Welcome in Huanchaco

.... home van vele stoere gringo-surfers, Peruanen, Mundo de Niños jongens en sinds een week ook mijn home. En eigenlijk voel ik me ook al best heel erg thuis!! De eerste paar dagen is het even wennen, beetje alleen, geen vaste woonplek, geen idee hoe alles werkt en waar het is. Maar verbazingwekkend snel heb ik een huis gevonden (via een andere vrijwilligster), weet ik mijn weg te vinden en heb ik een soort van vriendenkring opgebouwd. Waarmee ik al 2 strandfeestjes heb meegemaakt, compleet met kampvuur (hier fogata genaamd) en zaterdagavond/nacht ben wezen dansen in Trujillo. Kon me een slechter scenario voor een eerste welkomstweek voorstellen!

En dan natuurlijk waar ik voor kom hier: m´n vrijwilligerswerk bij MdN. Ik ben er nog maar 5 dagen geweest maar ook daar begin ik me al aardig thuis te voelen. In het begin kon ik al die jongens niet uit elkaar houden en vroeg ik me de hele tijd af wie nou wie was. Maar inmiddels kan ik ze alle 14 van elkaar onderscheiden :-) De eerste dag had ik echt geen enkel idee wat ik moest doen en hoe het allemaal hoorde te werken. Ik werd bij de wasbak gezet om 2 jongens in de gaten te houden die hun kleding moesten wassen. Een karweitje waar ze een hekel aan hebben dus je moet controleren of alles goed schoon is en dat ze de kleding niet alleen maar nat maken en dan snel ophangen. Ehm.... ok dan! Nou kan ik me met mijn spaans inmiddels prima redden hier, in gesprekken met andere reizigers en locals en in de winkel en zo. Maar mijn spaanse vocabulaire bevat niet echt veel jargon voor woorden zoals emmer en wasbak en borstel (ze wassen alles met de hand dus) en andere heel handige woorden om 2 kwajongens aan het wassen te houden. Uiteindelijk was de klus toch geklaard gelukkig. Maar bleef me de hele dag een beetje afvragen wat ik daar toch moest tussen die bende schreeuwende, elkaar uitdagende, soms brutale en vechtende maar soms ook heel lieve en aanhankelijke jongens.

De volgende dag gelukkig een gesprek gehad met iemand van de leiding en toen werd me in ieder geval duidelijk wat het schema is van dag tot dag, welke activiteiten er zijn om ze bezig te houden, en in welke gebieden ik wat zou kunnen betekenen. En de huisregels waar een vrijwilliger zich aan moet houden werden ook duidelijk gemaakt. Zo mag je bijvoorbeeld geen sigaretten en drugs en alcohol gebruiken in het huis, en ze geen slechte woorden leren in wat voor taal dan ook. Dan vragen ze dus wel aan mij wat ´motherfucker´nou precies betekent en ik denk dat ze het zelf prima weten maar ik antwoord maar braaf dat ik het niet weet!

Inmiddels begint het te wennen om daar te zijn, ik ben er in de ochtend en namiddag. Ik heb ook al 2 keer ´s avonds met ze meegegeten. Dat vinden ze erg leuk, als er iemand laat blijft, de meeste vrijwilligers werken alleen maar een paar ochtenden per week. Ze worden steeds aanhankelijker (vooral de kleintjes tot een jaar of 9) en vragen steeds of ik morgen wel weer kom. Elke dag als het een beetje mooi weer is, gaan ze eind van de ochtend en eind van de middag naar het strand. Lekker zwemmen en spelen en hun energie kwijt raken. Vandaag ook voor het eerst gevoetbald met een paar jongens. Er worden maar weinig dingen met de hele groep samen gedaan, de leeftijdsverschillen zijn groot dus iedereen heeft zo z´n eigen bezigheden en interesses. Sommige jongens doen ook mee met het Fairmail project van Peter en Janneke (de oprichters van Otra Cosa, de vrijwilligerscentrale). Ze gaan af en toe mee foto´s maken en zelfs op reis binnen Peru om mooie plaatjes te maken. Anderen doen een zomercursus tekenen en schilderen bij de bibliotheek.

Vrijdag ga ik ook voor het eerst mee de straat op, naar Trujillo. Daar worden straatkinderen bezocht en activiteiten voor hen georganiseerd. Op die manier bouwen ze een relatie op met de kinderen. Er is op dit moment een plekje vrij in MdN, dus als er eentje bij is die bereid is zijn huidige levensstijl op te geven (van lijm snuiven, criminaliteit, etc) dan kan er wellicht een nieuwe bewoner bij komen. Erg spannend om mee te maken, ben benieuwd hoe dat gaat.

Al met al een heel ander leven hier.... Zowel qua werk als vrije tijd!
Volgende keer meer over het nieuwe leven hier in Peru.
Oh en als laatste nog even een tussenstand wat de benefiet betreft: 1792,50 euro!!!!

Un beso, Jantine