risico te nemen nog hoger te gaan (we zouden die dag een pas van 4900 en één van 5200 meter moeten beklimmen, met de camping op 4400 meter). Zo gezegd zo gedaan, nadat de gids ervan overtuigd was dat ik echt niet verder kon, ben ik in een uur of 3 achter de muilezel en de gids aan terug gesjokt naar het beginpunt (na onderweg medicijnen en medeleven van de franse dames gekregen te hebben, zij hadden een wat socialere en beter voorbereide gids), waar gelukkig net een andere groep arriveerde en we met hun taxi een snelle terugtocht naar La Paz hadden. Daar sliep ik de rest van de dag, de hoofdpijn verdween daarmee, maar het duurde een paar dagen voor mijn maag en darmen ook weer helemaal happy waren.....

Het begon juist in Bolivia nog superzonnig en relaxed in Sucre (wat mij betreft de mooiste stad van het continent, een heerlijke plek om een paar dagen door te brengen!). Waar ik op zaterdag bij aankomst direct met m'n neus in de boter viel: de studenten vierden het begin van het academisch jaar met een optocht die de hele avond/nacht doorging. Elke faculteit, studentenvereniging, jaarclub en dispuut had z'n eigen muziekband met dansers, in de mooiste uitdossingen en fraaie traditionele kostuums, die uren en uren bleven paraderen in de straten. Vorige keer in Sucre, in oktober, hadden we de traditionele zondagmarkt in Tarabuco overgeslagen, vanwege de (bleek nu, overbodige) waarschuwingen dat het te toeristisch zou zijn. Deze keer ben ik er toch heen geweest en dat heeft vele mooie plaatjes opgeleverd! Maandag nog even een extra dagje blijven hangen, om het straatkinderenproject Nanat te bezoeken en in de Nederlandse kroeg voetbal te kijken. Toen Nederland nog aan de winnende hand was, de eerste verrassing tegen Italië die dag....

Cuzco, waar ik nog half hoogteziek vanuit La Paz heen ging, was ook al zo´n uitzinnige, dansende en zonnige stad. We hadden die reisdag de smokkelaarsbus, bleek onderweg... 4 toeristen in een bus vol met tasjes verstoppende en smeergeld inzamelende Peruanen.... En ook nog vrijdag de 13e... geen wonder dat we pech onderweg kregen en uren te laat in Cuzco arriveerden! Mijn tijd in Cuzco begon supergezellig omdat Els, een mede-vrijwilligster uit Huanchaco, er nog net een laatste dagje was zodat we gezellig bij konden kletsen, al lunchend en koffie drinkend, etend en uitgaand. Zo leerde ik meteen de stad een beetje kennen! Vandaag, 24 juni, is het grote Zonnefeest Inti Raymi, dat ik helaas dus niet meer mee kon maken. Maar de voorbereidingen waren minstens zo vermakelijk! Elke avond muziek en dansende mensen op straat en op de pleinen, aan het oefenen voor hun optreden op de grote dag. En een aantal dagen geleden begonnen de dagelijkse optochten al, eerst de kleinste kinderen, volledig uitgedost in de meest bonte kleuren en mooie kostuums, dansend achter hun juf of meester aan. En zo elke dag een wat oudere leeftijdsgroep, tot aan het grote spektakel vandaag. Geweldig om te zien, en ontzettend druk al in de straten, kan me niet voorstellen hoe het vandaag zal moeten zijn daar!

Om te voorkomen om nog eens ten prooi te vallen aan de hoogteziekte besloot ik om geen lange Incatrail trekking te doen naar Machu Picchu, maar in plaats daarvan nog even een paar dagen naar Huanchaco te gaan! Cuzco is vergeven van de reisbureautjes waar je voor veel te veel dollars slecht georganiseerde tripjes kan boeken, en om te voorkomen weer met zo´n vreselijk ongeinteresseerde gids opgezadeld te worden, besloot ik maar op de DoeHetZelf tour te gaan. Met wat uitleg van een Peruaanse vriend bleek dat vrij eenvoudig, taxi naar Ollataytambo, trein naar Agua Calientes, nachtje slapen, en 's ochtends vroeg voor zessen de Machu Picchu op. En dan niet met de bus zoals zovele luie toeristen doen maar gewoon hup! zelf klimmen uiteraard en met de eerste zonnestralen de top bereiken. M'n eigen privé bedevaartje naar dit heilige en mystieke Inca oord in de bergen, prachtig en zeer indrukwekkend!! En voordat de grote toeristendrommen op gang kwamen (na twaalven), was ik al weer op weg naar beneden om de trein terug te pakken.

Tja, en de laatste dagen dus nog even terug naar de kust, waar de zon weer op een heel andere manier aanbeden wordt (in de zomer dan, het is er nu winter en bewolkt). Zo'n 30 uur reizen had ik ervoor over, en het was de moeite waard! Net als thuis komen na een lange vakantie, zo vertrouwd was het om nog even door de straatjes van Huanchaco te dwalen, vrienden op te zoeken, en de niños natuurlijk. Iedereen was erg verrast om me terug te zien, vooral de niños, die buitelden met z'n allen over me heen en ik werd (bijna) doodgeknuffeld! Erg leuk om ze nog even te zien en een mooie afsluiter voor ik nu op huis aan ga.... Het waren 6 geweldige maanden en ik ben erg tevreden over mijn reis!! Alles is supergoed gegaan, met dank aan mijn buena onda.... (volgens de Argentijnen).

Ik zie jullie allemaal gauw weer, hasta luego en een laatste beso vanuit Peru!!
Jantine

Cry for me Argentina

Een bericht vanuit niemandsland deze keer, nou vooruit dan, internationaal vliegveld Ezeize in Buenos Aires dus feitelijk nog steeds op Argentijns grondgebied. Maar m´n rugzak is al ingecheckt en op weg naar de wolken, ik heb m´n exit fee betaald en over twee uurtjes vertrek ik, naar de hooglanden van Bolivia!! Gisteren voor ´t eerst in tijden weer eens de big spender uitgehangen... een ticket gekocht naar Sucre. Vandaag kom ik slechts tot Santa Cruz en morgen door naar Sucre (helaas bestaan hier geen dagelijkse supersnelle verbindingen tussen alle grote steden en kost het soms iets meer tijd om ergens te geraken). Tijd om na 4 enerverende weken Argentinië te verlaten en me naar noordelijker streken te begeven.


Eigenlijk was de planning om vanuit Noord Argentinië met de bus door te gaan naar Bolivia, maar plannen zijn er om gewijzigd te worden nietwaar, en dat gebeurt dan ook continu. En vooral niet teveel plannen, dat reist wel zo gemakkelijk. Het was óf nog meer bergen beklimmen en bedwingen in Salta en Jujuy, óf een weekje in Circus Trivenchi in Buenos Aires wonen met Sugus, de clown waarover ik eerder al schreef. Het was een moeilijke keuze maar het werd het laatste, ik wilde hem graag nog even terug zien, dus vanuit La Rioja nam ik niet de bus naar het noorden maar terug naar het zuiden (dat klinkt lekkerder dan het is, inmiddels wordt het winter hier en is het af en toe bitter koud!). Na een paar dagen samen en een paar dagen in het circus tussen de andere clowns en de acrobaten (dat klinkt meer Bassie en Adriaan dan het is!), de evenwichtskunstenaars (aan trapeze en doek), jongleurs en dansers, hebben we nu weer afscheid genomen... Met pijn in m´n hart maar met prachtige herinneringen aan een bijzondere tijd, ik heb in het circus gewoond! de voorstelling gezien! voor de artiesten gekookt! met ze gefeest en gedanst! en aan de workshops meegewerkt! (en dat klinkt net zo geweldig als het was!).

Tja, wat heb ik verder ook alweer gedaan hier in dit gaucho land.... Na de eerste tijd in Buenos Aires, doorgereisd naar Córdoba. Vanuit daar naar Capilla del Monte, in de bergen. Een perfecte dag gehad te paard. Daarna doorgereisd naar Mendoza, een middagje wijntour gedaan en 2 excursies de bergen in. Eentje met een beetje klimmen en daarna abseilen, met als afsluiter heerlijk thermaal badderen tussen de bergen :-) (dat klinkt net zo lekker als het is!! en was ook goed om de stijve spieren van het paardrijden weer wat losser te krijgen...). De dag erop de Cerro Arenales bedwongen, 3400 meter dus dat is nog niet eens superhoog (is in de precordillera van de Andes, dus nog niet het echte werk). Maar het had gesneeuwd een paar dagen ervoor dus de laatste paar 100 meter liepen we in de sneeuw! Heerlijk om bovenop zo´n berg je welverdiende lunchpakketje op te peuzelen en van het uitzicht te genieten! Daarna doorgereisd naar San Augustin de Valle Fertil, om twee nationaal parken te bezoeken, Talampaya en Ishigualasta (Valle de La Luna). Beiden van een ongekende schoonheid en met een zeer indrukwekkend en bijzonder landschap, vol vreemde bergen en valleien, en vulkanisch gesteente dat door allerlei erosie-effecten de meest vreemde vormen aangenomen heeft. Vanuit San Augustin middenin de nacht een bus naar La Rioja en daarna dus terug naar Máxima city.

Uiteraard had ik meer van dit prachtigs willen zien in nog noordelijker Argentinië, bergen zijn verslavend! Dus nu geef ik mezelf maar een herkansing in Bolivia. Rustig aan beginnen in Sucre, en dan steeds hoger, naar de Cordillera Real bij La Paz en vanuit daar uiteindelijk door naar Cuzco, Peru. Voor de laatste grote uitdaging: de Machu Picchu. En tja, ik durf er nog niet aan te denken maar dan zo langzamerhand, gaat het erop zitten, nog maar 18 dagen hier (en dat... ja, dat klinkt net zo erg als het is!).

Maar tot gauw dus, hasta luego....
En un beso, Jantine